علاقه به خرید و پیامدهای آن - آکا

,علاقه به خرید  عشق خرید,خودشیفتگی,ناهنجاری های روانی,مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده

آیا کسانی که زیاد خرید می کنند از لحاظ روحی سالمند و مشکل شخصیتی ندارند؟علاقه شدید این افراد به خرید چه دلیل روحی دارد؟

 خرید کردن غیرعادی فقط نشانه نداشتن مهارت نیست و مبتلایان به برخی ناهنجاری های روانی هم گرایش شدیدی به آن دارند؛ برای نمونه مبتلایان به اختلال نارسیسیسم (خودشیفتگی) میل زیادی به خرید لوازم مارک دار با قیمت گزاف دارند، چون خودشان را از مردم عادی بالاتر می دانند، پس محصولات معمولی برازنده آنها نیست.

جیب ها پر و دست ها خالی می شوند. دست ها پر و جیب ها خالی… مصرف برای مصرف… همین چند کلمه، همه داستان مصرف گرایی است؛ پدیده ای که معنی اش با تفکیک از توضیحات پیچیده علم اقتصاد به زبان ساده می شود احساس خوشبختی فقط به شرط بیشتر داشتن و بیشتر خریدن.
شاید برای آنها که ثروت بادآورده یکشبه کاخ نشین شان کرده، مصرف گرایی ضرر چندانی نداشته باشد؛ اما بدی اش برای ساکنان طبقه متوسط یا فقیر این است که انگار همیشه جیب شان سوراخ است. پول شان مثل یخ روی بخاری، توی دست شان آب می شود. مات بازارند. راه می روند و دار و ندارشان را خرج می کنند. نخرند، خوش نیستند. بخرند اما تشنه اند. یک جور تشنگی عجیب، شبیه مرض استسقاء که هرچه بنوشند سیر نمی شوند.
از اینها گذشته، مصرف گرایی، پیشرفت اقتصادی کشوری در حال توسعه ای مثل ایران را به خطر می اندازد، چون تناسب میان نیازهای جامعه و تولید را به هم می زند و آن وقت ناچار می شویم برای پاسخگویی به نیازهای داخلی، بر وارد کردن کالاهای خارجی متمرکز شویم که نقش حیاتی هم ندارند و بود و نبودشان چندان فرقی نمی کند، اما برای خریدشان هزینه هایی کلان صرف شده است مثل خودروهای لوکس یا لوازم آرایشی.
کاری به کار سیاست های کلانی که باید برای درمان مصرف گرایی در جامعه اعمال شوند، نداریم؛ اما برای شما پیشنهادهایی داریم که یادتان می دهند چگونه میل شدید به خرید بیشتر را در خودتان مهار کنید و از به باد دادن سرمایه های تان دست بردارید.
آنها بیمارند، شما چطور؟
خیلی وقت ها خریدهای غیرعادی و زیاد ما تحت تاثیر دیگران است. فرض کنید شما با رفیقی همراه شده اید که مثل ریگ پول خرج می کند و خرت و پرت می خرد و شما را هم مثل کیف دستی همراه خودش این طرف و آن طرف می برد. چقدر می توانید خودتان را کنترل کنید و چیزی نخرید؟ بالاخره احتمالا شما هم میان آن همه گشتن، هوس خرید به سرتان می زند. مگر آن که ایمان بیاورید کسانی که اهل بریز و بپاش اینچنینی هستند مشکلی روانی دارند یا برخی مهارت های زندگی را نیاموخته اند.
نخستین گروه از مصرف گراها ـ که میل شدیدی به خرید دارند ـ آدم های عادی ای هستند که مهارت ایجاد تناسب میان دخل و خرج را از کودکی یاد نگرفته اند. برخی از آنها حتی در بزرگسالی استقلال مالی نداشته اند و به همین علت، خرید کردن برای آنها راهی است که آسیب هایشان را از ناتوانی در تصمیم گیری اقتصادی درباره مسائل مالی التیام می بخشد.
گروهی دیگر اما تجربیاتی کاملا برعکس داشته اند. پول برای آنها بی ارزش است، چون از کودکی پول بی حد و مرزی در اختیارشان قرار گرفته است و نیاز نمی بینند نگرانش باشند و برای خرج کردنش برنامه ریزی کنند.
خرید کردن غیرعادی فقط نشانه نداشتن مهارت نیست و مبتلایان به برخی ناهنجاری های روانی هم گرایش شدیدی به آن دارند؛ برای نمونه مبتلایان به اختلال نارسیسیسم (خودشیفتگی) میل زیادی به خرید لوازم مارک دار با قیمت گزاف دارند، چون خودشان را از مردم عادی بالاتر می دانند، پس محصولات معمولی برازنده آنها نیست.
مبتلایان به اختلال شخصیت نمایشی نیز از آنجا که مایلند مورد توجه جامعه قرار بگیرند عاشق خرید اشیای گرانقیمت هستند.این گروه سر و وضع عجیبی دارند که آنها را از دیگران متفاوت می کند؛ برای نمونه معمولا علاقه زیادی به استفاده از زیورآلات و لباس های فاخر دارند.
شاید نام اختلال دو قطبی را شنیده باشید. مبتلایان به اختلال دو قطبی یا افسردگی ـ شیدایی در دوره هایی که دچار حالت شیدایی یا مانیک می شوند کار های خطرناکی می کنند مثلا شاید بی توجه به وضع اقتصادی شان، سرمایه گذاری های غیرمنطقی و کلان کنند یا اشیای غیرضروری و بسیار گرانقیمت بخرند.
یکی از انواع وسواس هم، وسواس خرید کردن است. مبتلایان به اختلال وسواس ـ اجباری میل به خریدهای غیرضروری برای خاطرجمعی و کاهش اضطراب دارند. برخی بیماران افسرده بخصوص زنان نیز به خیال این که شاید خرید کردن حالشان را بهتر کند، پاساژگردی می کنند و در این دور دور کردن ها، سرانجام با کیسه هایی پر از اجناس بی مصرف به خانه بر می گردند.
فروشنده ها؛ روان شناس های بی مدرک
تا اینجای کار شما با خبر شده اید که خیلی از عشق خریدها، دچار ناهنجاری های روانی هستند؛ اما فراموش نکنید فروشنده های موفق هم روان شناس های بی نظیری هستند و آن قدر حرفه ای که حتی بر آدم های سالم هم اثر می گذارند و آنها را به خرید ترغیب می کنند.
این فوت و فن ها اگر چه ساده اند، اما تاثیر فراوانی در تحریک مشتری ها دارند؛ مثلا هیچ فکر کرده اید چرا در برخی فروشگاه ها موسیقی نشاط آور پخش می شود؟ چرا آینه شماری از مزون های لباس مانند آیینه های عادی نیست و طوری ساخته شده است که مشتری ها را در لباس هایی که به تن شان امتحان می کنند، کشیده قامت و خوش اندام نشان می دهد؟ اینها همان نکات ظریفی هستند که فروشنده ها برای جذب مشتری از آنها استفاده می کنند.
قرار دادن سبدهای خرید بزرگ در فروشگاه های زنجیره ای نیز شیوه ای است که مشتری ها را به خرید بیشتر وادار می کند، چون از بردن سبد خالی تا صندوق فروشگاه شرم دارند. حتی جدا کردن صف مشتری هایی که کالای کمتری می خرند از آنها که بیشتر خرید کرده اند نیز راهی برای تاثیرگذاری بر ناخودآگاه خریدارهاست که به آنها می فهماند دست و دل بازها از صرفه جوها برترند.
بتازگی حتی برخی فروشگاه های بزرگ، مهدهای کودک کوچکی را در محل فروشگاه برای نگهداری از کودکان مشتری ها راه انداخته اند که باعث می شود والدین، بدون شلوغ کاری بچه های کم حوصله، خرید کنند و در نتیجه فرصت بیشتری برای گشت و گذار در فروشگاه دارند.
اما راه های جذب مشتری فقط اینها نیستند. یکی از موثرترین روش ها که تا حدی هم ناجوانمردانه است استفاده از یکی از بازی های اریک برن، روان شناس کانادایی برای فریب دادن خریدارهاست. در این بازی، فروشنده به شما می گوید کالای انتخابی تان متناسب با توانایی اقتصادی شما نیست و بهتر است آن را کنار بگذارید و شک نکنید اگر از این بازی بی خبر باشید نادانسته برای بازسازی غرور آسیب دیده تان و اثبات این که فقیر نیستید، کالا را می خرید.
در روش دیگر، شما کالایی را که مورد نیازتان بوده پیدا نکرده اید، اما فروشنده محصولی دیگر پیشنهاد می کند که کاربردی برایتان ندارد؛ برای مثال شما قصد داشته اید یک دستگاه ضبط صدا بخرید، اما او یک دستگاه پخش صدا و تصویر گرانقیمت معرفی می کند و آن قدر از ویژگی های خوبش می گوید که سرانجام باور می کنید بدون آن نمی توانید زندگی کنید.
در مقیاس بزرگ تر، یکی از راه های ترویج مصرف گرایی، تبلیغات پرزرق و برقی است که به مخاطبان القا می کند زندگی با محصولی که تبلیغش را می کنند، رویایی، رنگی و ایده آل است و مصرف کننده هایش شاد و سعادتمند هستند. حقیقت این است اگر ما خیلی از کالاها را در تبلیغات ندیده بودیم شاید هرگز احساس نمی کردیم به آنها نیاز داریم و با آنچه داشتیم، کنار می آمدیم.
پادزهر همه روش های فریبکارانه فروش این است که در هر خریدی این چند پرسش را از خودتان بپرسید: می خواهم چه بخرم؟ چرا به آن احتیاج دارم؟ باید چه مقدار از آن را بخرم؟ آیا شرایط نگهداری اش را دارم؟
حراج است که حراج باشد
خبر حراجی ها زود میان مردم پخش می شود، بخصوص میان کارمندها که به محض شنیدنش، کارت حقوق شان را دست می گیرند و راهی خرید می شوند. حراجی در ذهن مردم یعنی هر چه بخرید سود می کنید، چون ارزان است. غافل از این که چنین نیست. چون خیلی وقت ها شما در حراجی چیزهایی می خرید که واقعا مورد نیازتان نیست و هر چند برای خریدشان هزینه کمی می پردازید، اما در حقیقت پول تان را دور ریخته اید.
معجزه قلم و کاغذ
روان شناس ها می گویند یکی از راه های فعال کردن بخش منطقی مغز، نوشتن است. نوشتن برای آنها که بی برنامه و بدون حساب و کتاب خرید می کنند هم درمانی مناسب است. در این روش درمانی شما باید فهرستی از وسایل مورد نیازتان را بنویسید و خودتان را ملزم کنید فقط همان ها را بخرید.
نوشتن نه تنها بخش منطقی مغزتان را کار می اندازد، بلکه افکارتان را در زمان خرید مرتب می کند تا فقط برخرید اشیایی که واقعا به آنها احتیاج دارید، تمرکز کنید.
رهگذری مهربان که مراقب پول شماست
چیزی درباره تکنیک رهگذر مهربان شنیده اید؟ این تکنیک بسیاری از کسانی را که بیماری خرت و پرت خریدن داشته اند، نجات داده است. در این روش هر بار کالایی برای خرید بر می دارید از خودتان می پرسید «اگر همین حالا رهگذری مهربان حاضر می شد به اندازه قیمت کالا، پول نقد به من بدهد فقط به شرطی که آن شیء را سر جایش بگذارم و نخرم، قبول می کردم؟»
اگر پاسخ تان به این پرسش منفی باشد یعنی شما به آن کالا نیاز دارید، اما اگر پاسخ تان مثبت است یعنی حاضرید در ازای پرداخت قیمت کالا، آن را نخرید. پس واقعا به آن نیاز ندارید و اگر آن را نخرید به اندازه قیمتی که می خواهید صرف خریدش کنید، سود کرده اید.
یک تقسیم بندی آسان برای حقوق
کسی که برنامه ای برای حقوقش دارد آن را صرف خرید کالاهای غیرضروری نمی کند. یکی از روش های برنامه ریزی منطقی برای در آمد، تقسیم کردن آن به چهار بخش است. بخش اول حقوق، هزینه های واجب است. این بخش سهم عمده حقوق شما را دارد که شامل هزینه های خوراک، پوشاک، حمل و نقل، تحصیل و پرداخت قبوض ماهانه است.
بخش دوم از در آمدتان باید صرف پس انداز شود. این بخش نسبت به بخش قبلی کوچک تر است، اما باید حتما آن را در برنامه ریزی اقتصادی تان بگنجانید.
بخش سوم مربوط به فراغت گذرانی است. هرگز تصور نکنید تفریح کردن گزینه ای انتخابی در زندگی تان است، بلکه فعالیتی واجب است که نبودش در برنامه های زندگی، ضرر بزرگی به سلامت جسم و روان تان می زند.
آخرین بخش از درآمدتان سهم فقراست و به عبارت دیگر شما هر ماه موظفید بخشی از ثروت تان را هرچند کوچک صرف نیازمندان کنید. اگر سهم هر یک از این چهار بخش در زندگی افراد روشن و تعیین شده باشد، بعید است فرصتی برای خرید خنزرپنزر پیدا کنید و ترجیح می دهید از برنامه چهاربخشی تان تبعیت کنید.

منبع : hidoctor.ir

اخبار اکاایران

تبلیغات