نامه به کودکی که هرگز زاده نشد! - آکا


«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» نوشته اوریانا فالاچی با ترجمه عباس زارعی از سوی انتشارات آموت روانه بازار کتاب شد.

همیشه این سؤال وحشتناک را از خود پرسیده‌ام: اگر دوست نداشته باشى به دنیا بیایى، چه؟ اگر روزى بر سرم فریاد بکشى و بگویى: «چه کسى از تو خواسته بود که مرا به این دنیا بیاورى؟ چرا مرا به دنیا آوردى؟ چرا؟»

«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» نوشته اوریانا فالاچی با ترجمه عباس زارعی از سوی انتشارات آموت روانه بازار کتاب شد.


,جدیدترین اخبار, سلامت, ورزش,شعر ،داستان و ادبیات
نامه به کودکی که هرگز زاده نشد

داستان این کتاب بدین شرح است که زنی ناخواسته باردار می شود و با وجود عدم همراهی پدر بچه، تصمیم می گیرد به تنهایی فرزندش را حفظ کرده و به دنیا بیاورد؛ اما در این مسیر با تردیدها و مشکلات فراوانی دست به گریبان می شود: از طعنه های اطرفیان و فشارهای روانی و اجتماعی گرفته تا مشکلاتی که برای سلامتی و وضعیت شغلی او به وجود می آید تا... این رمان در قالب نامه ای از یک زن جوان به جنینی که در رحم دارد، نگاشته شده و کشمکشهای درونی یک زن را برای انتخاب بین حرفه ای که به آن علاقه دارد و یک بارداری ناخواسته به تصویر می کشد. همچنین از فلسفه وجود، تبعیضهای جنسیتی، دغدغه های زنان و بی عدالتی های جامعه سخن می گوید و مفاهیمی چون عشق و آزادی را به چالش می کشد.


نویسنده این رمان، اوریانا فالاچی، در سال 1929 در شهر فلورانس ایتالیا به دنیا آمد. او در دوران جنگ جهانی دوم به عنوان یک چریک ضد فاشیسم فعالیت میکرد. مصاحبه های مفصل او با سران سیاسی جهان، او را به چهره ای برجسته در حرفه اش بدل کرده بود. فالاچی در طول فعالیتهای سیاسی و ادبی خود موفق به دریافت جوایز بسیاری از جمله جایزه «آنی تیلور» مرکز مطالعات فرهنگ عامه نیویورک و نامزدی جایزه نوبل ادبیات شد.

فروش این کتاب به بیش از چهار میلیون نسخه در جهان بالغ شده است. از دیگر آثار اوریانا فالاچی میتوان به «زندگی، جنگ و دیگر هیچ»، «جنس ضعیف»، «اگر خورشید بمیرد»، «یک مرد» و... اشاره کرد. فالاچی در پانزدهم سپتامبر سال 2006، در اثر ابتلا به سرطان چشم از جهان فروبست.

از عباس زارعی، مترجم این رمان پیش از این سه کتاب دیگر در نشر آموت منتشر شده است: زندگی اسرارآمیز (سو مانک کید)، جاناتان مرغ دریایی (ریچارد باخ) و مزرعه حیوانات (جورج اورول).

کتاب «نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» در 128 صفحه و به قیمت 7000 تومان توسط «نشر آموت» منتشرشده است.

در بخشی از داستان می خوانیم:

دیشب متوجه شدم که وجود دارى: قطره‌اى از زندگى که از نیستى گریخته است. دراز کشیده بودم، چشمانم در تاریکى باز بود و ناگهان مطمئن شدم که تو آنجایى. تو وجود دارى. گویى تیرى بر جسمم نشسته بود. قلبم از حرکت باز ایستاد و وقتى دوباره به تپش در آمد، حس کردم در چاه عمیقى از تردید و وحشت فرو افتاده‌ام. اکنون مغلوب ترسى شده‌ام که در افکار و جسم و جانم رسوخ کرده است. در آن گم شده‌ام. این ترس، ترس از دیگران نیست. دیگران برایم مهم نیستند. ترس از خدا نیست؛ ترس از درد نیست؛ زیرا هراسى از درد ندارم. ترس از توست، از سرنوشتى که تو را به من پیوند داد. هرگز مشتاق خوشامدگویى به تو نبودم؛ هرچند مى‌دانستم ممکن است روزى به وجود آیى. مدت‌هاست منتظر آمدنت هستم. با این وجود، همیشه این سؤال وحشتناک را از خود پرسیده‌ام: اگر دوست نداشته باشى به دنیا بیایى، چه؟ اگر روزى بر سرم فریاد بکشى و بگویى: «چه کسى از تو خواسته بود که مرا به این دنیا بیاورى؟ چرا مرا به دنیا آوردى؟ چرا؟» زندگى یعنى تلاش بى‌پایان، فرزند. زندگى جنگى است که هر روز از نو آغاز مى‌شود و لحظات شادش آن‌قدر اندک‌اند که ناچارى بهایى گزاف بابتش بپردازى. از کجا معلوم که به دنیا آوردنت بهتر باشد؟ از کجا بدانم که نمى‌خواهى به سکوت باز گردى؟ تو که قادر به حرف‌زدن نیستى؛ تو تنها از چند سلول تشکیل شده‌اى که تازه پا به عرصه وجود نهاده‌اند. شاید حتى نتوان گفت که داراى «زندگى» هستى، صرفآ احتمالى از زندگى. کاش با نشانه‌اى کوچک به من مى‌فهماندى که دوست دارى به این دنیا بیایى یا نه. مادرم مدعى است من نشانه‌اى به او نمایاندم و به همین دلیل مرا به دنیا آورد.

مى‌بینى، مادرم مرا نمى‌خواست. آغاز هستى من مصادف بود با لحظه بى‌توجهى دیگران. مادرم که امید داشت من به دنیا نیایم، هرشب دارویى در یک لیوان آب حل مى‌کرد و مى‌خورد. تا اینکه شبى در شکم او حرکت کردم و لگدى زدم تا به مادرم بفهمانم که نمى‌خواهم مرا از بین ببرد. او لیوان را تا لب‌هایش بالا آورده بود و مى‌خواست آب پر از دارو را بنوشد که من علامت دادم. بنابراین مادرم محتویات لیوان را بیرون ریخت. چند ماه بعد، من پیروزمندانه زیر نور آفتاب لم داده بودم.

نمى‌دانم که این اتفاق خوب بود یا بد: وقتى خوشحالم، فکر مى‌کنم خوب بوده است و وقتى ناراحتم، فکر مى‌کنم اتفاق بدى بوده است. اما در زمان ناراحتى و بدبختى هم افسوس به دنیا نیامدن را نمى‌خورم؛ زیرا هیچ‌چیز بدتر از نیستى نیست. بگذار دوباره بگویم: من از درد نمى‌ترسم. ما با درد به دنیا مى‌آییم. درد با ما رشد مى‌کند، به آن عادت مى‌کنیم، همانطور که به داشتن دست و پاهایمان عادت کرده‌ایم. راستش حتى از مردن هم نمى‌ترسم، مردن به این معنى است که دست‌کم زمانى به دنیا آمده و از نیستى گریخته‌اى. آنچه واقعآ مرا به وحشت مى‌اندازد، نیستى است، نه هستى. هرگز وجود نداشتن است، حتى به طور اتفاقى، به اشتباه یا در اثر بى‌مبالاتى دیگران. خیلى از زنان از خود مى‌پرسند چرا باید بچه‌اى به دنیا بیاورند تا سرما و گرسنگى بکشد، تحقیر شود یا دراثر جنگ یا بیمارى کشته شود. آن‌ها امید ندارند که فرزندشان سیر شود، گرم شود، به او احترام بگذارند یا تلاش کند به جنگ و بیمارى خاتمه دهد. شاید حق با آن‌ها باشد؛ اما آیا نیستى بر رنج بردن ارجحیت دارد؟ حتى زمانى که به‌واسطه ناکامى‌ها و رنج‌هایم گریه مى‌کنم، اطمینان دارم رنج‌کشیدن بهتر از نیستى است. زمانى که این فکر را به زندگى تعمیم مى‌دهم، به مسئله به دنیا آمدن یا به دنیا نیامدن، ذره‌ذره وجودم فریاد مى‌زند که به دنیا آمدن بهتر از به دنیا نیامدن است. اما آیا مى‌توانم چنین استدلالى را درباره تو هم به کار ببرم؟ آیا این به آن معنى نیست که تو را به‌خاطر خودم به دنیا مى‌آورم، نه کس دیگر؟ من هیچ علاقه‌اى ندارم تو را براى خودم به دنیا بیاورم؛ چون ابدآ نیازى به تو ندارم.
هیچ جوابى براى من نفرستاده‌اى. دریغ از یک علامت. چگونه مى‌توانستى این کار را بکنى؟ ....


منبع : khabaronline.ir

نامه به کودکی که هرگز زاده نشد! گردآوری توسط بخش شعر ،داستان ، ادبیات، کتاب سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات