بچه هایی که دزدی می کنند - آکا

,دزدی, دزدی کردن بچه ها, کودک,روانشناسی کودک - روان شناسی کودکان و نوجوان

 

نویسنده:دکتر میترا حکیم شوشتری: وقتی پسر پنج ساله ام از مهد کودک برگشت، در کیف اش یک اسباب بازی جدید پیدا کردم. من و پدرش به هم نگاه کردیم و از او پرسیدیم که آن را از کجا آورده و مال کیست؟! او ابتدا ابراز بی اطلاعی کرد اما با اصرار ما گفت که آن را از کیف هم کلاسی اش برداشته.»

 

«اولین باری که دختر هفت ساله ام، مریم، از کلاس ورزش با یک کادو به خانه آمد، فکر کردم که این کادو را دوست اش، گلی، به او داده است. وقتی دومین بار گفت که گلی یک اسباب بازی به او هدیه داده، تعجب کردم و بار سوم زمانی که مریم یک صندلی کوچک از خانه عروسکی گلی را توی روسری اش پیچیده بود، متوجه شدم که فرزندم این لوازم را دزدیده! واقعا ناراحت و عصبانی شده بودم. تنها فکری که به نظرم رسید این بود که مجبورش کنم به خانه گلی برود و همه آنها را پس بدهد اما از تکرار این رفتار خیلی نگران هستم. از شما می خواهم که مرا راهنمایی کنید که چه طور با او رفتار کنم.»

 

این ها مشتی نمونه خروار از گلایه های والدینی است که از رفتارهای عجیب و غریب بچه هایشان سر در نمی آورند و مفهومش را نمی فهمند. حتماً شما هم با مساله سرقت کردن بچه ها روبه رو شده اید. شاید فرزند شما بدون اجازه شما از کیف تان پول برمی دارد یا اسباب بازی های دوستان اش را بدون اطلاع آنها برمی دارد و حتی در مدرسه لوازم التحریر دوستان اش را با خود به خانه می آورد. بسیاری از والدین از خود می پرسند چگونه باید با این مساله برخورد کرد؟ در این باره با دکتر میترا حکیم شوشتری، روان پزشک کودک صحبت کردیم. راهکارهایی که او توصیه کرده می تواند راهگشای شما باشد.

 

 

نظر کارشناس

 

دزدی در بچه های کوچک رفتار رایجی است.بیشتر بچه ها در دوران کودکی یکی دو بار دست به دزدی می زنند. این کار موجب تاثر و نگرانی والدین می شود و گمان می کنند که بچه آنها در آینده به دزد حرفه ای تبدیل می شود اما اکثر بچه هایی که گاهی دزدی می کنند، وقتی بزرگ می شوند افرادی مطیع قانون خواهند شد.با این وجود باید این رفتار مورد توجه و اصلاح قرار گیرد.

 

دزدی کردن در بچه های پیش دبستانی عملی شایع است زیرا به تازگی با مفهوم مالکیت داشتن و رعایت حریم خصوصی آشنا شده اند. بچه ها تقریبا از سن، چهار سالگی با مفهوم مالکیت آشنا می شوند. حتما دیده اید که کودکان خردسال تمایلی به دادن اسباب بازی خود به کودکان دیگر ندارند. در سن 4 تا 5 سالگی، کودکان خود را محور جهان می پندارند و حتی تصور می کنند که والدین بیشتر متعلق به آنها هستند تا خواهران و برادرانشان لذا آنها تصور می کنند که می توانند هر چیزی را که می خواهند بردارند و غالبا اشتباه بودن این عمل را نمی پذیرند.

 

در این سنین بچه ها با مفاهیمی مانند خوب و بد، جریمه و پاداش و راست و دروغ آشنا می شوند. باید از فرصت های مختلف برای رشد بیشتر این مفاهیم استفاده کرد. از جمله فرصت های خوبی که برای این آموزش می توان به آن اشاره داشت، بازی با کودک و ایفای نقش عملی است که انجام داده و درخواست از او برای اجرای نقش پدر یا مادری که با این عمل مواجه است. بهتر است از واژه دزدی استفاده نکنیم و از کلمه برداشتن شی استفاده کنیم زیرا با استفاده از این لغت، به کودک این صفت را منسوب کرده ایم که این کار تغییر رفتار را دشوار می سازد. بهتر است از نصیحت کردن و گفتن ادامه خطرات این کار در بزرگسالی خودداری کنیم.

 

تحت هیچ شرایطی از تنبیه بدنی استفاده نکنیم و بدانیم اگر تنبیه بدنی بتواند این رفتار را متوقف سازد، موجب جایگزینی رفتار منفی دیگری خواهد شد و راه ارتباط ما را با کودک می بندد، در چنین شرایطی ممکن است کودک رفتارش را به صورت پنهانی انجام دهد، یعنی تنبیه باعث تشدید این رفتار شود. کودکان از شش سالگی به بعد می توانند به صورت کامل مفهوم مالکیت و نادرست بودن رفتار «برداشتن وسایل دیگران» را درک کنند و معمولا می دانند برای برداشتن جنس باید قیمتی را پرداخت. در این زمان است که پدر و مادر باید محدودیت ها و تنبیه هایی را برای این عمل در نظر بگیرند. در اینجا به سه سوال رایج والدین در این زمینه پاسخ می دهم.

 

1 در همان لحظه که متوجه شدم شی ء را برداشته چه باید بکنم؟

2 چرا بچه ها دزدی می کنند؟

3 برای پیشگیری چه باید کرد؟

 

 

در همان لحظه چه باید بکنم؟

 

قدم اول: زمانی که والدین پی بردند که بچه چیزی را برداشته است، به هیچ عنوان نباید واکنش شدید نشان دهند. در آن لحظه باید رفتاری مناسب و سنجیده از خود نشان دهند. باید بکوشند آرامش خود را حفظ کرده و روشی منطقی اتخاذ کنند، در غیر این صورت باعث احساس گناه و دلخوری در خود والدین می شود و از طرف دیگر عزت نفس کودک را نیز به مخاطره می اندازد. اعتراف خواستن از کودک و تهمت زدن به او در نزد دیگران، عملی بسیار غیر عاقلانه و ناصحیح است زیرا با این گونه روش ها به ندرت می توان به ریشه اصلی و علت بنیادی مشکل پی برد. این عمل غالبا به دروغگویی کودک یا ریختن آبروی او برای عملی که ممکن است هرگز تکرار نشود منتهی خواهد شد. پس باید توجه داشته باشیم که وقتی پاسخ سوالی را می دانیم، نباید بخواهیم از کودک تحت فشار پاسخ مثبت بگیریم. این کار مشکل دروغ گفتن را بر مشکل قبلی می افزاید.

 

قدم دوم: همان موقع باید رفتارش را به درستی نامگذاری کنید. برای مثال نباید برداشتن بی اجازه چیزی که متعلق به او نیست را امانت گرفتن بنامید، بنابراین به بچه هایی که مفهوم مالکیت را درک می کنند بگویید که برداشتن بی اجازه متعلقات دیگران کاری خلاف قانون است..

 

قدم سوم: بلافاصله رفتارش را اصلاح کنید (اصلاح کردن یعنی ایجاد نوعی جبران.) برای مثال کودکی که از مغازه کیک برداشته، باید به آنجا برگردد و کیک را به جایی که برداشته بگذارد (البته اگر دست خورده نشده است) یا اگر مغازه دار آن را پس نگیرد، پول آن را پرداخت کند. در این گونه از موارد از بزرگ ترهایی که کودک از آنها چیزی را بر داشته است بخواهید، از طرف کودک قول ندهند و عذرخواهی نکنند و نگویند که این کار برای بچه ها طبیعی است. اگر بچه پولی برای پرداخت آنچه که برداشته است، نداشت؛ والدین می توانند به او قرض دهند و بعدا از پول ماهیانه او کم کنند یا باید کاری در خانه (مثل شستن ظروف برای دو روز) انجام دهد تا پولی برای پرداخت آن به دست آورد. همچنین از فردی که از او چیزی دزدیده است عذرخواهی کند. این نکته اهمیت دارد که کودک مسوولیت رفتار نادرست اش را به عهده بگیرد.

 

قدم چهارم: برای اصلاح رفتار، می توان از پیامد های طبیعی استفاده کرد.مثلا به کودکی که طی دوره بیماری سرماخوردگی، بدون اجازه شکلات برداشته، اجازه ندهید دو روز شیرینی بخورد. والدین باید بدانند بچه هایشان در چه وضعیتی هستند اما نباید به صورت مداوم کیف و وسایل شخصی کودک مورد جستجو قرار گیرد.این کار احساس عدم اعتماد در کودکان ایجاد می کند. اگر می خواهیم کودک مان برای دست زدن به کیف ما، از ما اجازه بگیرد، در ابتدا ما باید برای بررسی کیف کودک از او اجازه بگیریم. با این کار می توان احساس مثبت داشتن حریم شخصی را به کودک انتقال داد. پس داشتن الگوی مناسب رفتاری، می تواند موجب ایجاد رفتارهای مثبت در کودک شود. بچه هایی که مورد نظارت نزدیک والدین قرار ندارند با احتمال بیشتری به سوی دزدی و دیگر مشکلات رفتاری کشیده می شوند.

 

قدم پنجم: از خودتان بپرسید چرا؟ علت انجام این کار را نباید از کودک سوال کرد چون به احتمال زیاد پاسخی که والدین به آن نیاز دارند را به دست نمی آورند. گاه برخورد نامناسب و شدید اولیه با چنین رفتاری در کودکان خردسال موجب تداوم و حتی تشدید رفتار می شود.کودکان به دلایل گوناگون وسایل دیگران را برمی دارند، به همین دلیل تعیین علت این رفتار مهم است. شاید بهتر باشد که پدر و مادر شرایط زندگی کودک را مورد بررسی قرار دهند و در مواردی از کمک متخصصان استفاده کنند. قدر مسلم، پس از روشن شدن علت، می توان کمک بهتری به کودک ارایه کرد. بعضا دیده می شود که وقتی درگیری و اختلافات زناشویی زیادی در خانه وجود دارد، کودکان سعی می کنند با بروز مشکلات رفتاری، از میزان درگیری والدین بکاهند و در واقع خود را کانون اصلی توجه قرار دهند.

 

 

اصلا چرا بچه ها دزدی می کنند؟

 

کودکان به چند دلیل ممکن است گاهی وسایل و اسباب هایی را که مال آنها نیست، بدون اجازه بردارند. این دلایل، هم در کودکان مختلف و در شرایط محیطی متفاوت فرق می کنند.

 

والدینی که پس از تکرار این رفتار توسط کودک و تعیین پیامد مناسب از سوی آنها، از انجام روش های تنبیهی خودداری می کنند، ممکن است ندانسته این رفتار را تقویت کنند. پس زمانی که والدین متوجه می شوند کودک شان بدون اجازه چیزی را برداشته است، باید تذکرهای لازم را همان موقع به کودک بدهند.برای مثال به او بگویند: «این وسیله مال تو نیست و نباید آن را بدون اجازه برداری» و یا «آن وسیله را پس بده و عذرخواهی کن.» پدر و مادرانی که تمایل دارند کودک هیچ نوع کمبودی را احساس نکند و از همه امکانات کاملا شبیه به همسالان خود برخوردار باشد، ممکن است در مواردی که برخلاف میل کودک، چیزی را تهیه نکنند و با چنین رفتاری از سوی کودک مواجه شوند. اولا خوب است بچه ها از دوران کودکی، بدانند که هر خانه ای شرایط خاص خود را دارد و آنها نباید دایما خود را با دوستان شان مقایسه کنند. تجربه تحمل در برابر ناکامی، پدیده ای است که باید از دوران کودکی در انسان رشد کند و موجب رشد سالم انسان شود.

 

بچه ها از طریق مشاهده والدین بسیاری از رفتار ها را یاد می گیرند. گاهی والدین چیزی که متعلق به آنها نیست را بر می دارند. برای مثال لوازم اداره خود را بر می دارند و در خانه استفاده می کنند. این کار ممکن است در نظر کودکان به معنی آن باشد که در مواردی دزدی صحیح است و یا هنگامی که پدری بازنگرداندن بقیه پول مشتری را به حساب زرنگی خود می گذارد یا با سربلندی از تعداد دفعاتی می گوید که از بزرگ ترهای خود پولی را برداشته و آنها متوجه نشده اند، از جمله مصادیق ارایه الگوی ناسالم رفتاری است. همچنین کودکان از دیدن فیلم ها و قصه هایی که قهرمان آنها دزد و سارقی است که از جذابیت خاصی برخوردار است و با استفاده از توانایی های خاص خود مبالغ هنگفتی به جیب می زند، الگو می گیرند. همه اینها برای آموزش این نکته کافی است که یک راه برای تامین نیازها، دست کردن در جیب بزرگ ترها و برداشتن پول است. گاهی می توان به صورت غیر مستقیم و در قالب داستان و قصه کودک را با ناپسند بودن چنین اعمالی آشنا کرده و او را از عواقب آن آگاه ساخت و گاه می توان موضوع را مستقیم با کودک خود در میان گذاشت.

 

برخی از بچه ها پولی برای خود ندارند تا چیزی را که می خواهند خریداری کنند. بچه هایی که پول توجیبی ندارند، امکان دارد برای چیزی که می خواهند دست به برداشتن پول بزنند. گاهی کودک دوست دارد برای خودش چیزهای کوچکی مثل، بستنی، شکلات و یا بیسکوییت بخرد ولی پول ندارد. در این حالت اگر او پول نداشته باشد، ممکن است به سراغ کیف پدر یا مادرش برود. علاوه بر این داشتن پول توجیبی کودکان را با نحوه داد و ستد و پس انداز کردن آشنا می سازد.

 

بعضی از بچه ها برای اینکه توسط گروهی از همسالان خاص مورد پذیرش قرار گیرند، مانند آنها دزدی می کنند. در این گونه از موارد باید اعتماد به نفس کودک مورد ارزیابی قرار گیرد. برخی از اختلالات روان پزشکی کودکان مانند اختلال سلوک (تمایل به انجام رفتارهای ضد قانون) و اختلال خلقی نیز می توانند با چنین رفتارهایی تظاهر پیدا کنند. در برخی موارد، کودک برای بیان احساس دشمنی نسبت به معلم یا والدین دزدی می کند و نیاز به دریافت محبت و توجه بیشتر از جانب آنان و نیز آموزش راه های سالم تخلیه عواطف دارد.

 

ممکن است دلایلی پیچیده تر از آنچه ذکر شد نیز در بروز این رفتار در کودکان و نوجوانان دخیل باشد. مثلا علت این رفتار می تواند خشم بچه ها یا تمایل آنها به جلب توجه دیگران باشد یا برعکس چنین رفتاری می تواند منعکس کننده مشکلات و استرس های آنها در محیط زندگی شان باشد. در این گونه موارد این رفتار به عنوان فریاد کمک خواهی از سوی آنها تلقی می گردد. به هر حال، علت دزدی هر چه که باشد، والدین وظیفه دارند ریشه های آن را شناسایی نمایند تا از تبعاتی که در پی خواهد داشت، پیشگیری نمایند. از جمله این پیامد ها می توان به طرد شدن این گونه از کودکان توسط همسالان و ورود آنان به گروه هایی از کودکانی که مشکلات رفتاری دارند و افزایش تصاعدی رفتارهای ناسالم اشاره داشت لذا از تکرار این گونه رفتارها نباید به سهولت گذشت و باید توجه داشت که تغییر یک رفتار مداوم کاری پیچیده تر است.

 

بزرگی گفته است که مراقب افکارت باش زیرا به رفتار مبدل می شود. مراقب رفتارت باش زیرا به عادت مبدل می شود، مراقب عادات ات باش زیرا به شخصیت تو مبدل می شود و شخصیت تو تقدیر تو را رقم می زند.

 

پس در صورت استمرار مشکل باید از متخصصان کمک گرفت.

 

اقدامات زیادی وجود دارد که والدین می توانند برای پیشگیری از شروع رفتار دزدی در کودکان شان انجام دهند.

 

 

باید و نبایدها

 

بایدها


1 مفهوم مالکیت را به کودک یاد دهید: دوران کودکی زمان خوبی برای آموزش مفهوم مالکیت است. باید به آنها گفته شود که افراد حق مالکیت بر اموال شان را دارند و برداشتن چیزی که به شخص دیگری تعلق دارد اشتباه است. پدر و مادر می توانند از مثال هایی استفاده کنند. برای مثال از کودک بپرسند: «اگر کسی اسباب بازی مورد علاقه تو را بدون اینکه دوست داشته باشی بردارد، چه احساسی پیدا می کنی؟» و با استفاده از مثال هایی که در زندگی روزانه اتفاق می افتد می توانند مفهوم مالکیت را به کودک بیاموزند. (برای کودکان توضیح دهند که برای برداشتن چیزهای مورد نیاز از مغازه باید پول پرداخته شود، امانت گرفتن کتاب ها از کتابخانه و متوجه ساختن او که هر یک از افراد خانواده لوازم شخصی خاص خود را دارد.)

 

2 علت اشتباه بودن این عمل را برای کودک توضیح دهید: والدین باید مطمئن باشند که کودکان شان می دانند چرا برداشتن اموال دیگران نادرست است. آنها می توانند به این موضوع اشاره کنند که این اموال در حقیقت به شخص دیگری تعلق دارد.

 

3 به کودک یاد بدهید چه طور آنچه را می خواهد درخواست کند: اگر کودک اسباب بازی، خوراکی و یا وسیله ای را می خواهد، راه صحیح رسیدن به آن را به او یاد بدهید، چه طور پول هایش را برای خرید آن پس انداز کند و یا برای مثال، اگر کودک از عروسک دوست اش خوش اش آمده است و می خواهد یک شب آن را از دوست اش قرض بگیرد، این موضوع را صادقانه با او و یا با شما در میان گذارد تا شما چاره ای برای او بیندیشید.

 

4 باید نمونه خوبی برای بچه ها باشید: والدین هرگز چیزی که متعلق به آنها نیست را برندارند و همیشه روراست و صادق باشند. از طرف دیگر سعی کنند نیازهای کودک را شناخته و برآورده سازند. تکرار چنین اعمالی از سوی کودکان می تواند تبدیل به عادتی شود که ترک آن سخت خواهد بود، بنابراین گاهی اجازه دهید خود او وسایل مورد نیازش را تهیه کند. گاهی هم برای آشنا کردن او با روش صحیح خرید، همراهی اش کنید. مبلغی در اختیارش بگذارید و اجازه دهید آنچه را می خواهد بخرد.

 

5 ایجاد رابطه صمیمانه با کودک: والدین باید تلاش کنند تا رابطه موثر با کودکان شان داشته باشند. بچه هایی که با والدین شان احساس صمیمیت و نزدیکی می کنند، به احتمال زیاد ارزش ها و عقاید آنها را بیشتر می پذیرند تا کودکانی که رابطه نزدیکی با والدین خود ندارند.

 

6 تحسین و تشویق یادتان نرود: پدر و مادر باید از رفتارهای شایسته، مناسب و صادقانه کودک حمایت و قدردانی کنند. اگر آنها این گونه رفتارها را به موقع مورد تحسین خود قرار دهند، موجب تقویت آن می شود.

 

نبایدها


1 از بچه ها بازجویی نکنید یا آنها را به اقرار کردن مجبور نکنید.والدین نباید به اعتراف کردن بچه ها اصرار ورزند. کودکان برای حمایت از خود دروغ می گویند. اگر والدین مطمئن نیستند که کودک شان چیزی را برداشته است نباید برای او تنبیهی در نظر بگیرند اما باید به او بفهمانند که شک دارند و به صادق بودن او نیز امیدوارند.


2 به کودک کمک کنید تا راه های کسب پول را بیابد. بچه ها باید مقداری پول برای خرج کردن داشته باشند تا چیز های مورد نیاز خود را با نظارت والدین خریداری کنند. مثلا این پول را می توانند از طریق انجام برخی از کارهای خانه دست آورند. این کارها جدای از مسوولیت هایی است که کودکان به طور معمول در خانه انجام می دهند.


3 در کودکان احساس شرم ایجاد نکنید. والدین نباید اجازه دهند که بچه ها احساس گناهکاری کنند و نباید آنها را دروغگو یا دزد خطاب کنند زیرا به عزت نفس آنها آسیب می رسانند، در عوض باید آنها متوجه شوند که پدر و مادر از رفتارشان ناراحت هستند اما این به معنی آن نیست که فرد بدی هستند بلکه رفتارشان درست نبوده است.


4 نباید کاری کنیم که کودک فکر کند که به او بی اعتماد هستیم. برخی از والدین، بعد از دیدن این رفتار پول و وسایل قیمتی را مخفی می کنند تا فرصتی برای انجام این رفتار در اختیار کودک قرار نگیرد. این امر به حل مشکل کمکی نمی کند. باید به چنین کودکانی فرصت تمرین رفتار مناسب داده شود. مثلا به کودک مقداری پول بدهید تا برای خانه نان بخرد و پس از برگرداندن درست باقی مانده پول، بخشی از پول را به عنوان جایزه رفتار خوب اش به او بدهید. نکته با اهمیت در این جا آن است که نباید به کودک بگوییم چون از پول بر نداشتی، این را جایزه می گیری. به عبارت دیگر برای انجام رفتار مثبت و دریافت جایزه به علت آن اشاره می کنیم.

منبع:salamat.com

دزدی,دزدی کردن بچه ها,کودک ,کودکان, <a style='color:#000' title='روانشناسی کودک' href='http://www.akairan.com/khanevadeh/ravanshenasi-koodakan/'>روانشناسی کودک</a>ان, <a style='color:#000' title='تعلیم و تربیت' href='http://www.akairan.com/koodak/tarbiat1/2012924221933.html'>تعلیم و تربیت</a> کودکان, <a style='color:#000' title='تغذیه کودکان' href='http://www.akairan.com/health/taghziyeh-salem/201401297036.html'>تغذیه کودکان</a>,بیماری های کودکان و راه درمان آن, قصه کودکان,کودک ,<a style='color:#000' title='روانشناسی کودک' href='http://www.akairan.com/khanevadeh/ravanshenasi-koodakan/'>روانشناسی کودک</a>, تربیت کودک, <a style='color:#000' title='تغذیه' href='http://www.akairan.com/health/taghziyeh-salem/201401297036.html'>تغذیه</a> کودک دزدی,دزدی کردن بچه ها,کودک ,کودکان, <a style='color:#000' title='روانشناسی کودک' href='http://www.akairan.com/khanevadeh/ravanshenasi-koodakan/'>روانشناسی کودک</a>ان, <a style='color:#000' title='تعلیم و تربیت' href='http://www.akairan.com/koodak/tarbiat1/2012924221933.html'>تعلیم و تربیت</a> کودکان, <a style='color:#000' title='تغذیه کودکان' href='http://www.akairan.com/health/taghziyeh-salem/201401297036.html'>تغذیه کودکان</a>,بیماری های کودکان و راه درمان آن, قصه کودکان,کودک ,<a style='color:#000' title='روانشناسی کودک' href='http://www.akairan.com/khanevadeh/ravanshenasi-koodakan/'>روانشناسی کودک</a>, تربیت کودک, <a style='color:#000' title='تغذیه' href='http://www.akairan.com/health/taghziyeh-salem/201401297036.html'>تغذیه</a> کودک


ابربرچسب : اعتماد به نفس در بچه ها ، اعتماد به نفس در نوزادان ، اعتماد به نفس در کودکان پیش دبستانی ، نحوه افزایش اعتماد به نفس در کودکان ، ایجاد اعتماد به نفس در کودکان ، اعتماد به نفس در کودک ، روشهای بالا بردن اعتماد به نفس کودکان ، روشهای بالا بردن اعتماد به نفس در کودکان ، چگونه اعتماد به نفس کودک را بالا ببریم ، روش بالا بردن اعتماد به نفس در کودکان ، چگونه اعتماد به نفس را در کودکان بالا ببریم ، تقویت اعتماد به نفس در کودکان ، راههای روشهای چگونگی راه افزایش اعتماد به نفس کودکان ، اعتماد به نفس در کودکان ابتدایی ، بالا بردن اعتماد به نفس در کودکان ، چگونه اعتماد به نفس بچه ها را بالا ببریم ، راههای افزایش اعتماد به نفس کودکان ، روشهای افزایش اعتماد به نفس کودکان ، افزایش اعتماد به نفس کودک ، چگونگی افزایش اعتماد به نفس در کودکان ، تست اعتماد به نفس کودکان ، عدم اعتماد به نفس در کودکان ، اعتماد به نفس کودک ، تقویت اعتماد به نفس در کودکان و پیشرفت تحصیلی ، روشهای افزایش اعتماد به نفس در کودکان ، افزایش چگونه اعتماد به نفس کودکان را بالا ببریم ، روشهای تقویت اعتماد به نفس در کودکان ، راههای بالا بردن اعتماد به نفس کودکان ، افزایش تقویت ایجاد اعتماد به نفس در کودکان ، تقویت اعتماد به نفس در کودک ، راههای تقویت اعتماد به نفس در کودکان ، برای افزایش اعتماد به نفس کودکان چه باید کرد ، بالا بردن اعتماد به نفس کودکان ، تقویت تست اعتماد به نفس کودکان ، راههای بالا بردن اعتماد به نفس در کودکان ، اعتماد به نفس در کودکان استثنایی ، برای بالا بردن اعتماد به نفس کودکان ، راههای افزایش اعتماد به نفس در کودکان ، تقویت اعتماد به نفس کودک ، افزایش اعتماد به نفس در کودکان ، چگونه اعتماد به نفس در کودکان را بالا ببریم ، راه افزایش اعتماد به نفس در کودکان ، اعتماد به نفس در کودکان دبستانی ، چگونه اعتماد به نفس را در کودک بالا ببریم ، راههای روشهای تقویت اعتماد به نفس کودکان ، اعتماد به نفس در کودکان و نوجوانان ، افزایش اعتماد به نفس در کودک ، چگونگی بالا بردن اعتماد به نفس کودکان ، چگونه اعتماد به نفس کودک خود را بالا ببریم

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران