چرا بعضی ها از شاد بودن خود احساس گناه می کنند؟ - آکا


,شاد بودن, احساس شادی, خراب کردن شادی خود,مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده

آکاایران: چرا بعضی ها از شاد بودن خود احساس گناه می کنند؟

آکایران :همه دوست دارند شاد باشند ولی همه از شاد بودن خود احساس راحتی نمیکنند

بنا به گزارش آکاایران : اغلب گفته می شود که همه دوست دارند شاد باشند و بااینحال این به آن معنی نیست که همه از شاد بودن خود احساس راحتی کنند. برای بعضی ها شاد بودن تجربه ای فوق العاده است و برای بعضی دیگر احساسی است که به عذاب وجدان ختم می شود.
همین مسئله باعث می شود شادی این افراد به احساس افسردگی، ناراحتی و حتی بیچارگی ختم شود. از نظر منطقی این هیچ معنا و مفهومی ندارد. اصلاً چرا باید داشته باشد؟
خراب کردن شادی خود
این باعث می شود بعضی شادی خودشان را خراب کنند و خوشحالی شان به محض آمدن از بین می رود. آنوقت فرد به جای اینکه احساس خوشحالی کند، احساس بیچارگی خواهد کرد و درنتیجه کل تجربه خودش از شادی را خراب می کند.
اما می تواند به این معنی هم باشد که فرد اجازه نمی دهد چیزی در زندگی اش تا حد زیادی جلو رود. ازآنجاکه این احساس گناه خیلی قوی است، فرد می خواهد تا جایی که می تواند هر تجربه ای که برایش احساس شادی می آورد را کوتاه کند.
این اتفاق هم در سطح خودآگاه و هم ناخودآگاه افراد ممکن است بیفتد اما نتیجه هر دو آنها یکی خواهد بود. در این موقعیت ها فرد هر کاری از دستش برمی آید برای خراب کردن خوشحالی خود انجام می دهد.
دو محرک استرس
این مسئله به دو صورت روی زندگی افراد تاثیر می گذارد. یکی از راه تعارض درونی است که در بالا به آن اشاره شد و دیگری از راه تجربیات بیرونی است. بااینکه اینها به نظر جدا از هم می رسند اما بر هم تاثیر دارند.
از احساس گناه درونی بخاطر شاد بودن، فرد این نگرش را به دیگران نیز منتقل کرده و رفتار آنها را به طریقی خاص تفسیر می کند. ممکن است تصور کند که دیگران بخاطر شاد بودنش او را رد کرده یا قبول نمی کنند.
و با این حال، دنیا از آدم ها با دیدگاه های مختلف تشکیل شده است اما این افراد بخاطر نگرش خاصی که دارند، همه را اینطور می بینند.
تایید
همه اینها به مورد تایید قرار گرفتن برمی گردد. نگرش آنها این است که فقط زمانی که شاد نیستند مورد قبول دیگران قرار می گیرند. البته این چیزی است که فرد به ندرت نسبت به آن آگاهی دارد. این اتفاق معمولاً در سطح ناخودآگاه افراد می افتد.
شما هر که باشید و هر کاری که بکنید، اینکه مورد تایید همه قرار بگیرید امکانپذیر نیست. و با اینحال برای کسی که نمی تواند شاد باشد، مورد قبول دیگران قرار گرفتن حکم مرگ و زندگی را دارد.
این نگرش از دید یک فرد بالغ به نظر پوچ و مسخره می آید. اما اگر یک بچه این نگرش را داشته باشد، تا حدی منطقی است.
پس رفت
و فقط به این دلیل که فرد ظاهری بزرگسال دارد به این معنی نیست که از نظر احساسی نیز کاملاً بالغ شده است. خیلی اوقات ممکن است فرد احساس کند بچه است. در این شرایط است که فرد به زمانی در زندگی اش برمی گردد که مورد قبول دیگران قرار گرفتن برایش حکم مرگ و زندگی را داشت.
این سال های کودکی فرد و واکنش والدین او در زمان های شادی است که تاثیری فوق العاده زیاد روی او داشته است.
کودکی
در طول دوران کودکی، نفس فرد، پیوستگی هایی با شادی برای او شکل داده است. اگر بخاطر خوشحال بودن مورد تایید قرار می گرفت، شادی بعنوان متعارف برایش طبقه بندی می شد اما اگر مورد پذیرش قرار نمی گرفت، ناراحت بودن برایش متعارف و درنتیجه ایمن می شد.
بدیهی است که در حالت دوم فرد یاد می گیرد که شاد بودن به هیچ عنوان احساس مطمئنی نیست و فقط زمانیکه ناراحت است می تواند احساس امنیت داشته باشد.
این اتفاق ممکن است به صورت منظم و یا فقط یکبار در یک حادثه بسیار آسیب زا برای فرد افتاده باشد.
نمونه ها
بااینکه روش های مختلفی برای تجربه این احساس در بچه ها وجود دارد اما الگوهایی خاص برای آن وجود دارد. شاید یکی از والدین کودک دچار درد احساسی بوده و درنتیجه نمی توانسته است شادی یک نفر دیگر را ببیند. شاد دیدن یک فرد دیگر، غم خودش را به یاد او می آورده است.
یا شاید هم یکی از والدین کودک حسود بوده است و درنتیجه تصور می کرده است اگر کس دیگری بدرخشد یا توجه دیگران جلب کند، موقعیت خودش به خطر می افتد و به جای کار کردن روی مشکل خودش، به طریقی مخرب رفتار می کرده است.
حتی ممکن است یک ناراحتی عمومی در کل خانواده کودک وجود داشته است. ازاینرو این مسئله فقط بر مبنای یک اتفاق خاص نبوده و در حقیقت یک روش زندگی بوده است. به همین دلیل فرد هیچ انتخاب دیگر یا حتی درک اینکه زندگی می تواند طور دیگری باشد، نداشته است.
آگاهی
بااینکه کودکی فرد ممکن است برای سالیان پیش بوده باشد اما این تجربیات اولیه بر قسمت عمده ای از بزرگسالی او هم تاثیر داشته است. در زمان کودکی از این احساس ناراحتی کودک احساس امنیت می کرده است اما در بزرگسالی دیگر همه چیز به همین جا ختم نمی شود.
و بااینکه فرد خیلی وقت است آن سال ها را پشت سر گذاشته است، ذهن او هنوز زندگی را همانطور می بیند. یعنی آن احساسات و پیوستگی هایی که برای شادی در کودکی ایجاد کرده است باید رها شود. یک متخصص روانشناس یا یک دوست دانا می تواند در این زمینه به فرد کمک کند.
منبع:مردمان

منبع :

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران