بازی ،شوخی نیست   

به طور کلی نقش های گوناگونی که کودک در بازی های گوناگون بر عهده می گیرد وی را یاری می دهد تا به تدریج مناسب ترین نقش را برای ایجاد مطلوبترین رابطه با دیگران بیابد.اهمیت بازی در زندگی کودک آن چنان آشکار است که نیاز چندانی به استدلال در این زمینه نمی باشد...

بازی | شوخی نیست - آکا

 بازی نه تنها برای حرکت اندامهای گوناگون بدن، پرورش عضلات و صرف انرژی اضافی ضروری است بلکه یاری دهنده کودک در شناخت محیط و تسلط بر آن است. علاوه بر آن بازی موقعیتهای مناسب را برای سنجش و توانایی های خود در اختیار کودک می گذارد و به وی می آموزد که چگونه میان واقعیت و تخیل تفاوت بگذارد.
کودک بدون بازی به خصوص بازی های همگانی خودخواه و خودمحور و خود رای می گردد در حالیکه بازی های گروهی به کودک شیوه ایجاد روابط اجتماعی با بیگانگان و حل مساله و مشکلات ناشی از آن را فرا می گیرد. به طور کلی نقش های گوناگونی که کودک در بازی های گوناگون بر عهده می گیرد وی را یاری می دهد تا به تدریج مناسب ترین نقش را برای ایجاد مطلوبترین رابطه با دیگران بیابد.
همچنین باید گفت که بازی از بهترین عوامل پرورش اخلاق در کودک است. هر چند کودکان ارزشهای اخلاقی را در خانه و مدرسه می آموزند اما این ارزشها در بازی است که حقیقت یافته و برای کودک مفهوم می گردد و تنها در این صورت است که وی خود را ملزم به رعایت آن می داند.
بازی کردن در فضای باز از چاق شدن کودکان در دوران خردسالی پیشگیری می‌کند. بازی در فضای باز به تغذیه مناسب در کودک کمک کرده و مهارت‌های حسی- حرکتی او را هماهنگ می‌سازد
کودک در بازی یاد میگیرد که چنانچه خطایی از او سر زند همبازی ها،  بسیار سختگیر تر و بی گذشت تر از بزرگسالانند و از این رو می توان گفت کودک در بازی بهتر از هر موقعیت دیگر رعایت مقررات، موازین و سلوک گروهی را فرا گرفته و صداقت و راستی از خود نشان می دهد.
بازی کردن یکی از مهم‌ترین فعالیت‌های دوران خردسالی را تشکیل می‌دهد. شما شاید از کنار کودکی که مشغول بازی کردن است رد شوید و اطمینان یابید که او اوقات خوش و لذت‌بخشی را می‌گذراند. با این وجود، اهمیت این مسئله فراتر از اینهاست. دلیل این اهمیت در آن است که بازی عنصر سازنده مهارت‌های عقلانی کودک را تشکیل می‌دهد. والدین باید بدانند که کودک آنها از طریق بازی به توسعه مهارت‌های اجتماعی، مهارت‌های حل مشکلات و همچنین مهارت‌های فردی می‌پردازد.
والدین باید اطمینان یابند که کودکشان با کودکان دیگر بازی می‌کند. این مسئله مهم است؛ زیرا بازی با کودکان دیگر به رشد مهارت‌های اجتماعی و عاطفی کودک کمک کرده و همچنین در یادگیری مهارت‌هایی چون مذاکره مثمرثمر واقع می‌شود. کودک از طریق بازی با کودکان همسن خود، شریکی استفاده کردن از وسایل و گفت‌وگو کردن را یاد می‌گیرد. به درستی می‌توان گفت که بازی بخش جدایی‌ناپذیر یادگیری است. کودک با استعدادی ذاتی و اصرار برای یادگیری چیزهای جدید از طریق کاوش، به‌دنیا می‌آید. به‌عنوان مثال، هنگامی که کودک نوپا راه رفتن را آغاز می‌کند، دیگر دوست ندارد او را بغل کنند. او می‌خواهد راه برود. همانطور که کودک رشد می‌کند، والدین هم باید آرام‌آرام مهارت‌های جدیدی را به کودک بیاموزند و همچنین از طریق بازی، چیزهای جدیدی را به او آموزش دهند. این زمانی است که بازی به فعالیت مهمی در دوران خردسالی تبدیل می‌شود.
کودکان از طریق بازی، نه تنها مهارت‌های جدید بسیاری را یاد می‌گیرند، بلکه اعتماد به‌نفس آنها نیز بهبود می‌یابد.

اهمیت بازی در دوران خردسالی

بازی در دوران خردسالی به این دلیل مهم است که کودک را برای مدرسه رفتن آماده می‌کند. درگیر شدن در فعالیت‌های گوناگون بازی کردن، به کودک در پرورش مهارت‌های اجتماعی و زبانی کمک می‌کند. هنگامی که کودک در خانه درگیر بازی‌های عملی و فعالیت‌های دستی می‌شود، مهارت‌های گوش دادن و استدلال کردن در او بهبود می‌یابد. فعالیت‌های بازی چندحسی بسیاری وجود دارند که به کودک یاد می‌دهند تا مهارت‌های گوناگون را از طریق لمس کردن، دیدن و شنیدن یاد بگیرد.
بازی نه تنها برای حرکت اندامهای گوناگون بدن، پرورش عضلات و صرف انرژی اضافی ضروری است بلکه یاری دهنده کودک در شناخت محیط و تسلط بر آن است
بازی کردن در دوران خردسالی مهم است، زیرا به رشد فیزیکی کودک کمک می‌کند. امروزه، چاقی به مشکلی شایع در میان کودکان تبدیل شده است. بازی کردن در فضای باز از چاق شدن کودکان در دوران خردسالی پیشگیری می‌کند. بازی در فضای باز به تغذیه مناسب در کودک کمک کرده و مهارت‌های حسی- حرکتی او را هماهنگ می‌سازد. جدا از حرف زدن با کودک، آواز خواندن، شعر خواندن و قصه گفتن نیز در رشد مهارت‌های زبانی مفید واقع می‌شود.

آواز خواندن با کودک یا همراه شدن با او در بازی‌هایی که دربردارنده بازی با کلمات ریتمیک است به رشد مهارت‌های زبانی

کودک کمک شایانی می‌کند. متخصصان عقیده دارند که پرورش مهارت‌های زبان شفاهی در دوران خردسالی ضروری بوده و حتی از آموزش شناخت کلمات و صدای حروف اهمیت بیشتری دارد. به‌عنوان پدر یا مادر، باید بدانید که صحبت کردن با کودک به او کمک می‌کند تا زبان را سریع‌تر یاد بگیرد. بازی کردن، مهارت‌های ریاضی کودکان را توسعه داده و بهبود می‌بخشد. کودکان در مراحل اولیه رشد، مفاهیم ریاضی را درک می‌کنند. به‌عنوان والد کودک، شما مسئول رشد این مهارت در آنها هستید؛ باید آنها را درگیر فعالیت‌هایی چون شمارش تعداد اشیای درون یک کیسه، آموزش ارتباط‌هایی چون کوچک و بزرگ، کوتاه و بلند، کم و زیاد و... کنید.
کودکان از طریق بازی، نه تنها مهارت‌های جدید بسیاری را یاد می‌گیرند، بلکه اعتماد به‌نفس آنها نیز بهبود می‌یابد. اما باید به این موضوع اشاره کرد که والدین باید یاد بگیرند که به علایق کودکانشان احترام گذاشته و اجازه دهند که در طول بازی آنها هدایت بازی را برعهده داشته باشند. بازی به رشد روابط سالم و بلندمدت کودک و والدین کمک می‌کند. علاوه بر این، به والدین کمک می‌کند تا از فرایند تفکر کودک خود آگاهی یابند.

کدام بازیها برای کودک مناسب تر است؟

پاسخ این سوال به مرحله ای از رشد که کودک در آن قرار دارد بستگی دارد. از آنجا که بازی ابزاری است که کودک برای شناخت و یادگیری پیرامون دنیای اطرافش از آن بهره می برد، مهارتهایی که او تا کنون به دست آورده و هم اکنون مشغول تمرین کردن بر روی آنها است، بهترین راهنما برای انتخاب مناسبت ترین فعالیتها و بازیها هستند.

بهترین اسباب بازی ها برای کودک کدامند؟

**سعی کنید از سن کودک راهنمایی بگیرید. به عنوان مثال، یک کودک دو ماهه از بازی با اشیا متحرکی که با باد یا حرکت هوا حرکت کنند، لذت خواهد برد؛ اما یک کودک 15 ماهه به هیجان بیشتری نیاز دارد (مثلا یک سرویس آشپزخانه اسباب بازی را می توانید برای او انتخاب کنید).
وقتی که کودک شما به اندازه کافی بازی کرد، بازی را متوقف کنید: آستانه تحریک برای هر کودک، متفاوت است. هنگامی که به نظرتان می رسد کودک شما خسته و بی حوصله شده است، بازی را تمام کنید

چگونه می توان کاری کرد که کودک در زمان بازی کردن، بیشترین بهره را ببرد؟

بازی کردن مهمتر از اسباب بازی است؛ دقت کنید اهمیت زمانی که کودک صرف بازی می کند و میزان لذتی که از بازی کردن می برد، صرفا وابسته به نوع و تعداد اسباب بازیهایش نیست. بازی کردن یک فعالیت مفرح و شاد است که شامل افراد، اشیا و حرکات است. هر کاری، از پرتاب کردن حبابهای کف صابون به طرف همدیگر تا آب پاشی در حمام یا استخر و یا حتی تعقیب کردن همدیگر و دویدن دنبال هم در اتاق، می تواند یک بازی خوب محسوب شود. بنابراین سعی کنید که:
شما هم با او بازی کنید: روی زمین بنشینید و با کودک بازی کنید؛ شما بهترین اسباب بازی کودک خود هستید! و اگر کودک بتواند با شما بازی کند، لذت و شادی بیشتری برای او به همراه خواهد داشت. هنگام بازی کردن با کودک خود صحبت کنید تا توانایی تکلم او را نیز افزایش دهید.
* زمانی او را به بازی دعوت کنید که شاد و سرحال باشد:
کودک بیمار، خسته یا گرسنه ممکن است حوصله بازی کردن نداشته باشد.
* وقتی که کودک شما به اندازه کافی بازی کرد، بازی را متوقف کنید:
آستانه تحریک برای هر کودک، متفاوت است. هنگامی که به نظرتان می رسد کودک شما خسته و بی حوصله شده است، بازی را تمام کنید.
*برای کودک امکان بازی به تنهایی و همچنین با دیگران را فراهم کنید:
هر دو نوع بازی (تنها یا با دیگران) برای کودک مفید است.
* اجازه دهید که کودک، خودش نوع بازی یا فعالیت را انتخاب کرده و آن را هدایت کند: شما می توانید بازیها، چیزها یا گزینه های جدید را در اختیار او قرار دهید، اما کودک شما باید خودش و مطابق میلش انتخاب کند. بعلاوه، بازی برای تفریح است و اگر کودک شما تنها در یک کار مهارت داشته باشد، همان تفریح کردن و خوش گذراندن است!
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران


 

تبلیغات