پدری و مادری در آزمون و خطا - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد پدری و مادری در آزمون و خطا ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت خانواده آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

پدری و مادری در آزمون و خطا

پدری و مادری در آزمون و خطاپدری و مادری کردن همیشه کار ساده ای نیست.

روانشناسی خانواده,پدری و مادری در آزمون و خطا

 گاه برای والدین آسان تر آن است که فقط به رفتارهای نادرست و یا درست آنها به صورت خط کشی شده، توجه کنند و در صورت بروز مشکل، همه اشتباهات را به تمامی به گردن «باریک تر از موی» کودکشان بیندازند. کارشناسان متفق القول بر این باورند که انتقاد همراه با اندکی ستایش و تحسین هوشمندانه، همواره نتایج بهتری به بار می آورد. اگر در شمار پدر و مادرهایی هستید که مایلید حس اعتماد به نفس و عزت نفس را در کودکتان افزایش دهید ابتدای به اعمال و رفتار خود دقیق شوید و ببینید چه عملی از شما سر می زند که مانع رسیدن به هدف می شود. اگر به انگیزه های خود پی ببرید روش های خود را تغییر می دهید.
مهم ترین فواید روانی که نصیب شما می شود و در ازای آن سبب می شود که فرزندان تصویر درهمی از خود داشته باشند به شرح زیرند:
۱) بچه مطیع و سر به راه را آسانتر می توان اداره کرد.
۲) وقتی به جای بچه، خود فکر و صحبت می کنید احساس برتری و بزرگی به شما دست می دهد. در اینجا شنونده تسلیم شده ای دارید که ناگزیر است از شما حرف شنوی داشته باشد و ضمنا تسلط داشتن روی کودک به شما احساس قدرت و اعتباری می دهد که احتمالا در دیگر جنبه های زندگی فاقد آن هستید.
۳) وقتی گناه «سطح فکر پایین داشتن و خودکم بینی» را متوجه فرزندتان می کنید در واقع مسوولیت کوشش برای پیشرفت او را از دوش خود برداشته اید. خیلی راحت است که به بهانه نقص ژنتیکی بار مسوولیت پدر و مادر بودن را از شانه خود بردارید.
۴) با اندرز و پند دایمی دادن و متکی نگاه داشتن کودک می توانید در محیطی ترس آلود به حکومت خود ادامه دهید. جمله «تقصیر از خود اوست» به شما این تسکین را می دهد که حق با شماست.
۵) با همه افراد خانواده یکسان برخورد کردن کار شما را راحت تر می کند. مقایسه بچه ها با یک استاندارد خاص سبب می شود لزومی نداشته باشد که با هر کدام رفتار ویژه ای داشته باشید.
۶) بچه ها وابسته و متکی و حرف شنو هستند.
۷) بچه های تایید طلب یک عمر در فهرست بچه های ایمن از خطر باقی می مانند.
۸) به بچه ها القای ناتوانی جسمی و فکری کردن، آنها را وابسته به تصمیمات شما بارمی آورد.
چگونه با رفتارهایمان اعتماد به نفس و ارزشمندی کودک را تضعیف می کنیم:
▪ به بچه های خود بگوییم دختر یا پسر بدی هستید.
▪ هر وقت از آنها رفتار خوبی سر بزند و به آنها بگوییم دختر و پسر خوبی هستند. در اینجا هم تفاوت میان رفتار درست داشتن و انسان خوبی بودن مشخص نشده.
▪ تمام مدت از بچه مچ گیری کردن و کارهای زشت او را به او گوشزد کردن.
▪ بچه ها را به اسامی خودمانی نامیدن طوری که احساس حقارت در آنها پدید آورد. القابی مانند «فسقلی»، «تپلی»، «کوتوله»، «گامبو»، «خنگه» و … ارزش و اعتبار بچه ها را در نظر خودشان پایین می آورد.
▪ با بچه ها مثل نوآموز رفتار کردن یعنی کسانی که هنوز به صورت انسان کامل در نیامده اند.
▪ مقایسه کردن بچه ها با یکدیگر.
▪ از دادن مسوولیت به بچه ها خودداری کردن، به جای بچه ها فکر وعمل کردن.
▪ انتقاد به هنگام اشتباه.
▪ در عوض بچه جواب سوالی را دادن به جای آن که به خودش فرصت داده شود به مقتضای سنش پاسخ گوید.
▪ در برابر فرزندتان درباره او صحبت کردن به طوری که گویی خود او وجود خارجی ندارد.
▪ همیشه از کودک فاصله گرفتن و از بوسیدن، لمس کردن، در آغوش فشردن، کشتی گرفتن و بازی کردن با او خودداری کردن.
● در راستای کمک به اعتماد کودکانمان به خویشتنشان چه می توانیم بکنیم؟
۱) از تنبیه مخرب استفاده نکنیم. تنبیه مخرب بر پایه انتقاد مخرب استوار است. روش های پیشنهادی برای تنبیه بدین صورتند که:
الف) روشی را که به کودک کمک می کند نشان دهید.
ب) نارضایتی خود را بدون اینکه کسی را مورد حمله قرار دهید نشان دهید.
پ) انتظارات خود را بیان کنید.
ت) روشی برای جبران اشتباه نشان دهید.
ث) پیشنهاد بدهید.
ج) بگذارید تا کودک نتیجه رفتارش را ببیند.
۲) از تحسین مخرب هم استفاده نکنیم، تحسین نباید کودکان را به تایید بزرگسالان وابسته کند بلکه باید به او کمک کند تا به قدرتش در آن مورد به خصوص پی ببرد.
۳) به جای برچسب زدن، به کودک بفهمانیم که انسانی پویاست و می تواند خود را هر روز و هر لحظه پیش تر ببرد و چنان چه دچار ضعف و ناهنجاری و مشکل است، راه های زیادی برای بهبود خود در اختیار خواهد داشت.
۴) به هنگام قرار گرفتن در موقعیت هایی که با پرخاش، تمسخر و تحقیر شخصیتش مورد حمله قرار گرفته است، عقیده اش را در مورد خودش بهبود ببخشیم. می توانیم به او اطمینان بدهیم که خصوصیات اخلاقی یا ظاهری او مانعی در برابر رشد او نخواهند بود.
۵) در هر زمان توانایی های کودکمان را بشناسیم و مسوولیت هایی که برعهده اش می گذاریم، را متناسب با توانایی هایش در نظر بگیریم.
۶) وقتی برای کودک ما رویداد ناگواری اتفاق می افتد، اعتماد به نفسش تضعیف می گردد و کم شدن اعتماد به نفس سبب نگرش منفی به خود می شود و همین نگرش منفی و تزلزل باعث پدید آمدن رویداد ناگوار دیگری می شود و کودک در این چرخه ناسالم فرو می رود. این چرخه معیوب تنها با حمایت معجزه آسای عاطفی و کلامی ماست که از بین می رود و به او کمک می کند تا دوباره توانایی هایش را در زمینه فوق به آزمایش بگذارد.

روزنامه جوان
ویرایش و تلخیص:آکاایران

پدری و مادری در آزمون و خطا گردآوری توسط بخش مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات