آیا استرس موروثی است؟ -آکا

آکاایران موروثی بودن یا اکتسابی بودن استرس

آیا استرس موروثی است؟
,استرس]درمان استرس,تشخیص استرس,اضطراب,[categoriy]

آکاایران: آیا استرس موروثی است؟

به گزارش آکاایران اکتشافات جالب از بهار سال 1977 آغاز شد. در آن سال ابزارهایی کشف شد که دانشمندان را قادر می ساخت تا به بخشهای داخلی سلولهای عصبی در مغز نفوذ کنند. تقریباً هر روز کشفیات تازه ای درباره کارکرد داخلی مغز منتشر می شد. ما اکنون می دانیم که مواد شیمیایی، پیامها را بین سلولهای مغز رد و بدل می کنند. در واقع، به نوعی می توان گفت که به سلولهای مغز، امکان «صحبت کردن» با یکدیگر را می دهند.

در فعالیت روزانه مغز، میلیاردها پیام ارسال و دریافت می شود. پیامهای امیدوارکننده و نوید بخش را «پیام آوران شادی» و پیامهای نومید کننده را «پیام آوران غم» می رسانند. اغلب مراکز عصبی از هر دو نوع پیام آور، ورودی دریافت می کنند. تا وقتی که حجم این دو نوع ورودی متعادل باشد، همه چیز به طور عادی پیش می رود.

وجود استرس در انسان، مشکلاتی را برای پیام آوران شادی در مغز به وجود می آورد. هنگامی که زندگی به آرامی پیش می رود، پیامهای شاد متناسب با سطح تقاضا دریافت می شود. اما هنگامی که استرس در مغز انسان جای گرفته باشد، پیام آوران شادی کم کم از برنامه حملشان عقب می افتند. و با ادامه استرس، پیامهای شاد رفته رفته دیگر به مقصد نمی رسند. در نتیجه، مراکز مهم عصبی عمدتاً پیامهای غمگین دریافت می کنند و کلّ مغز تحت تاثیر این فرایند قرار می گیرد. در این حالت، شخص در شرایطی از نظر عدم تعادل مواد شیمیایی مغز قرار می گیرد که به آن استرس بیش از حد گفته می شود.

استرس بیش از حد، احساس بسیار بدی را در انسان به وجود می آورد. با غلبه پیامهای غمگین بر پیامهای شاد، شخص احساس «درماندگی» و «از پا افتادن» می کند. عوارض آن عبارتند از: احساس خستگی، بیخوابی یا خواب بدون رفع خستگی، کمبود انرژی، انواع دردها و بالاخره لذت نبردن از زندگی. در این شرایط است که فرد دچار افسردگی، اضطراب و عدم توانایی برای تطبیق با شرایط زندگی می شود.

عوامل وراثتی
همه افراد توانایی ایجاد و به کارگرفتن پیام آوران شادی در مغز را به ارث می برند. تا وقتی که شخص بتواند متناسب با استرسهای زندگیش به قدر کافی پیام آوران شادی را به وجود آورد، در این صورت استرس برای او هیجان انگیز، شادی بخش و سرگرم کننده می شود و در واقع، بدون آن احساس کسالت و ملال می کند.

ولی از سوی دیگر، چنانچه میزان استرس در زندگی فرد آنقدر زیاد باشد که پیام آوران شادی را تحت تاثیر خود قرار دهد، رویدادهای بد به سراغ شخص می آید: اختلال در خواب، انواع دردها، لذت نبردن از زندگی و حتی ترس و وحشت.

میزان استرسی که فرد می تواند تحمّل کند قبل از آن که پیام آوران شادی در مغزش دچار سوء عمل و اختلال شوند، «حد تحمّل استرس» نامیده می شود. این حد تحمل توسط آنچه که فرد از نظر ژنتیکی به ارث برده است تعیین می گردد. اغلب ما به قدر کافی این حد تحمل را به ارث برده ایم که بتوانیم با استرسهای روزانه در زندگی کنار بیائیم. با وجود این، همه ما در زندگی خود، دوران کوتاهی از عدم تعادل مواد شیمیایی در مغزمان را تجربه کرده ایم. بیخوابی در شب امتحان، ناراحتی و گریه در غم از دست دادن یک دوست یا عضو خانواده، سردرد یا حتی درد قفسه سینه، همه نمونه هایی از این حالت هستند. امّا 10٪ از مردم همیشه چنین احساسی دارند.

همان گونه که گفته شد، از هر ده نفر یک نفر حد تحمل استرس پائینی را به ارث برده است. این بدان معنی است که پیام آوران شادی او در سطح استرسی که از نظر بقیه مردم «عادی» است، دچار اختلال می شوند. نتیجه به ارث بردن چنین حد تحمل استرس پائینی می تواند فاجعه آمیز باشد. چنین فردی با استرس بیش از حد در طول زندگیش روبرو خواهد بود و ممکن است مشکلاتی از قبیل افسردگی، اضطراب، خستگی، اختلال در خواب و حتی اعتیاد در تمام طول عمر همراهش باشد.

توجه داشته باشید که در مورد 10٪ از کلّ مردم صحبت می کنیم و این اصلاً عدد کوچکی نیست. ده درصد از دوستان، آشنایان، کارمندان، همکاران و همه کسانی که دور و بر شما هستند، قادر به تطبیق دادن خود با استرسهای زندگی روزمره نیستند.

برای درک بهتر این که چگونه استرس برای بسیاری از مردم موجب این وضعیت خطرناک و فاجعه آمیز می شود، بیائید با هم پیام آوران شادی در مغز را مورد بررسی قرار دهیم.
روان یار

منبع :

آیا استرس موروثی است؟ گردآوری توسط بخش مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات