فاطمه می گوید:10 سال بزرگ تر از شوهرم بودم

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد فاطمه می گوید:10 سال بزرگ تر از شوهرم بودم ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته روانشناسی خانواده از سایت خانواده آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

فاطمه می گوید:10 سال بزرگ تر از شوهرم بودم
,[categoriy]

آکاایران: فاطمه می گوید:10 سال بزرگ تر از شوهرم بودم


آکاایران طی این 53سال زندگی مشترک، حتی یکبار به همدیگر «تو» نگفتیم. خوشبختی مان را مدیون احترام و فرهنگ بالای همسرم می دانم.

به گزارش آکاایران
بسیاری از ما از زندگی هایی که به مشکل برخوردند و نهایتاً به طلاق منجر شده اند کم و بیش چیزهایی می دانیم؛ اما در خصوص زندگی افراد موفق چطور؟


در تلاشیم در سلسله گزارش هایی به زندگی چند زوج موفق و عاشق بپردازیم و فاکتورهایی که منجر به شکل گیری یک زندگی عاشقانه و آرامش بخش شده پیدا کنیم شاید که بتواند الگویی باشد ارزشمند برای جوان ترها...

این بار با زنی آشنا می شوید که در زندگی خود بسیار سختی کشیده و خوشبختی خود را مدیون درک همسرش است. فاطمه 83ساله به برنا می گوید: از وقتی که چشم هایم را باز کردم، خودم را در حال کارکردن در یک کارخانه ریسندگی دیدم.


به دلیل اینکه پدرم ناتوان بود و مادرم هم به امور خانه و کارهای کشاورزی مشغول بود، فقر در زندگی ما بیداد می کرد و فقط از دار دنیا یک آلاچیق در وسط جنگل داشتیم.

من به دلیل اینکه دختر بزرگ خانواده بودم و خود را مسوول می دانستم، شروع به کارکردم. زمانی که به خودم آمدم که30سالم بود و هنوز ازدواج نکرده بودم ، تا اینکه با پسری به نام کمال که فقط 20سال داشت، آشنا شدم.


مادرکمال در سن 17سالگی با یک پیرمرد 50ساله که در گذشته زنش به دلیل بیماری فوت کرده بود، ازدواج کرد. کمال که فقط 7سال داشت پدرش فوت کرد، او هم مانند من مسوولیت خانواده اش را قبول کرده بود. کمال زندگی خوبی نداشت و بارها با افراد آلمانی که با او در دوران پهلوی در معدن زغال سنگ کار می کردند رابطه صمیمانه ای برقرار کرده بود و قصد مهاجرت به آن کشور را داشت؛ اما به عشق من و مادرش در ایران ماند.


با تمام مخالفت های مادر و اطرافیان،کمال با من که 10سال از او بزرگتر بودم، ازدواج کرد. من چهره خوبی نداشتم و سبزه بودم؛ اما او بسیار زیبا و خوش اندام بود. در گذشته به چهره و سن خیلی اهمیت می دادند و هر موقع در جمعی قرار می گرفتیم، همه کمال را سرزنش می کردند که این چه زنیه که گرفتی؟! البته این حرف و حدیث ها و دخالت ها هیچ گاه در زندگی من تاثیری نداشتند؛ زیرا با اینکه کمال سواد دانشگاهی نداشت؛ اما مدام کتاب های فراوانی را مطالعه می کرد و از سطح فرهنگی بالایی برخوردار بود.


کمال از همه برادرهایش و همین طور خواهرش بزرگتر بود و پدرش را از دست داده بود، و حکم پدر را برای آنها داشت. مشکلات خودمان یک طرف، مشکلات خانواده هایمان هم طرفی دیگر. با اینکه از لحاظ مالی بسیار در تنگنا قرار گرفته بودم، ولی 4دختر و 2پسر به دنیا آوردم.


نمی دانم درگذشته چرا انقدر فقر فرهنگی زیاد بود؟(باخنده) با اینکه مردم وضع مالی خوبی نداشتند؛ اما بازهم مردم چند تا چند تا بچه به دنیا می آوردند.


با تمام سختی روزگار، شبانه روز در کارگاه ریسندگی کار می کردم، گاهی اوقات برای فرزندان یک تکه بادمجان و یا سیب زمینی کباب می کردم تا گرسنه نمانند.


خدا را شکر این وضعیت طولانی نبود و بعد از چند سال بخت با ما یار بود و همسرم توانست با تعمیر ساعت های مردم، که از همان آلمانی ها یاد گرفته بود، یک مغازه کوچک اجاره کند. من هم بعد از 30سال بازنشسته شدم و دیگر هیچ سهمی در خرج خانه نداشتم و تمام پولهایم را پس انداز می کردم.


به تدریج همسرم مغازه اش را فروخت و ساعت فروشی بزرگی در میدان شهر خرید. بعد زمین و خانه و مغازه ها اضافه شدند که ما را به ثروت میلیاردی رساند و از این طریق پدر و مادر و خواهر و برادرهایم را هم زیر بال و پر خود قرار دادم.


خدارا شکر می کنم فرزندانم در شرایط خوبی بزرگ شدند و همه آنها مدارک دانشگاهی گرفتند و در زندگی زناشویی شان بسیار موفق هستند و هیچ دغدغه ای از جانب آنها ندارم. طی این 53سال زندگی مشترک، حتی یکبار به همدیگر «تو» نگفتیم.


خوشبختی مان را مدیون احترام و فرهنگ بالای همسرم می دانم. او همیشه مرا درک می کرد. کمال در زندگی خیلی زحمت کشید و همیشه دستش به خیر بود. کل آشنایان و بستگان و اطرافیان همه دوستش دارند.


چون همیشه بزرگ هر مجلس است و هر کس کار بزرگی می خواهد انجام دهد، با او مشورت می کند و بارها بین زوجینی که اخلاف داشتند، واسطه شده است و آنها را به یک زندگی خوب دعوت کرده است. درست است که من و همسرم در زندگی مان سختی زیادی را تحمل کردیم، اما یکی از عوامل موفقیت ما دعای خیر مادر کمال و اطرافیان بود، زیرا بیشتر از خودمان به فکر اطرافیان بودیم.


تا آنجایی که از دستمان برمی آمد از لحاظ مالی و یا پشتیبانی به مردم کمک می کردیم. همسرم بسیار دست و دلباز بود و هیچگاه مرا از لحاظ مالی در تنگنا قرار نداد. تا به حال 5دفعه با همسرم به خانه خدا رفتیم و به خاطر این همه خوشبختی از او سپاسگزاری کردیم.

زندگی پستی و بلندی، سرد و گرمی و زشتی و زیبایی دارد. انسان اگر سختی نکشند، قدر آسایش را نمی دانند و پیشرفتی نخواهد کرد.

منبع-برنا نیوز

منبع :

فاطمه می گوید:10 سال بزرگ تر از شوهرم بودم گردآوری توسط بخش مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات