فضای خانه پر تب و تاب است - آکا

مراقب باشید گاهی فضای خانه پر تب و تاب است

مراقب باشید گاهی فضای خانه پر تب و تاب استهمه ما در مقام پدر یا مادر اشتباه می کنیم.

روانشناسی خانواده, فضای خانه پر تب و تاب

 گاهی که خسته ایم یا تحت فشار روحی قرار گرفته ایم با فرزندان مان بی حوصله رفتار می کنیم. هنگامی که ذهن مان به کارهای خودمان مشغول است فراموش می کنیم از آن ها درباره اتفاقات مدرسه بپرسیم.
هر از گاهی سهل گیرانه رفتار می کنیم چون بیش از آن خسته ایم که بر مقرراتی که وضع کرده ایم پافشاری کنیم یا برعکس بیش از اندازه سخت گیری می کنیم چون حال و حوصله نداریم. هیچ کس تمام مدت پدر یا مادر نمونه نیست.
هنگامی که در مقام پدر یا مادر اشتباهی می کنید به خاطر آن خود را سرزنش نکنید. فرزند شما برای همیشه زخم خورده نمی ماند، آن هم برای این که شما کنترل تان را از دست دادید، فراموش کردید او را برای پروژه مدرسه اش تحسین کنید. کودکان بیشتر تحت تاثیر شرایط همیشگی محیط خانه قرار می گیرند تا اتفاقات منفرد و خاص حتی اگر چنین اتفاقاتی خیلی ناخوشایند باشند. مهم جو عمومی ای است که فرزند شما در طول زمان در معرض آن قرار می گیرد.
بچه ها به ندرت تحت تاثیر تصمیمات یا برخوردهای منفرد قرار می گیرند مگر این که آن اتفاق واقعاً تکان دهنده باشد و حتی در رویارویی با ضربه روحی هم کودکان انعطاف پذیری شگفت انگیزی دارند. به همین دلیل است که در مقام پدر یا مادر باید اشتباهات تان را درک کنید و از آن ها عبرت بگیرید.
وقتی متوجه چرایی یک اشتباه شدید می توانید درک کنید اشتباه از کجا ناشی شده و گام هایی برای به حداقل رساندن امکان رخداد دوباره آن بردارید. بنابراین این طور پدری و مادری کردن همراه با خطا بخشی از محیط خانه شما نمی شود.
شرایطی که منجر به پرورش مناسب کودک می شود، از هر پدر و مادر به پدر و مادر دیگر فرق می کند بنابراین برای درک ضعف های خودتان کمی «خود تحلیلی» لازم است. بعضی والدین درمی یابند وقتی عجله دارند در بدترین وضعیت هستند- این موقعیت آن ها را تندخو و بی توجه می کند. اگر متوجه شدید در چنین موقعیت هایی اشتباهاتی از شما سر می زند- و در این هنگام است که احتمالاً چیزی می گویید یا کاری می کنید که بعداً پشیمان می شوید- یاد بگیرید وقتی فضای خانه پر تب و تاب است از تصمیم گیری های مهم بپرهیزید. ا
گر فرزندتان برای کار مهمی از شما اجازه می خواهد و مثلاً دارید با عجله آماده می شوید که سر کار بروید یاد بگیرید که بهترین جواب در این زمان این است که «باید کمی راجع به آن فکر کنم. بگذار بعداً درباره آن حرف بزنیم.» اگر فرزندتان اصرار کرد که همان موقع جواب بدهید تسلیم نشوید مگر این که واقعاً لازم باشد. (مثلاً اجازه می خواهد همان روز به گردش علمی برود).
اما اگر این موقعیت اغلب تکرار می شود به فرزندتان توضیح بدهید که «ساعات شتابزدگی» صبح زمان مناسبی برای این گونه گفت وگوها نیست. او را عادت بدهید که این قبیل چیزها را شب قبل با شما در میان بگذارد. همین مورد برای والدینی صدق می کند که وقتی ذهن شان به مسایل دیگر مشغول است نمی توانند درست تصمیم بگیرند.
ممکن است موعد کار مهمی سر برسد یا اوقات سختی با همسرتان داشته باشید یا به فکر فامیل یا دوست بیماری باشید. بعضی از افراد قادرند بهتر از دیگران مسایل را «تفکیک کنند»، آن ها می توانند این مشغولیات را کنار بگذارند و وقتی لازم باشد تمام توجه شان را به فرزندشان معطوف کنند.
اما برای سایر پدر و مادرها- که شاید شما هم یکی از آن ها باشید- مشکل است از تداخل نیازهای یک جنبه زندگی با مسوولیت پدری یا مادری جلوگیری کنند.
گاهی اوقات فقط دانستن این که ذهن مان به چیزی مشغول است کافی است که بتوانیم آن موضوع را مدتی کنار بگذاریم. بعضی پدر و مادرها تحت فشار زمان یا وقتی مشغله ذهنی دارند مشکلی ندارند، اما وقتی خسته اند عملکرد ضعیفی دارند. اگر شما هم این طور هستید وقتی بعد از یک روز کاری سخت به خانه برمی گردید، پس از یک سفر درون شهری سرسام آور یا خواب ناآرام شبانه، باید این موضوع را در نظر داشته باشید. هیچ اشکال ندارد به فرزندتان بگویید می خواهید پس از این که کمی استراحت کردید و جانی گرفتید همه چیز را درباره مدرسه اش گوش کنید.
این روش بهتر است تا این که وانمود کنید گوش می دهید در حالی که واقعاً هیچ توجهی به او ندارید. همچنین باید به یاد داشته باشید پرورش کودک وقتی عصبانی یا غمگین هستید کار بسیار سختی است. اگر از دست فرزندتان عصبانی هستید یا به دلیل دیگری غمگین، عواطف تان به آسانی به رفتارتان با فرزند سرایت می کند. طبیعی است که گاه به گاه نسبت به بچه ها احساس عصبانیت یا ناراحتی کنیم، اما به عنوان یک قانون درست نیست هنگامی که عصبانی یا خسته هستید فرزندان تان را تربیت کنید. شاید عصبانیت شما کاملاً موجه باشد.
اما اگر آرام باشید و بگذارید عصبانیت تان کمی فروکش کند قضاوت بهتری خواهید داشت. خوب است به فرزندان تان مستقیم بگویید: «آن قدر عصبانی هستم که الان نمی توانم راجع به این موضوع صحبت کنم. بگذار صبر کنیم تا وقتی که بتوانیم با آرامش در این باره صحبت کنیم.»
باور کنید فرزندتان به این خاطر از شما متشکر خواهد شد. اگر در مقام پدر یا مادر اشتباهی کردید لزومی ندارد وانمود کنید کاری که کردید درست بوده است.
مهم است والدین پیش همسر و فرزندان شان به اشتباهات خود اقرار کنند و نیز این کار را به شیوه ای انجام بدهند که کودکان بفهمند. اگر به فرزندتان بگویید «ببخشید که آن موقع بهت تشر زدم، سر کار روز سختی داشتم و آن را سر تو خالی کردم»، یا «درباره حرف های دیشب مان فکر کردم و فکر می کنم احتمالاً تو درست می گفتی» در چشم او کوچک نمی شوید.
در واقع چه بسا عکس آن اتفاق بیفتد: هنگامی که کودکان می بینند والدین شان می خواهند به اشتباه شان اعتراف کنند در آینده بیشتر به نظر و عقیده پدر و مادرشان احترام می گذارند، زیرا می فهمند که پدر و مادر به نظر و عقیده آن ها احترام می گذارند. خواندن این مقالات کمک می کند پدر و مادر بهتری باشید، اما ضرورتاً شما را به پدر یا مادری بی عیب و نقص تبدیل نمی کند.
پدر و مادر بی عیب و نقص وجود ندارد. اگر افراط یا تفریط کردید یا واکنش نامناسبی نشان دادید بکوشید که دفعه بعد عملکرد بهتری داشته باشید و جلو بروید.

روزنامه جوان
ویرایش و تلخیص:آکاایران

فضای خانه پر تب و تاب است گردآوری توسط بخش مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده سایت آکاایران
تبلیغات