چگونه می توان با برقراری ارتباط کلامی با کودک ، لکنت او را برطرف کرد؟

سعی کنید با کودک خود هم صحبت شوید و او را یک جانبه مورد خطاب قرار ندهید
شیوه ای که شما با کودکتان صحبت می کنید در ارتباط نزدیک با چگونگی گوش کردن شماست ؛ اگر چه بعضی وقت ها ، به نظر می رسد کودک شما نیاز دارد که او را مخاطب قرار دهید و مواردی را گوشزد نمایید ...

چگونه می توان با برقراری ارتباط کلامی با کودک | لکنت او را برطرف کرد؟

 چرا که باید او را نسبت به بعضی از چیزها آگاه کنید ، مقررات و آداب و آیین زندگی را به زبان ساده برایش تبیین نمایید ، بعضاً او را متنبه سازید ، یا رفتارش را با صدا و کلمات خود کنترل نمایید . اما به رغم میل خودتان ، متوجه می شوید که در بیشتر مواقع و بدون این که ضرورتی داشته باشد ، به جای هم صحبت شدن با کودک ، او را یک جانبه مخاطب قرار می دهید و خطاب به او سخن می گویید.
تعجب نکنید از این که بعضی از کودکان بیش از دیگران نسبت به این نوع صحبت آمرانه و بمباران مکرر آنان با کلمات ، فوق العاده حساس هستند . بدون شک شما می توانید با تلاش آگاهانه و هوشمندانه در کاهش روش صحبت آمرانه و افزایش مدت زمان صحبت دوستانه با کودک و برقراری ارتباط متقابل موفق باشید و از واکنش های ناخوشایند کودک در برابر صحبت های یک طرفه پیشگیری نمایید . در این صورت زمانی که با کودک گفت وگو می کنید ، بی تردید شاهد تبادل درونی دیدگاه ها و احساسات خواهید بود. سعی نمایید شیوه سخن گفتن شما با کودک به تدریج تبدیل به سهیم شدن در تجارب یکدیگر شود . این روش برای هر دوی شما خوشایند و نشاط آور خواهد بود.
صحبت های خود را با کودکتان ، برای چند روزی ، روزانه در حدود 5 دقیقه ضبط نمایید و بعد سعی کنید با گوش دادن به نوار ضبط صوت دریابید که چه میزان از صحبت های شما با او به صورت یک طرفه و آمرانه بوده است . سپس با برنامه ای که پیش بینی می کنید در چندین نوبت درباره موضوعات مختلف و برای مدت زمان بیشتری با کودک به صحبت بنشینید. در این نشست ها از او سؤالاتی بکنید که به رفتار خودش مربوط نمی شود . اگر کودک می تواند از تجارب روزانه خود صحبت کند، اجازه بدهید کارهای خود را در طول روز برای شما بازگو نماید . اما اگر بازگو کردن فعالیت های روزانه کودک برای او مشکل اسـت، اصرار نکنید و فشاری به او وارد ننمایید .

با رفتار خودتان سعی کنید این باور را در کودک به وجود آورید که شما می توانید با صبر و حوصله کافی به حرف های او گوش دهید . در این نشست سعی کنید با صحبتهای دلگرم کننده خود گفت و گو با کودک را پر ثمر نمایید. دقت کنید که اظهارات ، نظریات و صحبت هایی را که جنبه قضاوت و انتقاد دارد به حداقل برسانید . با این روش بدون تردید می توانید زمینه لازم را برای صحبت روان و سلیس و راحتی که کودک شما سزاوار آن است ، فراهم نمایید.

برای گفتار کودک ، الگوی مناسبی ارائه نمایید

تصور ما این است که شما حتماً سعی دارید الگوی مناسبی برای صحبت کردن کودک خود ارائه نمایید و به همین دلیل همواره خیلی روشن ، صریح و شمرده صحبت کرده ، از کلمات و جملات مناسبی برای نامیدن چیزهای مختلف و شرح وقایع و اتفاقات استفاده می کنید . ما مطمئن هستیم که شما همیشه در صحبت هایتان با کودک ، از لغات و ترکیب کلمات و جملاتی که متناسب با سن و سطح فهم و ادراک اوست استفاده می نمایید . آیا شما برحسب عادت ، خیلی تند و روان صحبت می کنید ؟ اگر چنین است باید کاملاً متوجه باشید ؛ زیرا ممکن است کودک شما سعی کند که نحوه حرف زدن شما را ، بدون آنکه واقعاً از نظر قدرت و مهارت کلامی برایش مقدور باشد ، تقلید نماید. لذا در این صورت به طور  طبیعی دچار لکنت و وقفه زبان می شود . اگر فکر می کنید که این مسئله در مورد شما صدق می کند ، پس بهتر است که کوشش کنید آهسته و شمرده تر صحبت نمایید. هنگام صحبت کردن ، از مکث های طبیعی و لازم غافل نشوید . اگر به هنگام صحبت با کودک ، جملات شما خیلی طولانی و پیچیده بوده یا مطالب شما پیوستگی و ارتباط لازم را نداشته باشد ، به احتمال زیاد کودک در فهمیدن حرف های شما با مشکل مواجه شده ، در ارائه پاسخ های مطلوب دچار تردید می شود . این قبیل شرایط ، از جمله زمینه هایی است که موجب می شود کودک به هنگام گفتن پاسخ ، دچار ناروانی کلامی گردد. بنابراین همواره سعی کنید تا آنجا که برایتان مقدور است از جملات ساده و کوتاه استفاده نمایید.
نکته دیگر این که ، آیا به هنگام گوش دادن به صحبت های کودک بعضاً این تمایل در شما بوده است که حرفش را قطع کرده ، جملات او را صرفاً به دلیل این که می دانید چه می خواهد بگوید ، قطع کنید ؟ این کار هم که انجامش واقعاً ضرورتی ندارد ، بی جهت موجب افزایش اضطراب و فشار روانی کودک می شود .

با صبر و حوصله به کودک فرصت دهید که راحت صحبت کند.

به یقین شما می توانید عادت کنید که واکنش و صحبت صبورانه ای داشته باشید . با رفتار مهربان خود ، با صبر و حوصله و بردباری تان به کودک خویش ثابت کنید که مادر و پدر ، همیشه برای گوش کردن به صحبتهای او وقت دارند.
برای کودک تجارب خوشایندی از صحبت کردن فراهم نمایید
.به طور مسلم شما تاکنون با گوش دادن به حرفهای کودکتان ، به گونه ای که ما تشریح نمودیم ، مسئله صحبت کردن را برای او به مسئله ای خوشایند و نشاط آور تبدیل نموده اید. اما انتظار ما از شما بیش از اینهاست . شما می توانید حتی زمانی که کودک اولین سال زندگی خود را می گذراند و هنوز صحبت کردن را نیاموخته است ، سخن گفتن با کودک را با فعالیت های خوشایند توام نمایید. مثلاًً خواندن شعر یا سرود به هنگامی که کودک را در آغوش گرفته ، آرام آرام تکان ( تاب ) می دهید برای هر دوی شما نشاط آور و آرامش بخش خواهد بود . بیشتر وقت ها راجع به کارهایی که در منزل یا بیرون از منزل انجام می دهید برای کودک صحبت کنید . هر چقدر صحبت ها و فعالیت های خوشایند و یا به دیگر سخن ، تفریحات و سرگرمی های کلامی را در خانواده بیشتر نمایید ، کودک شما سریع تر می آموزد که صحبت کردن می تواند خوشایند و لذت بخش باشد . از سوی دیگر ، این نوع فعالیت های کلامی خوشایند ، جبران کننده اوقاتی خواهد بود که از کلام برای متنبه نمودن ، تنبیه ( تنبیه شفاهی ) ، سرزنش و تکذیب رفتار کودک استفاده می شود .بعضی از مواقع نیز لازم است همه اعضای خانواده ، به حرف های کودک کاملاً توجه نماید ، ولو این که این کار مستلزم کنترل رفتار و جلب توجه دیگر خواهران و برادران کودک باشد . علاوه بر این ، آنها ( خواهران و برادران ) لازم است یاد بگیرند به جای این که همیشه خودشان توجه دیگران را جلب کنند ، فرصت بدهند تا دیگران هم صحبت کنند . البته اگر کودک هم به نوبه خود بخواهد که در صحبت ها متکلم وحده باشد ، به او نیز باید به گونه ای فهمانده شود که دیگران هم لازم است صحبت کنند . در هر حال در این زمینه آنچه بسیار مهم است این است که از فراهم نمودن زمینه ها و تجارب دلسرد کننده و یاس آور برای کودک باید اجتناب ورزید
منبع:تبیان
ویرایش و تلخیص:آکاایران

گردآوری توسط بخش کودکان استثنایی سایت آکاایران
تبلیغات