سروش صحت: طول و عرض نقش هیچ وقت برایم مهم نبود -آکا


سروش صحت: طول و عرض نقش هیچ وقت برایم مهم نبود
,[categoriy]

آکاایران: سروش صحت: طول و عرض نقش هیچ وقت برایم مهم نبود

آکاایران: سروش صحت در اولین فیلم کریم لک زاده «قیچی» یک نقش مکمل را ایفا کرد، نقشی که به گمان او ارزش ریسک کردن را داشت و پس از مدت ها انگیزه ای را در وی ایجاد کرد تا بخواهد خودش را در قالبی جدید محک بزند.

به گزارش صبا، صحت در این فیلم بیشترین بازی اش را با عباس غزالی داشت و معتقد است غزالی بهترین انتخاب برای ایفای نقش اصلی «قیچی» به شمار می رود. او از نتیجه بازی اش در این فیلم راضی است و باور دارد که اگر فرصت دیده شدن برای این کار فراهم باشد «قیچی» می تواند راه خودش را برای برقراری ارتباط با مخاطبان پیدا کند. مصاحبه ما با او را در مورد فراز و فرودهای بازی اش در این اثر بخوانید.
بعد از مدت ها وقفه با یک نقش مکمل در فیلم «قیچی» به سینما باز گشتید، چه شد که تصمیم گرفتید در این فیلم بازی کنید؟
وقتی عوامل فیلم سینمایی «قیچی» فیلمنامه کار را برای من فرستادند، متوجه شدم که با یک قصه جذاب و پر از اتفاقات متفاوت مواجه هستم. بعد از یکی دو جلسه ملاقات با کارگردان و تهیه کننده فیلم که هر دو جوان و کار اولی هم بودند، جواب مثبتم را برای حضور در «قیچی» اعلام کردم.
بازی در نقش مکمل، آن هم در فیلم یک کارگردان کار اولی برای شما که سال ها تجربه نویسندگی، کارگردانی و بازیگری دارید ریسک به شمار نمی رفت؟
به گزارش آکاایران: خیر؛ به نظرم وقتی شما فیلمنامه یک کار را می خوانید از همان ابتدا تکلیفتان با خودتان روشن می شود و پی می برید که آیا این کار حرفی برای گفتن دارد یا خیر، همان طور که پیش تر هم گفتم وقتی فیلمنامه این کار را خواندم متوجه شدم که با یک قصه عادی و معمولی سر و کار ندارم و قرار است در یک اثر متفاوت، تجربه جدیدی را پشت سر بگذارم. از طرفی هیچ وقت برای من مهم نبوده که طول و عرض نقشی که در یک فیلم یا سریال بازی می کنم چقدر است تنها چیزی که برایم اهمیت داشته، برقراری ارتباط با کاراکتر و قصه است.
اما بارها پیش آمده یک قصه خوب با کارگردانی بد به اثری غیرقابل دفاع تبدیل شده است.
بله؛ برای خود من هم این اتفاق بارها افتاده است اما در طول نشست هایی که با عوامل فیلم داشتیم متوجه شدم که با یک گروه حرفه ای سروکار دارم. از طرفی کریم لک زاده؛ کارگردان «قیچی» چند نمونه از فیلم های کوتاهش را به من نشان داد، بعد از دیدن آن کارها به تصمیمی که برای بازی در این اثر گرفتم کاملا مطمئن شدم چرا که متوجه شدم با یک کارگردان جوان و خوش فکر طرف هستم که می داند هدفش از ساختن این فیلم چیست. به همین خاطر با خیال راحت اعتماد کردم.
این روزها کارگردان های کاراولی ما نشان داده اند که برای ساخت فیلم از انگیزه زیادی برخوردار هستند و اکثر آن ها هم پاسخ اعتماد عواملشان را به خوبی داده اند.
به هر حال ما جوان های با استعداد بسیاری داریم که کافی است به آن ها اطمینان داشته باشیم. عصر دورانی که تصور می کردند یک کارگردان باید بالای چهل سالش شود تا فیلمی را بسازد تمام شده است. بسیاری از کارگردان های بزرگ دنیا شاهکارهایشان را قبل از سی سالگی ساختند. برای فیلم ساختن بیشتر از تجربه و سن کارگردان دیدگاه، آگاهی و توانایی او مهم است. بسیاری از کارگردان های جوان تشنه نشان دادن توانایی شان هستند و به همین خاطر وقتی فرصتی به دست می آورند همه تلاش شان را می کنند تا بهترین خودشان را ارائه کنند.
شما در این فیلم بیشترین بازی تان با عباس غزالی بازیگر نقش اصلی این فیلم بود، به نظرتان او توانست از پس ایفای نقش راما برآید؟
عباس غزالی، بازیگر با استعدادی است و با تسلط جلوی دوربین قرار می گیرد. به نظرم او بهترین گزینه برای ایفای نقش راما بود، او در این فیلم نقش ضد قهرمانی را بازی می کرد که با گره های زیادی دست و پنجه نرم می کند و طبیعت با او به ستیزه در آمده است. ایفا کردن چنین کاراکتری با حداقل دیالوگ کار ساده ای نیست اما عباس به خوبی از پس ایفای آن بر آمد و نشان داد که تا چه اندازه توانایی برای ایفای نقش های پیچیده را دارد. سکانس هایی که با هم بازی داشتیم برای من بسیار لذت بخش بود و فکر می کنم بده بستان هایی که بین ما وجود داشت هم تا حد زیادی باورپذیر از آب در آمد.
برخی بر این باور بودند که جهان بینی فیلم «قیچی» پر از خشونت بود و این خشونت بر آمده از فیلم هم در نهایت به تماشاچیان سرایت می کند. نظر شما درباره این باور چیست؟
من با چنین دیدگاهی موافق نیستم. خشونتی که در فیلم «قیچی» به نمایش گذاشته می شود برگرفته از دل قصه است و نشان می دهد که چطور راما به دلیل جرمی که مرتکب شده با وجود فرارش از سوی طبیعت مجازات می شود. در واقع فیلم تلاش می کند مجازات گناهکاران را به واسطه طبیعت نشان دهد.
شما در این فیلم ظاهرا پس از سال ها که از ترک سیگارتان می گذشت مجبور شدید دوباره سیگار بکشید؟
از آخرین باری که من سیگار کشیده ام 13 سال می گذرد و در طول این سا ل ها هم هیچ وقت به سرم نزده است تا دوباره سیگار کشیدن را تجربه کنم اما وقتی قرار شد در این فیلم پس از سا ل ها سیگار بکشم با آن مخالفتی نکردم چرا که بر این باور بودم باید به سیگار کشیدن در این فیلم به چشم یک بازی نگاه کنم و بعد از کات، آن سیگار را خاموش کنم. به همین خاطر اصلا نگران نبودم که با پک زدن جلوی دوربین، دوباره گرفتار سیگار شوم. به هر حال وقتی شما متعهد می شوید در اثری بازی کنید گاه باید تن به کارهایی دهید که در زندگی روزمره تان به شدت از آن پرهیز می کنید.
«قیچی» از فضای تجربه گرایانه برخوردار است، بسیاری از فیلمسازان بر این باورند بخش زیادی از سکانس های فیلم هایی با این مشخصات جلوی دوربین ساخته می شود و از این جهت به طور معمول با آنچه در فیلمنامه آمده تفاوت دارند، «قیچی» در حین ساخت تا چه حد به فیلمنامه متعهد بود؟
بخشی از حرف های آن فیلمسازان درست است، برخی از فیلم ها به لحاظ ویژگی در شرایطی قرار دارند که در فضای تولید تا حد زیادی تغییر می کنند که البته گاه این تغییرات مثبت به شمار می رود و گاهی دیگر منفی اما در مورد «قیچی» باید بگویم این تغییرات بسیار کم رخ داد و کارگردان فیلم تا حد زیادی به فیلمنامه متعهد بود و روی میز تدوین هم، «قیچی» کمترین تغییر را پشت سر گذاشت و در نهایت خروجی فیلم با آنچه که پیش تر متن آن را خوانده بودیم تفاوت زیادی نداشت.
«قیچی» در چند نوبت به دلیل مشکلات مالی متوقف شد، این توقف ها باعث نشد انگیزه کار کردن عوامل کم شود؟
به نظرم فردی که می پذیرد در فیلمی با این ویژگی بازی کند باید با شرایط سینما مستقل و تجربی آشنا باشد و بداند که این سینما معادلات و شرایط خودش را دارد. همه کسانی که در این فیلم حضور داشتند با قلبشان همکاری می کردند و این تعطیلی ها شک ندارم که در انگیزهایشان تاثیری نداشت. احسان فولادی فر هم با وجود این که تهیه کننده جوانی است اما به خوبی از پس این کار بر آمد و نشان داد که تا چه اندازه حرفه ای است و می تواند مدیریت بحران کند.
«قیچی» با توجه به فضای تجربی و نو گرایانه ای که داشت در گروه هنر و تجربه اکران شد، به نظرتان اکران این فیلم در این گروه تا چه متناسب با سوژه فیلم هست؟
بسیار زیاد، وقتی متوجه شدم که «قیچی» قرار است در این گروه اکران شود، خوشحال شدم چرا که حس کردم فضای فیلم دقیقا چنین اکرانی را می طلبد. فیلم هایی مانند «قیچی» همان طور که خودتان هم اشاره کردید به دلیل فضای تجربی شان راحت تر می توانند در گروهی نظیر هنر و تجربه دیده شوند.
اما برخی از منتقدان بر این باورند که چون برنامه اکران در هنر و تجربه منسجم و منظم نیست، ممکن است مخاطب در انتخاب دچار سردرگمی شود و از این جهت فیلم شانس دیده شدنش را از دست بدهد.
به هر حال این نقد هم بی راه نیست و چنین احتمالی هم وجود دارد اما از آن جایی که هر انتخابی یک وجه مثبت و منفی دارد انتخاب این که یک فیلم در چه فضایی اکران شود هم شرایط خودش را دارد ولی با وجود همه این نقاط ضعف و قوت من فکر می کنم تصمیم برای اکران این فیلم در گروه هنر و تجربه یک تصمیم آگاهانه و خوب بود. به نظرم اگر تبلیغات خوبی روی فیلم صورت بگیرد و مخاطب شرایط تماشای فیلم را داشته باشد حتما از تماشای آن لذت خواهد برد چرا که این فیلم از پتانسیل دیده شدن به خوبی برخوردار است.
ممنون که در این گفت وگو شرکت کردید.
من هم از شما سپاسگزارم و امیدوارم که سینمای مستقل ما به سمت پربارشدن حرکت کند

 


3.85

منبع :

سروش صحت: طول و عرض نقش هیچ وقت برایم مهم نبود گردآوری توسط بخش هنرمندان ایران و جهان سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات