آوازهای زن بی اجازه - آکا

,گراناز موسوی, شعرهای گراناز موسوی, شعر,شعر ،داستان و ادبیات
,گراناز موسوی, شعرهای گراناز موسوی, شعر,شعر ،داستان و ادبیات

گراناز موسوی متولد سال 1352 تهران، از شاعران زن نام آشنای معاصر ماست که تاکنون مجموعه های ارزشمند زیر از وی به چاپ رسیده است. اشعاری از دفتر های مختلف شعر او را در این مجال مرور می‌کنیم.
گراناز موسوی متولد سال 1352 تهران، از شاعران زن نام آشنای معاصر ماست که تاکنون مجموعه های ارزشمند زیر از وی به چاپ رسیده است. اشعاری از دفتر های مختلف شعر او را در این مجال مرور می‌کنیم.

شعرهایی از گراناز موسوی

حرف های روپوش سرمه ای 
حتا تمام ابرهای جهان را به تن کنم 
باز ردایی به دوشم می افکنند 
تا برهنه نباشم
این جا نیمه ی تاریک ماه است
دستی که سیلی می زند 
نمی داند
گاهی ماهی تنگ 
عاشق نهنگ می شود
بی هوده سرم داد می کشند 
نمی دانند
دیگر ماهی شده ام 
و رودخانه ات از من گذشته است 
نمی خواهم بیابان های جهان را به تن کنم
و در سیاره ای که هنوز رصد نکرده اند 
                                                نفس بکشم 
حتا اگر باد را به انگشت نگاری ببرند 
رد بوسه ات را پیدا نمی کنند

به کوچه باید رفت 
گرچه ماشین ها از میان ما و آفتاب می گذرند 
به کوچه باید رفت 
این همه آسمان در پنجره جا نمی شود.

می خواهم در جنوبی ترین جای روحت 
                                        آفتاب بگیرم 
چراغ سقفی به درد شیطان هم نمی خورد 
آن که پرده را می کشد 
                                نمی داند
 همیشه صدای کسی که آن سوی خط ایستاده 
                                                فردا می رسد
بگذار هر چه می خواهند 
                                 چفت در را بیندازند
امشب از نیمه ی تاریک ماه می آیم 
 وتمام پرده ها و رداها را 
تکه تکه خواهم کرد 
بگذار برای بادبادک و شب تاب هم
اتاقی حوالی جهنم اجاره کنند 
من هم خواهم رفت 
می خواهم پیراهنم را به آفتاب بدهم.
                     اردیبهشت 1376
 
نامه به مردی که نمی شناسم
2
ظهر که از دیوار بالا رفت
ساعت که پا روی پا انداخت
با خودم گفتم
مرگ می تواند منتظر باشد
تا حرف های ناگفته تمام شود
ما این همه منتظر فردا شدیم
تا شب از موهای مان پرید
حالا برف می بارد 
و مرگ باید منتظر شود
1

صبح 
صورتم را از آینه کندم
رد سرمه
و آتشی بر لبان عاشق آینه جا ماند
در راه 
کنار کوچه های معطل
ازبچه های بی توپ پرسیدم 
                                   چند شهریور میان ماست
می دانم 
روزی دستان حاصلخیز تو می آید 
و مثل گل کاری همین میدان می شوم
و دیگر هیچ
جز حرف های نیمه کاره ی باد 

تا به اداره برسم
                       به مدرسه
                                      به مغازه 
به جایی که هیچ کجا نیست
به خانه ای بی پلاک
هزار بار گم شدن را جیغ می کشم 
تو این جا را نمی شناسی
کوچه سهم پسرهاست 
سهم ما در ادامه ی صف های خستگی
کوچه را به انتها می رساند
به جایی که کلاغ های حاشیه ی عصر 
با تردید به شباهت دخترهای مدرسه
                                                    نگاه می کنند

خبر شدی ؟
ماهیان بی گذرنامه هم رفتند و دریایی شور به جا ماند 
وآسمان کفاف این همه تنهایی را نمی دهد

4
شب که بیاید
این نامه هم تمام می شود 
و من به عکس کودکی ام که روی تاقچه پیرتر شده 
                                                       نگاه خواهم کرد
و به یاد خواهم آورد 
که هیچ کس با ما نگفت 
پنجره 
جا پای رهگذران را از یاد می برد 
 وآسمان کفاف این همه تنهایی رانمی دهد 
کاش به ما کسی گفته بود که ماه 
پشت درهای بسته می میرد 
مرگ می آید 
                   و فردا دنباله ی خواب دیشب است

3
حالا عصراست و از بتونه کردن روزها به خانه می آیم 
و بودنت بوته ای است 
که به زندگی سنجاقک اضافه می شود 
تا مرگ روی زندگی ناچیز شب پره نیفتاده 
بیا 
تا کنار این همه گیاه وزمین و آدم 
                                                 تنها نمانم
این جا 
اگرچه انتظار را با آهی که پشت پنجره هاست 
                                                          می کشیم و تمام می شویم 
بیا 
مثل آسمانی که یک عمر روی بام ایستاده 
آخرین حرفم 
نشستن کنار توست.  
     تیر 76

 فرودگاه
کیفم را بگردید  چه فایده ؟
ته جیبم آهی پنهان است که مدام شنیده : ایست !

ولم کنید ! 
           اصلاً با بوته ی تمشک می خوابم و از رو نمی روم
چرا همیشه زنی را نشانه می گیرید 
که دل از دیوار می کند 
                     قلبی به پیراهنش سنجاق می کند؟ 
در چمدانم چیزی نیست
جز گیسوانی که گناهی نکرده اند
                                               ولم کنید!
خواب دیده ام این دل را از خدا بلندکرده ام که به فردا نمی رسم
خواب دیده ام آن جا که می روم
کفش هایم به جمعه می چسبد
نکند تمام زمین خدا سرطان خون دارد ؟
قاصدکی را فال می گیرم و رها می کنم به ماه :
برگرد جمعه ی روزهای بچگی 
برگرد با همان پسرک که بادبادک روییده بود از دستش 
 و من با تمام ده انگشتی که بلد بودم 
                                  عاشقش بودم 
چرا همیشه زنی را نشانه می گیرید 
که قلبی به پیراهنش سنجاق کرده است ؟
 
این جا همیشه پرواز معطل است 
در تیر و کمان کوچه های جنگ 
                         یا دامن گلدار تناب رخت
 به هر حال شب پره ها پیر می شوند 
دست کم عکس کودکی ام را پس بدهید !
غریب تر از بادبادکی که در گنجه ماند
مهر می خورم و دلم برای خانه تنگ می شود 
 آنتن آسمان را نشانه می رود اما 
بربند رخت پیراهنم خدا را بغل گرفته است 



آن که گفت آری 
 آن که گفت�

�آری پنجره ای را که تو آوردی بست
دستی که امضا کرد 
                           پای تمام درها را برید 
از ما چه مانده است
جز سایه هایی که گل های ملافه را آب می دهد؟

دیشب نیمی از صورتم خدا را صدا کرد و عینکم
                                          آسمان را اشتباهی رفت 
دیشب انگشتانت نیمی از آینه را کبود کرد و پنجره رابست 
بی سؤال 
             بی تعجب
                              فقط نقطه
همیشه نقطه سرخط اما 
کارمند ته خط مسافر می کشد 
                                           دربست 
                                                  همه تجدید شده ایم
در بن بست کدام کهکشان مردی است 
                                   که دست روی ماه بلند نمی کند؟
دیشب تمام کوچه های بی گنجشک می گفتند : 
                                            در را ببند و بیا 
کلید در جیب هر رهگذری راه می رود 
وعسل به یاد سیزدهمین ماه می ماند
عینکم اما شکسته بود و نیمی از آینه گریه می کرد 

�آری � پای فردا را در جکمه ی زمستان گذاشت و رفت 
دریا به نوبت شد 
ماه سربرهنه را بردند 
و عکس پلاک کوچه روی تاقچه ماند 
یادم بماند از گور گمشده ام نام کوچه اش را سؤال کنم

�آری � انگشت هیس روی آسمان گذاشت و رفت
گاهی آن قدر دیر می شود 
که باد بادک از تو می گریزد و مرد می شوی 
پوست کنده بگویم :
                       عروسکی روی زندگی ام بگذار 
کاش در آینه عکس قدیمی مان بود
من آری نمی گفتم 
تو امضا نمی کردی 
 از پنجره ی چارتاق 
                            با هم به دریا می زدیم.
               دی 1374

آوازهای زن بی اجازه 
قهر 
پوست می اندازم 
در فصل اتصالی سیم های رابطه 
برق از چشمانم می پرد 
و شمیران تنت دیگر 
                             شمشادم نمی کند
در خطوط ناشناس کفت 
بیدبید می لرزم و 
دلم گم گم  
گم تر از حشره ای بی ربط
                                  از حاشیه می رود .
 


منبع : seemorgh.com

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران