زندگی رسم خوشایندی است - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد زندگی رسم خوشایندی است ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته روانشناسی خانواده از سایت خانواده آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی رسم خوشایندی استشما چه فکر می کنید؟ اگر همین حالا از شما به عنوان پدر یا مادر سوال شود که بزرگترین آرزوی زندگی تان چیست چه جوابی می دهید؟

روانشناسی خانواده,زندگی رسم خوشایندی است

شما هم مانند خیلی از پدرومادرهای دیگر بدون نیاز به فکر کردن بلافاصله جواب خواهید داد: خوشبختی و موفقیت و سلامت فرزندانم.
تجربه این سوال و جواب نشان می دهد که اکثر والدین نه تنها خوشبختی فرزند یا فرزندانشان را بزرگترین و بهترین آرزوی خودشان می دانند بلکه به این نوع آرزو افتخار هم می کنند و تصور می نمایند که چنین آرزویی نشانه نهایت ایثار و فداکاری است.
ناراحت می شوید اگر بگوییم که اشتباه فکر می کنید. بله، این که بزرگترین آرزوی زندگی شما خوشبختی فرزندتان باشد تصور اشتباهی است، اتفاقا باید بزرگترین آرزوی زندگی شما خوشبختی خودتان باشد! پدر و مادری می توانند فرزندشان را خوشبخت کنند که خود افکار و نگرشی مثبت به زندگی شان داشته باشند و احساس خوشبختی کنند و آن را به طور واقعی در زندگی خود لمس کرده باشند. پس مسیر خوشبختی فرزندان از خوشبختی پدر و مادر می گذرد. باز اشتباه نکنید، منظور این نیست که اگر پدر و مادر خوشبخت نباشند، لزوما فرزندشان نیز به جایی نمی رسد بلکه می خواهیم بگوییم اگر برای خوشبختی فرزندتان فکر می کنید قبل از آن این فکر و آرزو را برای خودتان نیز داشته باشید و اگر می گوییم آرزوی خوشبختی پدرومادر بر آرزوی خوشبختی فرزندان مقدم است این بدین خاطر است که پدر و مادر شاداب و سالم هم خود از زندگی لذت بیشتری می برند و هم فرزندان نیز از وجود آنها بهره بیشتری می گیرند. به یاد داشته باشید که زندگی یک موهبت تکرار نشدنی است و هر انسانی از فرصت یک باره زندگی باید نهایت استفاده را ببرد. ای کاش والدین قسمتی از این کوشش و همتی که برای خوشبختی فرزندشان صرف می کنند برای خود نیز صرف می کردند. این تصور که دوره ما گذشته و کارنامه ما بسته شده است و حالا دوره بچه است فکر خطرناکی است چون سبب می شود: اولا تمامی محبت ها و عاطفه های روانی بر روی بچه ها متمرکز گردد و از قابلیت های روحی روانی که باید بین زن و شوهر باشد بی بهره بمانیم.
ثانیا به دلیل وقت و نیروی زیادی که صرف فرزند می کنیم توقعات بالایی نیز از او داریم که ممکن است از عهده او خارج باشد و یا خود او به این جهت که می داند برای پدرومادر خیلی مهم و عزیز است ممکن است متوقع و خودخواه بار بیاید. ثالثا اگر خدای ناکرده اتفاق ناگواری برای او بیفتد به خصوص در خانواده های تک فرزندی، والدین به لحاظ احساس خلأ در زندگی، فشار روانی زیادی را متحمل می شوند.
گاه والدین در زندگی بیش از آن که در پی خوشبختی باشند دنبال اثبات نشانه های بدبختی خود هستند و وقتی به این تصور می رسند که دیگر نمی توانند برای خود کاری کنند با استفاده از مکانیزم فرافکنی، سعی می نمایند خوشبختی گمشده را در وجود فرزندان خود بیابند. تاکید بیش از اندازه والدین بر درس خواندن و موفقیت تحصیلی و ایجاد روحیه برتری جویی در فرزندان از عوارض نامطلوب چنین تصوری است که معمولا هم برای والدین و هم برای فرزندان تنش زا و اضطراب آفرین است.
پس بیاییم به واقعیت های زندگی ارج نهیم و با همت برای آغاز تغییر در مسیر افکارمان به آنها دست یابیم، زندگی هیچگاه کهنه نمی شود، این افکار ماست که کهنه می شود، با پویایی و اندیشه، تازگی زندگی را همیشه تجربه کنیم. بیایید با هم شعر سهراب سپهری را با عمق وجود لمس کنیم: زندگی رسم خوشایندی است.
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد اندازه عشق
زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

روزنامه جوان
ویرایش و تلخیص:آکاایران

زندگی رسم خوشایندی است گردآوری توسط بخش مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات