زندگی در جاده بی بازگشت رفاقت - آکا

زندگی در جاده بی بازگشت رفاقت
 
وقتی رویاهایم را در دوران نوجوانی و جوانی به یاد می آورم، لبخندی بر لبانم نقش می بندد و به فکر فرو می روم.
در آن دوران یکی از عمیق ترین و مهم ترین آرزوهایم این بود که هرگز از دوستانم جدا نشوم و تا پایان دم زدنم دوستی ها و باهم بودن هایمان حفظ شود. آن هنگام وقتی به این فکر می کردم که شاید عزیزترین و نزدیک ترین دوستان صمیمی ام با ورود به سایر دوران زندگی و به خصوص تشکیل خانواده دیگر برایم مثل قبل حضور نداشته باشند، وحشت سراسر وجودم را فرا می گرفت و نه تنها من بلکه همگی مان این موضوع را ناممکن می انگاشتیم. زمان گذشت و ما در گردونه این گذشت زمان خیلی از اتفاق ها را تجربه کردیم...

دوستیها ورفاقتها,دوستان صمیمی,روابط دوستانه

اکنون که سالیانی نه چندان دور از آن زمان می گذرد ما دوستانِ صمیمی پیش از این، دیگر حضور صمیمانه قبل را در کنار یکدیگر نداریم و دوستی هایمان اگر قطع نشده باشد گاه به گفت وگویی سالانه مبدل شده است. تجربه به من نشان داده است که دوستان صمیمی ام با توجه به شرایط زندگی و نوع فراغتم به دوستانی دوره ای بدل شده اند و حضور مداوم یک دوست صمیمی که به او اعتماد داشته باشم و لحظات ناب دوستانه ای را با او بگذرانم در زندگی ام تقریبا خالی است.
با خود می اندیشم چرا دوستی ها اینگونه پیش می رود؟ من چقدر نیاز دارم که دوستی هایم را در دوران زندگی با افراد خاصی حفظ کنم و تداوم ببخشم و چقدر این اجازه با توجه به تغییر شرایطم به من داده می شود؟ اصلا چه میزان از زندگی ام به دوستی و محبت دوستانم وابسته است؟
متأسفانه در گذران زندگی ممکن است بسیاری از روابط دوستانه فراموش شود. ادامه نیافتن دوستی ها می تواند علت های فراوانی داشته باشد.
ـ تغییر نگرش: نمی توان منکر این قضیه شد که همه ما با گذران زندگی و افزوده شدن بر سن و سال و درک تجربه های جدید از نظر فکری نیز دچار تغییر و تحول می شویم. هر کدام از ما اگر خودمان را در سال یا سالیان قبل در نظر بگیریم می بینیم که از بسیاری جهات دچار تغییراتی اساسی شده ایم. طبیعی به نظر می رسد دوستانی که در آن سال ها داشتیم اگر تنها براساس شرایط فکری و روحیاتمان برگزیده باشیم دیگر نمی توانند برایمان جالب و ارتباط با آنها برایمان ارضا کننده باشد. چه بسا گاه پیش می آید که از خود می پرسیم چگونه چنین فردی با چنین روحیات، تفکر و اخلاقیاتی دوست من بوده است؟ این چنین می شود که دوستان از هم فاصله می گیرند.
ـ تغییر شرایط زندگی و مشکلات:ناهید -۲۵ ساله و مجرد- از صمیمی ترین دوستانش سارا و الهه فاصله گرفته است. او در این زمینه می گوید: «۹ سال قبل که دوستانم نیز مانند من مجرد بودند از همراهی و دوستی کردن با آنها لذت می بردم اما اکنون آنها آن قدر درگیر زندگی مشترک و مشکلات آن شده اند که دوست ندارم در جمع آنها حضور یابم. آنها دیگر نه دوستی ها برایشان چندان اهمیتی دارد و نه حضور من. اصلا آن قدر دنیایشان با من تغییر کرده که من از بودن با آنها لذت نمی برم و روز به روز فاصله بیشتری را بینمان حس می کنم.»
باید توجه داشت که شرایط و نقش های جدید، دغدغه ها و روحیات جدیدی می سازد و گاه انسان را با عملکردی متفاوت از قبل روبه رو می کند که حتی ممکن است برای خود او نیز قابل تصور نباشد چه برسد به نزدیکانش.
سارا و الهه دوستان ناهید نیز عملکردی متفاوت از خود نشان داده اند، چرا که با محیطی جدید و نقش هایی جدید روبه رو شده اند و ناهید به این علت که همواره آنها را با دوران مجرد بودنشان مقایسه می کند، همه چیز برایش غیرقابل باور به نظر می رسد و هیچ گونه درکی از شرایط جدید دوستانش و در پی آن رفتار متفاوت آنها ندارد. اینچنین است که دوستی ها به دلیل تغییر شرایط زندگی و مشکلات رو به بی رنگ شدن صمیمیت ها و فراموشی می رود. البته درک متقابل از شرایط دوستان می تواند راهکاری برای از بین نرفتن و پایداری روابط دوستانه حتی با وجود مشکلات زندگی باشد.
ـ تغییر مکان زندگی:یکی از معمولی ترین اتفاقات برای جدایی در دوستی ها تغییر محل زندگی و دوری جغرافیایی است. دور بودن مکان های زندگی حتی اگر جدایی های دیگر در روابط دوستانه وجود نداشته باشد، ناخودآگاه باعث فاصله دوستان و در پی آن، هم سو نبودن فضاهای فکری و روابط دوستانه آنها می شود. این موضوع تا حدی طبیعی است چرا که دور بودن محل زندگی از هم مثلا زندگی در شهرهای مختلف و خبر نداشتن آنها از هم ناخودآگاه باعث کم رنگ شدن ارتباط آنها می شود.
ـ نظر همسر:مسلما پس از ازدواج به دلیل داشتن لحظات و زندگی مشترک، همسران تمایل دارند از دوستی های دوران تجرد شریکشان مطلع بوده و به نوعی تأیید یا نفی ضمنی به آن بدهند. این تأیید یا نفی ضمنی می تواند پاسخی برای این سؤال طرف مقابل باشد که آیا همسرم به من این امکان را می دهد که دوستی های دوران تجردم را حفظ کنم؟ پدرام، ۳۳ ساله و مهندس عمران در مورد موافقت برای ادامه یافتن دوستی های دوران تجرد همسرش، شرط شناخت را ضروری می داند. وی می گوید:«باید دوست همسرم را دقیقا بشناسم و بدانم از چه خانواده ای است و تنها اینکه دوست چندین و چند ساله همسرم است برایم کافی نیست.»
سارا ۲۹ ساله و خانه دار در این زمینه می گوید: «من نمی پسندم که همسرم با دوستان مجردش آنگونه مراوده داشته باشد که آنها در منزلمان رفت وآمد کنند.» لیلا ۳۱ساله و کارمند، نظری متفاوت دارد. وی می گوید:«من و همسرم در هنگام ازدواج دوستانمان را نیز به هم معرفی کردیم وآنها در مراسم ازدواج ما نیز حضور داشتند. بعضی از این دوستان مجرد بودند و برخی متأهل. اما ما به دلیل شناختی که از دوستان یکدیگر پیدا کردیم، دوستان صمیمی یکدیگر را به عنوان کسانی که هر کدام از ما نیاز به حضور آنها داریم، پذیرفته ایم. به نظر من مراوده با دوستان به انسان نشاط می دهد. من وقتی با دوستانم رفت وآمد می کنم، از مشکلات زندگی فاصله می گیرم و داشتن لحظات خوش با آنها باعث می شود بسیار شاداب شوم و در زندگی مشترکم نیز این نشاط و شادی را انتقال دهم. »
سعید ۳۶ ساله و متأهل، از روابط دوستانه خود کمی سرخورده است. او که وقتی از دوستی های قدیمی خود سخن می گوید هنوز هم برقی از شعف را در چشمانش می بینی با دلخوری می گوید: دوستانی که ساعات و لحظات خوش و نابی را سالیان سال با هم داشتیم اکنون که به مقام و منصبی رسیده اند دیگر نه تنها یادی از آن ایام نمی کنند، بلکه اگر حتی بخواهم با آنها ارتباطی تلفنی نیز داشته باشم باید پس از برقراری ارتباط با چندین و چند نفر تازه بگویم قصدم از این تماس تلفنی چیست تا بتوانم با او گپی کوتاه داشته باشم. از صمیمیت با چنین دوستانی که رشد اجتماعی و رسیدن به مقام و منصب باعث شده گذشته را فراموش کنند دلزده ام!
مانا ۲۷ ساله، فارغ التحصیل و جویای کار، به اندازه سعید دلخور نیست اما دلیل کم شدن ارتباط با یکی از صمیمی ترین دوستانش را رشد یکباره جایگاه تحصیلی و مقام علمی او می داند. وی در این زمینه می گوید:« من و سارا، آن قدر به هم نزدیک بودیم که هیچ کس در دانشکده ما را از یکدیگر جدا تصور نمی کرد. همه وقتی هر کدام از ما را تنها می دیدند ناخودآگاه سراغ آن دیگری را می گرفتند.
دوستی ما در تمام شرایط زبانزد بود و گاه حتی می توانم بگویم دیگران غبطه همدلی های ما را می خوردند، تا اینکه طی چند سال سارا یکباره در مراحل دیگر تحصیلی موفقیت های زیادی کسب کرد و همچنین شاهد جهش او در تمامی زمینه ها بودم. او طی چند سال ترقی فراوانی کرد. مثلا اکنون دانشجوی دکتراست و عضو هیأت علمی یک دانشگاه، در همین سال ها ازدواج نیز کرده و بنابراین گویی دیگر هیچ وجه اشتراکی بین من و او نیست. ارتباط ما خیلی کمرنگ شده و دنیای سارا دیگر با دنیای من فاصله گرفته است. من هنوز خیلی او را دوست دارم اما او آن قدر مشغله و گرفتاری دارد که دیگر جایی برای با من بودن نمی ماند. در ضمن رتبه سارا دیگر با من یکی نیست، او در جایگاه استادی است و من هنوز حتی شغل مناسبی نداشته و جویای کارم.
دوستی ها چگونه ادامه می یابد؟
مصطفی ۴۸ ساله و کارمند است، او در زمینه تداوم دوستی هایش و علت آن مشخصا به درک متقابل اشاره می کند. وی در این زمینه می گوید: من و دوست صمیمی ام رضا که می توانم بگویم قدمت دوستی هایمان به ۲۸ سال می رسد، ادامه دوستی هایمان را مدیون درک درستی هستیم که از نوع و هدف دوستی هایمان داشتیم. در حقیقت می توانم بگویم همیشه خیلی از مسائل را بر دوستی هایمان ترجیح داده ایم. راستش را بخواهید شیرین کامی داشتن یک دوست صمیمی و همراه، به تلخی و مشکلاتی که باید با آنها گاه برای حفظ یک دوستی ارزشمند دست و پنجه نرم کرد، می ارزد. من و رضا همیشه سعی می کنیم یکدیگر را در شرایط مختلف درک کنیم.
زهرا ۳۶ ساله و خانه دار، دوستان صمیمی فراوانی دارد که حتی با وجود مشغله های فراوان زندگی همچنان با همگی آنها ارتباطش را حفظ کرده است. زهرا حضور دوستانش را مدیون هدف داشتن و درک درست از ارتباط ها می داند. وی در این زمینه می گوید:«تک تک افراد درجمع دوستانه ما با افکار و رفتار مختص به خودشان پذیرفته شده اند و همگی ما سعی می کنیم با وجود اختلاف نظرها روابط مان را طوری تنظیم کنیم که از بودن هایمان در کنار هم نهایت استفاده و سودمندی را ببریم.
دوستی ها با تمام اختلاف نظرها و تفاوت ها اگر هدفمند و توأم با درک مشترک از شرایط باشد، بسیار لذتبخش خواهد بود. نکته دیگر در مورد تداوم دوستی های ما حتی با وجود تشکیل خانواده و زندگی مشترک این است که همگی سعی می کنیم با هم بودن هایمان حتی کوچکترین خللی در ریتم عادی زندگی و توجه به همسر و فرزندانمان ایجاد نکند بلکه به گونه ای برنامه ریزی می کنیم که از اوقات فراغت خود جهت با هم بودن های دوستانه استفاده ببریم.»
گـستـرش دایـره دوستان در خـیلی از جنبـه های زندگی و ارتقا در منزلت شغلی و جایگاه اجتماعی ممکن است در هر زمانی اتفاق بیفتد. همیشه هم کمرنگ شدن ارتباط های دوستانه از سمت دوستانی نیست که موفقیت های چشمگیری را کسب کرده اند. گاهی اوقات دوستان در قبال مسئولیت های اجتماعی دوستانشان درک درستی از جایگاه خود به عنوان دوست ندارند. باید درخواسته ها و توقع ها به موقعیت ها و شرایط طرف مقابل توجه داشت. توجه به شرایط و سنجش امکان تحقق خواسته های دوستانه باعث می شود که دوستان صمیمی هیچ گاه از هم نرنجند و دوستی ها ادامه یابد.
● ببخشیم و فراموش کنیم
وقتی صحبت از دوستی های طولانی مدت به میان می آید، همه به گذشت و بخشش های دوستانه نیز اعتراف می کنند. رمز تداوم بسیاری از دوستی ها، همین گذشت های دوستان نسبت به یکدیگر است. وقتی در ارتباط دوستانه، وجود دوست از همه مسائل دیگر بالاتر قرار بگیرد و حضور او ارزشمندترین موضوع باشد، ناخودآگاه گذشت کردن حتی وقتی منافع خود نیز به خطر بیفتد کار سختی نیست. این به این خاطر است که روابط دوستانه از چنان استحکامی برخوردار شده که مشکلات کوچک و حتی بزرگ نمی تواند خللی در آن ایجاد کند. محمد ۴۳ ساله و مهندس برق، در این زمینه از دوستی خودش با صمیمی ترین دوستش امیر یاد می کند و با لبخندی می گوید: دوستی من و امیر از قدمتی ۲۰ ساله برخوردار است.
ما تقریبا با هم بزرگ شدیم و مقاطع مختلفی را با هم طی کردیم. البته بارها شده که من و امیر با یکدیگر اختلاف نظر داشتیم اما بسیاری از اوقات سعی می کنیم با هم به تفاهم برسیم و یا به خاطر اینکه عمیقا یکدیگر را دوست داریم گذشت می کنیم و در مقابل هم موضع نمی گیریم چرا که دوستی ها برایمان از هر چیز دیگری ارزشمندتر و مهم تر است. البته ناگفته نماند اینچنین رفتارکردن زیاد هم آسان نیست. برای هر رابطه دوستانه ای اختلاف نظر و دلخوری پیش می آید اما چگونگی مواجهه با آن مهم است. 
 
منبع:ویستا
ویرایش وتلخیص:آکاایران
 

زندگی در جاده بی بازگشت رفاقت گردآوری توسط بخش روانشناسی روابط اجتماعی سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات