تنهایی همراه با عشقی عمیق در شعر امیلی دیکنسون - آکا


تحلیل شعر امیلی دیکنسون, امیلی دیکنسون, شعر امیلی دیکنسون,شعر ،داستان و ادبیات
عزیزم من را با دو میراث از خود تنها گذاشتییکی از عشقخدا راضی خواهد بودآیا این را تقدیم من خواهد کرد؟

مرا تنها گذاشتی اثری از امیلی دیکنسن (Emily Dickinson): تحلیل ‎و ‎بررسی
نویسنده: گری گمبر (Garry Gamber)
 
عزیزم من را با دو میراث از خود تنها گذاشتی
یکی از عشق
خدا راضی خواهد بود
آیا این را تقدیم من خواهد کرد؟

من را تنها گذاشتی با مرز‎هایی از درد و عذاب
وسیع به وسعت دریا
بین جاودانگی و زمان
آگاهی تو و من
 
من را تنها گذاشتی یک شعر کوتاه خارق‎العاده است. این شعر بین دو ایده‎ی وسیع در دو قطعه‎ی چهار بندی ارتباط برقرار می‎کند.
 
مشخصا امیلی دیکنسن (Emily Dickinson) این شعر را درباره‎ی شخصی که دوست داشته نوشته است. مشخص نیست که شعر در مورد شخصی است که خیلی از او دور بوده است یا اینکه آن شخص مرده است. هر دوی اینها در زندگی امیلی وجود داشته است. طبیعت شعر به گونه‎ای است که می‎تواند بدین معنی باشد که هر دو حالت برای او اتفاق افتاده باشد یا اینکه همراه با جدایی فیزیکی و احساسی آن دو شخص نیز باشد.
 
این شعر احتمالا در سال 1862 سروده شده است در زمانی که دیکنسن بیشترین اشتیاق را برای نوشتن شعر داشته است. در این سال او نزدیک به 362 شعر را سرود.
 
 
تحلیل شعر امیلی دیکنسون, امیلی دیکنسون, شعر امیلی دیکنسون,شعر ،داستان و ادبیات
 
بهترین دوست او چارلز (Reverend Charles Wadsworth) او را در سال 1862 به مقصد سان‎فرانسیسکو ترک کرد. و بیشترین احتمال برای شخص دوم در این شعر به او برمی‎گردد. دیکنسن اولین بار او را در سال 1855 در فیلادلفیا دید و بعد از آن فقط دو‎بار او را به طور شخصی دید که یکی از آنها درست قبل سفر چارلز به سان‎فرانسیسکو بود. اگر‎چه وابستگی احساسی امیلی به چارلز برای همیشه در او باقی ماند و او نامه‎های زیادی برای چارلز نوشت. امیلی او را عزیزترین دوست زمینی خود صدا می‎زند. متاسفانه اکثر نامه‎های او به دست چارلز نرسید و نامه‎های چارلز نیز به درخواست امیلی بعد از مرگش سوزانده شد.
 
اولین بخش شعر "من را تنها گذاشتی" به معنی تنهایی همراه با عشقی عمیق است، عشقی که حتی خداوند نیز از آن راضی خواهد بود. این جمله معنای تاثیر‎گزاری دارد و نیاز به توضیح اضافه ندارد.
قسمت بعدی شعر درمورد بیهودگی و پوچی باقی‎مانده است. مشخصا درد و رنج زیادی برای اوست. به بزرگی دریا و تا ابدیت. این میراث با میراث قبلی به طور قابل توجهی در تضاد است.
 
قطعه سوم برای اینکه سردرگمی‎ها را بهم گره بزند نوشته نشده است. در آخرین خط قطعه دوم "آگاهی تو و من" به نظر می‎رسد که به طور موثری خواننده را از دو ایده‎ی ذکر شده به وجود دو انسان واقعی نیز آگاه می‎کند.
 
قطعات کاملا رسمی و به صورت یک تصنیف عاشقانه نوشته شده‎اند. هجای موکد در شعر با یک هجای غیر موکد همراه شده است. قافیه‎ها نیز در خط دوم و چهارم هر قطعه با دقت به‎کار رفته‎اند. هیچ قافیه‎ی نزدیکی در این شعر به‎کار نرفته است. و همچنین استفاده از تکرار عبارت "من را تنها گذاشتی" در شروع هر قطعه به ساختن یک شعر رسمی بسیار کمک کرده است.
یک نتیجه‎گیری برای این ویژگی شاعرانه این است که دیکنسن توانسته یک شعر کوتاه پرمعنا را که به آسانی قابل فهم است خلق کند. مهارت و بصیرت او هر دو قابل تحسین‎اند.
**********
گری گمبر معلم یک مدرسه‎ی عمومی و موسس یک شرکت است. مقاله‎های او درمورد سیاست، املاک و ساختمان، سلامتی و تغذیه و سرویس‎های ملاقات اینترنتی است. او مالک سایت Advisor.com و سرپرست Radio.com میباشد.
 
 
سیمرغ

گردآوری پرتال اکاایران

اخبار اکاایران