ارتباط روحیات اطفال با نقاشی های آنان - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد ارتباط روحیات اطفال با نقاشی های آنان ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته روانشناسی خانواده از سایت خانواده آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

نقش رنگ ها در نقاشی کودک مرتبط با روحیات آن هاست و از طریق نقاشی کردن و استفاده آن ها از انواع رنگ ها می توانید پی به روحیات آن ها ببرید.

خارج شدن نقاشی از کادر کاغذ می تواند نشان دهنده عقب ماندگی ذهنی، کمبود محبت، کمبود اعتماد به نفس و جلب توجه اطرافیان باشد. کودکان خجالتی و کمرو نیز در گوشه کاغذ و یا در قسمت محدودی از فضای کاغذ و یا بر روی کاغذ کوچکی نقاشی می کنند، زیرا در مقابل سطح کاغذهای بزرگ خود را گم می کنند و این نیز می تواند نشانگر عدم اعتماد و اطمینان به خود باشد.

نقش رنگ ها در نقاشی کودکان
در دوران کودکی در فاصله سنین ۳ تا ۶ سالگی کودک علاقه بیشتری به رنگ ها دارد و آن را مهم تر از شکل ظاهری می داند، ولی به تدریج وابستگی کودک به رنگ کم می شود و علاقه او به تقدم شکل بر رنگ بیشتر می شود. همچنین هرقدر کودک کوچک تر باشد، رنگ هایی که به کار می گیرد زنده تر است و با افزایش سن، آموزش مدرسه و افزایش شناخت منطقی، کودک رنگ هایی را که کمتر خشن هستند بکار می برد.

در کودکستان بیشتر کودکان ترجیح می دهند از رنگ های گرم و تند استفاده کنند و فقط کودکانی که در خانه تحت نظارت شدید قرار دارند، رنگ های سرد را انتخاب می کنند که در این موارد علت اصلی به مشکلات عاطفی و روانی کودک مربوط می شود. بنا به نظر متخصصان فقدان رنگ در تمام یا قسمتی از موضوع نقاشی نشان دهنده خلاء عاطفی و گاهی نیز دلیل بر گرایش های ضد اجتماعی است. تجربیات نشان داده است که کودکان سازگار در نقاشی هایشان به طور متوسط از پنج رنگ مختلف استفاده می کنند. در حالی که کودکان گوشه گیر و یا آنها که ارتباط با دنیای خارج را دوست ندارند از یک یا دو رنگ بیشتر استفاده نمی کنند.

معنای برخی از رنگ ها
رنگ آبی: معرف حساسیت، دریافت پذیری، هیجان خواهی و درونی سازی است و رنگی است که صلح، آرامش، سکون و در حد افراطی فعل پذیری و تسلیم را نشان می دهد.

رنگ قرمز: به معنای قدرت، عمل و پیشروی است که از یکسو مبین نیرومندی امیال است و از سوی دیگر، خشم و گاهی پرخاشگری را نشان می دهد. افراط در بکار بستن رنگ قرمز به معنای نیاز به حرکت و وجود یک زمینه تحرک پذیر است.

رنگ بنفش: ترکیبی از آبی و قرمز یعنی رنگ هایی است که دارای رمزگرایی متضاد هستند. چون رنگ آبی گرایش به درونگری و فعل پذیری و رنگ قرمز تمایل به برونگری و عمل را نشان می دهد. بدین ترتیب رنگ بنفش معرف جمع اضداد و تمایل به چیز دیگر است. از زاویه ای متفاوت، این رنگ دارای معنای عرفانی نیز هست، اما استفاده افراطی از آن را می توان نشان اضطراب و وجود تنش های متناقض دانست.

رنگ زرد: معادل نور، شادی و خوش بینی است و به منزله رمز درخشش و گشایش محسوب می شود و میل به مشارکت یا گرایش عمیق به پیشرفت را متجلی می سازد. معمولاً کودکان ۹-۸ ساله از این رنگ بیشتر استفاده می کنند. استفاده بیش از حد از رنگ زرد می تواند به معنای نیاز به آزادسازی تنش های درونی باشد.

رنگ سبز: آرام بخش ترین رنگ ها است. از یک سو با نیاز به جلب توجه و میل به محبوبیت مرتبط است و از یک سو گرایش به مبادله و ارتباط را نشان می دهد و از سوی دیگر معرف اراده در سطح عمل، پایداری و سرسختی و گاهی نیز بازخوردهای مقاومت و تضادورزی است. هنگامی که رنگ سبز بیشتر متمایل به زرد است، درونگری آزمودنی و زمانی که متمایل به آبی و قهوه ای است
برونگری او را برجسته می سازد. همچنین رنگ سبز می تواند به معنی نیازهای حسی و لذت جویی مادی کودک باشد.

رنگ پرتقالی: ترکیبی از قرمز و زرد است، نیروهای حیاتی، برونگری، میل به موفقیت، شادی، نشاط و پویایی است و مانند رنگ قرمز استفاده مفرط از آن تحریک پذیری و آرامی فرد را نشان می دهد، اما جنبه پرخاشگری آن کمتر است.

رنگ صورتی: مبین صلح، تعادل و توازن است. این رنگ به منزله قرمز ملایم معرف عاطفه ای است که هوای نفس و پرخاشگری است و ملایمت و عطوفت را نشان می دهد.

رنگ خاکستری یا دودی: یک رنگ خنثی است و چیزی را در سطح عمل یا احساس بیان نمی کند. اگر کودک از رنگ آمیزی خاکستری به صورت گسترده استفاده کند می توان فرض کرد که وی در بیان احساسات یا در گذار به عمل با مشکلاتی مواجه است. بر اساس بررسی چندین نقاشی متوالی امکان تعیین دقیق تر وضعیت کودک وجود خواهد داشت.

رنگ سیاه: به منزله نفی رنگ محسوب می شود و استفاده مفرط از آن مبین غمگینی و ناامیدی است. بکار بستن محدود آن و کشیدن لکه های سیاه نشاندهنده اضطراب است. به طور کلی رنگ سیاه در برگیرنده مفاهیم نفی، اضطراب، مرگ و ناامیدی است.

معنای رمزی رنگ ها توسط بسیاری از مؤلفان مورد بررسی قرار گرفته است و در حد خطوط کلی می توان گفت که غلبه رنگ های گرم (قرمز، پرتقالی، زرد و صورتی) منعکس کننده گرایش به برونگری، جستجو، تماس و مبادله است در حالی که بکار بستن رنگ های سرد (آبی، سبز، خاکستری و سیاه) گرایش به درون کاوی، فاصله جویی یا کمرویی را نشان می دهد. بدیهی است سخن ما درباره رنگ ها و نیز دیگر عناصر نقاشی کودکان در همین جا به پایان نمی رسد. مبحث نقاشی کودکان مبحث گسترده ای است، اما با همین معرفی و شناخت اندک هم می توانیم با دقت در نقاشی کودکانمان در شناخت و کمک به حل مسائل آنان گام هایی برداریم.

ارتباط روحیات اطفال با نقاشی های آنان گردآوری توسط بخش مشاوره خانواده ،روانشناسی خانواده سایت آکاایران
تبلیغات