بی مهری تا کجا - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد بی مهری تا کجا ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت خانواده آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

بی مهری تا کجا

بی مهری تا کجا؟بعضی از جوانان به دلیل سلائق متفاوت و دستیابی به تجارب اقتصادی، علمی، اجتماعی و ورزشی، خودشان را برتر از نسل گذشته و حتی والدین خود می دانند که گاهاً منجر به بریدن از خانواده و فراموشی آنها در دوران پیری و احتیاج می گردد.

روانشناسی خانواده,بی مهری

 به همین دلیل بر آن شدم تا گوشه کوچکی از این معضل اجتماعی را تحت عنوان «درد دلی با همه فرزندان جوان» به امید جلب توجه جوانان با قلمی لرزان به رشته تحریر درآورم؛ امید آنکه مؤثر افتد.
عزیزانم!
این نامه که ترجمان عمق احساس پدر و مادر پیرتان می باشد را به نام کسی که عشق پاک دوست داشتن را در قلب بی رمق ما به امانت گذاشت- قلبی که از تپیدن آن چند صباحی بیش نمانده- آغاز می کنیم. این عشق نیز آغازی دارد که می تواند ما را به دوران نوزادی توأم با ناتوانی ها، کودکی با شیطنت ها، جوانی با غرورهای شما بازگرداند.
آری عزیزانم! آن زمان که نوزاد بودید و ناتوان و فقط گریه کردن را یاد داشتید. چه شب ها که بدون ملاحظه حال ما، ما را از خواب، با آهنگ غم انگیز و گوشخراش گریه بیدار می کردید.
در سکوت آن شب ها با نگاه به صورت معصوم تان، آینده تان را معماری می کردیم. با خود می گفتیم که باید با تلاش فراوان نگذاریم فرزند خوب مان محتاج دیگران شود و در تلاش معاش، کمبودی حس کند.
مسلماً می خواستیم که شما بهتر از ما زندگی کنید؛ این لیاقت را در چهره شما به وضوح می دیدیم.
اولین حرفی که دوست داشتیم یادتان بدهیم و معنی آن را بفهمید، دوست داشتن بود.
به تدریج، شیطنت های دوران کودکی جای خودش را به قبول مسئولیت و پا گذاشتن در راه علم و دانش داد و دوران دبستان شروع شد. چه لذتبخش بود روز اولی که شما را برای رفتن به دبستان آماده می کردیم. دل کندن از عزیزان مان حتی برای چند ساعت دوری برای مان خیلی سخت و سنگین بود، ولی فکر می کردیم چیزی برای مان عزیزتر از خودتان وجود دارد و آن، آینده شما بود.
عزیزانم! اکنون دست تقدیر، شماها را از ما ظاهراً دور کرده و فقط خاطرات تان را با تراشی عمیق در قلب مان باقی گذارده است. فکر نمی کردیم که فعالیت اقتصادی ما که در جهت رفاه شما بود باعث دوری شما از ما بشود. قدری فکر کنید و با قلب تان در نیمه شب خلوت کنید و از او بپرسید آیا ما در این سن و سال سزاوار این همه بی مهری هستیم؟ خطاب این نامه به همه عزیزان و همسران شان که والدین خود را فراموش کرده اند می باشد. آیا واقعا ثروت و قدرت دنیا با تمام جذابیت هایش قادر است که ما را از دیدن فرزندان و نوه هایمان محروم کند؟ متاسفانه باید بگوییم که فعلا چنین کرده. چطور می توان عشق جاودانه مادری که جلوه ای از عظمت قدرتی شگرف و جاودانه دارد را با مال و ثروت فناپذیر عوض کرد؟
دست من گیر که این دست همان است که من
سال ها در غم هجران تو بر سر زده ام
ای کاش دوران گذشته با تمام زیبایی ها و شیرینی هایش تکرار می شد و همه در یک جا با خوبی و خوشی در کنار هم زندگی می کردیم. ای کاش هر صبح که بیدار می شدیم، چهره معصوم و دوست داشتنی نوه هایمان را به جای غریبه ها می دیدیم.
مطمئن هستیم که هنوز عشق به پدر و مادر در قلب شماها از بین نرفته و اگر مایل باشید می توانید آن را شعله ور کنید تا با شعله آن، ایام سرد بقیه عمر را به گرمی سپری کنیم. فرزندان عزیزم! این نامه از روی رنجیدگی از شما گل های زندگی نوشته نشده که هیچ گاه باغبان از خار گل های باغچه زندگی اش که آنها را با عشق پرورش داده ننالیده، بلکه فقط به خاطر عشقی که به شماها داریم به رشته تحریر درآمده است.
ما را ببخشید اگر نتوانستیم بیشتر در کنار یکدیگر بوده و با خوشی زندگی کنیم. این فرصت را خودتان از ما گرفتید و از ما دور شدید. انتظار ما این بود که اقلا در این ایام که به محبت شما نیاز داریم ما را تنها نگذارید.
ای کاش که باز هم در یک ساختمان بدون توجه به پرخاشگری ها و رنجش های گذشته و با امید به آینده ای بهتر به زندگی در کنار هم ادامه می دادیم. با آرزوی سلامتی و خوشبختی برای همه شما عزیزان.
در پایان از عزیزانم یک سؤال دارم و یک خواهش.
به ما بگویید در مقابل این همه عشق و محبت و انجام وظیفه و در کنار شما بودن در تمام دوران ناتوانی و پیشرفت، شما برای ما چه کرده اید؟
این نامه را نگهدارید تا اگر فرزندان شما بزرگ شدند و خواستند همین رفتاری را که شما با ما کردید را نسبت به شما انجام دهند، آن را بخوانند.

روزنامه همشهری
ویرایش و تلخیص:آکاایران

بی مهری تا کجا گردآوری توسط بخش مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات