چه وقت هایی می توانیم به حس ششم خود اعتماد کنیم؟

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد چه وقت هایی می توانیم به حس ششم خود اعتماد کنیم؟ ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته روابط اجتماعی از سایت خانواده آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: برای همه ی ما پیش آمده که حتی در مواقع حساس به حس ششم خود اعتماد کرده ایم و بر اساس آن تصمیم گیری کرده ایم. بله، خیلی اوقات حس ششم ما درست از آب درمی آید، اما گاهی هم نه. پس چطور می توانیم بفهیم که اگر به حس ششم اعتماد کنیم، ضرر نخواهیم کرد؟ برای اینکه پاسخ این پرسش را بدانید، اول لازم است با ادراکات شهودی و سازوکار این فرایند آشنا شوید. آن وقت است که تازه متوجه خواهید شد فرایند به ظاهر ساده ای که حس ششم را برای مان به ارمغان می آورد، اتفاقا بسیار پیچیده و رمزآلود است.

به گزارش آکاایران: برای مثال گاهی پیش می آید با اینکه هوا کاملا آفتابی است، به محض خروج از منزل تصمیم می گیریم که برگردیم و چتر برداریم یا گاهی از همان اول بازی می دانیم که کدام تیم برنده است؛ گاهی هم دقیقا این حس ششم ماست که در گزینش و استخدام کارمندان به کمک مان می آید.

عموم مردم بر این باورند که باید به حس ششم خود اعتماد کنند، اما اگر تصمیم گیرنده ی باهوشی باشید، حتما خوب می دانید که حس ششم همیشه قابل اعتماد نیست.

درک شهودی چیست؟

چه وقت هایی می توانیم به حس ششم خود اعتماد کنیم؟
,[categoriy]

آکاایران: چه وقت هایی می توانیم به حس ششم خود اعتماد کنیم؟

در فیلم «تِرمیناتور»، محصول سال ۱۹۸۴، «آرنولد شوارتزِنگِر» در نقش رباتی انسان نما بازی می کند که از آینده ای ضدآرمان شهرگونه و پسارستاخیزی، یا به عبارتی کابوس آباد، به گذشته سفر کرده است تا «سارا کانِر» را که روزی پسرش رهبر جنبش مقاومت علیه ماشین ها خواهد شد، از بین ببرد. نمایش صحنه از دید ترمیناتور به شکلی است که گویی بیننده دنیا را از لنز یک دوربین فوق پیشرفته ی DSLR (دوربین دیجیتال تک لنز بازتابی) تماشا می کند.

یک مربع نقطه ای که نشان دهنده ی کانون تمرکز است، در میدان دید ترمیناتور حرکت می کند و ضمن اسکن محیط می کوشد تا هرچیزی را که در میدان دیدش قرار دارند، اعم از مردم و اشیا، شناسایی کند. هرآنچه مورد شناسایی قرار می گیرد، سریعا تجزیه وتحلیل می شود و نتایج آن (به طور مثال ابعاد و فاصله ی جسم شناسایی شده با ترمیناتور یا موضع شخص شناسایی شده از لحاظ دوستی و دشمنی) در بالای میدان دید ترمیناتور پدیدار می شود تا در تصمیم گیری و جهت یابی در محیط کمکش کند.

فیلم ترمیناتور درواقع نمایی از آینده ی دور را نشان می دهد، آینده ای که در آن ماشین ها یا شاید حتی انسان ها قادرند به وسیله ی فناوری های هوش مصنوعی یا واقعیت افزوده به چنین قابلیت های حسی پیشرفته ای دست پیدا کنند. اما جالب است بدانید که ما انسان ها همیشه از دید ترمیناتوری برخوردار بوده ایم، چرا که درک شهودی انسان از بسیاری جهات دارای کارکرد مشابهی است.

ما درست مثل ترمیناتور دائما درحال اسکن محیط هستیم و سعی به بازشناسی موقعیت های آشنا داریم. برای مثال فرض کنید که درحال قدم زدن در خیابان هستید و ناگهان چشم تان به مردی قدبلند در دوردست می افتد که با لبخند برای تان دست تکان می دهد. این مرد را نمی شناسید، اما ته دل تان کمی احساس خطر می کنید. پس فورا و بی اختیار وارد فاز تجزیه وتحلیل می شوید و برحسب نتیجه ای که می گیرید، در واکنش به موقعیت پیش رو رفتار می کنید.

دکتر «گَری کلاین» (Gary Klein)، روان شناس شناختی و نویسنده ی کتاب معروف «منابع قدرت»، ادراکات شهودی را منبع ۴ داده ی اصلی می داند:

۱. سرنخ های مرتبط

وقتی با موقعیتی آشنا برخورد می کنیم، برای اینکه به معنای واقعی آن موقعیت خاص پی ببریم، اغلب اوقات به اطلاعاتی بیش ازآنچه در نگاه اول توجه مان را جلب می کند، نیاز داریم. اینجاست که حس ششم سرنخ های مرتبط را از میان میلیون ها میلیون سرنخ نامرتبط و پراکنده در اختیارمان قرار می دهد. این سرنخ های مرتبط دقیقا همان ویژگی های به خصوصی هستند که باید در کانون توجه واقع شوند.

برای مثال سرنخ های مرتبط درمورد موقعیت مذکور (همان که مردی قدبلند و ناشناس را در خیابان دیده اید که از دور برای تان دست تکان می دهد!)، ممکن است به لباس و وضعیت ظاهری آن شخص مربوط باشند. آیا لباس کسی که برای تان دست تکان می دهد، معرف بنیاد یا سازمان خاصی است؟ آیا این شخص و اشخاصی که در اطرافش ایستاده اند، پلاکاردی چیزی در دست شان است؟

۲. انتظارات

درک شهودی کمک مان می کند تا بدانیم که برای مثال از فلان موقعیت آشنا چه انتظاراتی باید داشته باشیم؟ اگر باز هم همان مثال قبلی را در نظر بگیریم، می توانیم به اطلاعات زیر که تعیین کننده ی انتظارات مان از موقعیت موجود است، دست پیدا کنیم:

  • ایست: آماده باشید که این شخص در وسط راه به سراغ تان بیاید و از شما خواهش کند که چند لحظه ای از وقت تان را به او اختصاص بدهید.
  • مکالمه: پیشاپیش آماده باشید که شاید این چند لحظه حتی ۱۵ دقیقه وقت تان را بگیرد، چرا که این شخص احتمالا قرار است درمورد دغدغه ای خاص، برای مثال حفاظت از محیط زیست یا حمایت از حقوق حیوانات، برای تان توضیح بدهد.
  • تقاضا: بدانید که این شخص احتمالا درحال جمع آوری کمک های مالی است و از شما نیز تقاضای کمک خواهد کرد.

۳. اهداف محتمل

وقتی در موقعیتی آشنا قرار می گیریم، می توانیم با قدرت شهودی مان به اهداف محتملی که از موقعیتی خاص قابل انتظارند، پی ببریم. برای مثال در همان مثال قبلی، هدف مان می تواند پرهیز از برخورد و مکالمه ی رودررو باشد.

۴. اقدامات بعدی

درک شهودی نهایتا اقدامات ممکن را نشان مان می دهد. اگر باز هم به همان مثال قبلی بپردازیم، می توانید یکی از این ۳ رفتار را پیش بگیرید:

  • سرتان را پایین بیندازید و وانمود کنید که اصلا متوجه حضور طرف نشده اید و با بی اعتنایی از کنارش رد شوید؛
  • وانمود کنید که درحال صحبت با موبایل تان هستید و وقت ندارید؛
  • قبل از اینکه به طرف نزدیک شوید، به سمت دیگر خیابان بروید تا باهم رودررو نشوید.

اگر ترمیناتور بودیم، این اطلاعات در مقابل چشم مان ظاهر می شدند، اما با اینکه ترمیناتور نیستیم، این اطلاعات را به طریق دیگری در قالب حسی درونی یا همان حس ششم تجربه می کنیم. حالا حتما می پرسید که این اطلاعات از کجا می آیند؟

حس ششم از کجا می آید؟

,[categoriy]

ادراکات شهودی از الگوهایی که در تجارب گذشته مان بوده اند، ریشه می گیرند. ما انسان ها از همان لحظه ای که متولد می شویم، دائما به جست وجوی الگوهای موجود در محیط اطراف مان مشغولیم. برای مثال به واسطه ی همین الگوها و قراردادهاست که ۲+۲ را برابر ۴ می دانیم یا به حیوانات گردن دراز خال خالی زرافه می گوییم یا می دانیم که اگر کسی، همسرمان یا رئیس مان، بگوید که «باید باهات حرف بزنم»، یعنی به احتمال زیاد خبر خوشی برای مان ندارد.

این الگوها بعد از تشخیص در حافظه ی بلندمدت مان ذخیره می شوند. درست مثل این است که در ذهن مان دو ردیف ستون داشته باشیم: یک ستون به الگوهای دریافتی اختصاص دارد (یعنی مجموعه ی سرنخ های مرتبطی که در موقعیت های مشابه تکرار می شوند) و ستون مقابل مختص داده های مختلفی است که یاد گرفته ایم با الگوهای ذخیره شده ربط شان بدهیم. پس دفعه ی بعد که با الگوی مشابهی از این فهرست روبه رو شدیم، مغزمان می تواند داده های مرتبط با الگوی مواجه شده را فورا جست وجو کند و داده های مربوطه (همان ۴ داده ای که پیشتر بررسی کردیم) را در اختیارمان بگذارد.

اکنون که می دانید ریشه ی اطلاعات حاصل از حس ششم به کجا برمی گردد؛ مجددا به این سؤال برمی گردیم که آیا حس ششم همیشه قابل اعتماد است؟

«دَنیل کانمَن» (Daniel Kahneman) و «گَری کلاین» (Gary Klein)، از پژوهشگران پیشرو در حوزه ی درک شهودی، در مقاله ای باعنوان «شرایط خبرگی در درک شهودی» به اتفاق بر این باورند که پاسخ این پرسش را نباید در خود درک شهودی جست وجو کرد. «کانمن» ادعا می کند که ادراکات شهودی با توهم صحت و اعتبار همراه اند: حسی درونی درمورد حقیقت که اغلب اوقات گمراه کننده و خطرناک است.

پس به جای اینکه در پی سنجش اطمینان پذیری ادراکات شهودی مان باشیم، درعوض باید خودمان و محیط اطراف مان را در زمان تجربه ی درک شهودی مورد ارزیابی قرار بدهیم. این ارزیابی با طرح دو پرسش اساسی قابل اجراست:

۱. چقدر در زمینه ی ادراکات شهودی تجربه دارید؟

,[categoriy]

برای اینکه بتوانیم به ادراکات شهودی مان اعتماد کنیم، باید تجربه ی کافی داشته باشیم. سطح مهارت تان در این زمینه به بانک اطلاعاتی ای وابسته است که حاوی الگوهای ذخیره شده و داده های مربوطه است. به عبارتی، این بانک اطلاعاتی درصورتی غنی و پالایش می شود که در ایجاد الگوهای نوین و اصلاح مداوم الگوهای از پیش ذخیره شده تجربه ی کافی پیدا کنیم.

اما فقط تجربه ی کمی نیست که موجب افزایش اطمینان پذیری ادراکات شهودی می شود، بلکه تجربه ی کیفی نیز به همان اندازه حائز اهمیت است. باکیفیت ترین تجربه ای که اطمینان پذیرترین ادراکات شهودی را رقم می زند، تجربه ای است که تعمدی و خودخواسته، یا بهتر بگوییم آگاهانه باشد. چنین تجربه ای صرفا تکرار طوطی وار تجارب گذشته نیست، بلکه موجب اصلاح مداوم الگوهای اولیه می شود. این اصلاحات از اهمیت بالایی برخوردارند، زیرا الگو های اولیه ای که تازه در ذهن مان شکل گرفته اند، معمولا قابل استناد نیستند، اما این الگوها با اِعمال اصلاحات مکرر پیوسته اطمینان پذیرتر می شوند.

برای مثال مشاور تحصیلی ای که رزومه ی مراجعه کنندگانش را آگاهانه مورد آزمون وخطا قرار می دهد، می تواند میزان صحت و اعتبار فرضیات خود را برحسب نتایج حاصل از هر آزمون وخطا بسنجد و از اشتباهاتش درس بگیرد. این فرد دائما الگوهای ذخیره شده در حافظه ی بلندمدتش را اصلاح می کند و به تدریج به درک شهودی اطمینان پذیرتری می رسد. اگر به سراغ چنین مشاوری بروید، فقط کافی است به نمرات تحصیلی تان نگاه کوتاهی بیندازد تا بفهمد که چقدر برای قبولی در رشته و دانشگاه مورد علاقه تان شانس دارید؛ اما مشاوری که هیچ وقت به خودش زحمت بررسی دقیق رزومه ی مراجعه کنندگانش را نداده است، چطور می تواند از اشتباهاتش درس بگیرد؟ مشاور خوب کسی است که بانک اطلاعاتی موثقی از انواع الگوها در ذهنش شکل گرفته باشد. پس وقتی فرد آزمون وخطا نکند، طبیعتا به بازخوردهایی که مولد اصلاح الگوهای اولیه خواهند بود نیز دسترسی نخواهد داشت. بانک اطلاعاتی چنین افرادی درواقع مملو از الگوهای ناقص و غلط است. بنابراین به حرف این قبیل مشاورها چندان اعتمادی نیست.

حتی اگر به لحاظ کمی و کیفی دارای تجربه ی کافی باشید، باز هم کاملا نمی توانید به حس ششم خود اطمینان کنید، مگر اینکه پاسخ پرسش دوم را نیز مدنظر قرار بدهید. این پرسش عبارت است از:

۲. آیا در شرایط محیطی معتبری قرار دارید؟

,[categoriy]

«کانمن» و «کلاین» معتقدند ادراکات شهودی درصورتی قابل اعتماد خواهند بود که در شرایط محیطی معتبری به وقوع بپیوندد. شرایط محیطی پراعتبار یعنی محیطی که دارای نظم و قاعده ی کافی باشد و سرنخ های موثقی را درخصوص ماهیت هر موقعیتی ایجاد کند. به عبارتی، چنین محیط هایی به معنای واقعی کلمه قابل پیش بینی هستند.

برای نمونه محیطی که آتش نشانان در آن فعالیت می کنند، تاحد زیادی قابل پیش بینی است. قبل از اینکه ساختمانی بر اثر حریق فرو بریزد، معمولا نشانه های خاصی بروز می کنند. آتش نشانان حرفه ای می توانند با تکیه بر این نشانه های تکرارشونده از احتمال فروریزش ساختمان های شعله ور باخبر شوند.

اما برعکس، تهیه کنندگانی که روی خوانندگان گمنام سرمایه گذاری می کنند، شرایط محیطی فعالیت شان اعتبار بالایی ندارد، چرا که اغلب اوقات شواهد مطمئنی مبنی براینکه خواننده ای تازه کار بعدها ستاره خواهد شد، موجود نیست. به ویژه بازار موسیقی پاپ بسیار پیچیده و پیش بینی ناپذیر است. به طورکلی، موفقیت فروش آلبوم های موسیقی به عوامل بی شماری ازجمله زمان عرضه و حتی شانس وابسته است. اما از آنجایی که ما انسان ها تمایل عجیبی به الگوسازی داریم، دست بردار نیستیم! بعضی از تهیه کنندگان باسابقه به علت سال ها تجربه ی کاری و برخورد با انواع و اقسام خوانندگان با خودشان تصور می کنند که برخی ویژگی های ظاهری در چهره و اندام، به طور مثال رنگ چشم یا قد بلند، می توانند با احتمال ستاره شدن یک خواننده در ارتباط باشند. پس ناآگاهانه بین این قبیل سرنخ ها ارتباطات استنادناپذیر برقرار می کنند و از آن به بعد هر خواننده ی تازه کاری را که می بینند، فورا با این اطلاعات مطابقت می دهند و احتمال ستاره شدنش را تخمین می زنند. همین می شود که وقتی با خواننده ی جدیدی روبه رو می شوند که با الگوهای ذهنی شان هم خوانی دارد، حسی درونی به آنها ندا می دهد که برگ برنده دست شان است، درحالی که این حس بر پایه ی الگوهای موثقی نیست.

خلاصه به حس ششم خود اعتماد کنیم یا نه؟

اگر دو پرسش بالا را از خودتان بپرسید، خواهید دید که دربرخی حیطه ها پاسخ هر دو پرسش مثبت از آب درمی آید و دربرخی حیطه ها نیز حداقل پاسخ یکی از این پرسش ها منفی خواهد بود. به بیان دیگر، هرکسی می تواند دربرخی حیطه ها دارای ادراکات شهودی قابل اعتماد و دربرخی دیگر از حیطه ها دارای ادراکات شهودی گمراه کننده باشد.

برای مثال حسابدارها معمولا در حیطه ی رسیدگی به حساب های دریافتی بسیار ماهر و باتجربه ترند، اما بسیاری از آنها در ردیابی و تشخیص کلاهبرداری های مالی چندان خبره نیستند. پس این افراد باید بدانند که ادراکات شهودی شان حداقل درمورد اخیر به اندازه ی مورد اول قابل اعتماد نیست. کارشناسان وضع هوا نیز همین طور. اغلب این افراد در پیش بینی بارندگی در مقایسه با پیش بینی تگرگ باتجربه ترند. پس پیش بینی هایشان درمورد بارندگی قابل اعتمادتر از پیش بینی تگرگ خواهد بود یا برای نمونه کسانی که در تشخیص حالات احساسی آشنایان شان معمولا اشتباه نمی کنند، اتفاقا ممکن است درمورد غریبه ها بسیار به اشتباه بیفتند. پس بهتر است که به حس ششم خود درمورد حالات احساسی غریبه ها فورا اعتماد نکنند.

فرایند تشخیص حیطه هایی که در آنها بیشتر می توانیم به حس ششم خود اعتماد کنیم، خیلی سخت و زمان بر است. اما برای اینکه تصمیم گیرنده ی خوبی باشیم، لازم است که محدوده ی تخصص مان را بشناسیم.

خلاصه ی کلام اینکه درک شهودی فرایند بسیار پیچیده ای است. اولش الگوها و اطلاعات مربوطه ای را که از اتفاقات گذشته استخراج کرده ایم، به حافظه ی بلندمدت مان می سپاریم و سپس هر زمان که مجددا با این الگوها برخورد کنیم، همان الگوها و اطلاعات مرتبط شان را از مخزن حافظه بازیابی خواهیم کرد. اما آیا این اطلاعات قابل اعتمادند؟ چنانچه در شناسایی الگوهای منظم خبره شده باشید و در شرایط محیطی معتبری تصمیم بگیرید، بله! به این معنی که هرکسی فقط در برخی حیطه های خاص می تواند به حس ششم یا همان ادراکات شهودی خود اعتماد کند. اگر ادراکات شهودی مان را مثل قطب نما فرض کنیم، محیطی که این ادراکات در آن اتفاق می افتند، شبیه زمین وسیعی خواهد بود که فقط در بعضی از نقاط دارای رزونانس مغناطیسی بالاست. یعنی این قطب نما یا همان قدرت شهودی انسان در بعضی حوزه ها هیچ کارکرد ارزشمندی ندارد و حتی می تواند گمرا ه کننده باشد. این درواقع خودمان هستیم که باید با آزمون وخطای فراوان و اصلاح مداوم الگوهای ذهنی مان بفهمیم که کجاها می توانیم به این قطب نما اعتماد کنیم و کجاها باید مسیری را که نشان می دهد، نادیده بگیریم.

بعضی از خطاهای ذهنی هم وجود دارند که زندگی مان را تحت تأثیر قرار می دهند. بد نیست با روش های کنار گذاشتن خطاهای ذهنی آشنا شویم تا بتوانیم به درستی تصمیم بگیریم.

خواندن این کتاب پرطرفدار را از دست ندهید
کتاب الکترونیکی
,[categoriy]
کتاب الکترونیکی مدیریت زمان به روش اساتید هاروارد

تغییر را در زندگی خود احساس کنید: در زمان کمتر، چندبرابر بیشتر کار کنید

64000تومان 15000تومان

مشاهده محصول
.

منبع : chetor.com

چه وقت هایی می توانیم به حس ششم خود اعتماد کنیم؟ گردآوری توسط بخش روانشناسی روابط اجتماعی سایت آکاایران
219,000
120,000
75,000

پدال بین به همراه برس 5 لیتری

75,00075,000
تبلیغات