احساس همدردی خود را گسترش دهید - آکا

,روانشناسی روابط اجتماعی

در ایجاد ارتباط هیچ چیزی بیش از گسترش احساس همدردی برای دیگران به ما کمک نمی کند. همدردی یک احساس دلسوزی است. این احساس میل دارد که شما خود را جای شخص دیگر قرار دهید. کانون توجه تان را از خود دور کنید و چیزی را تصور کنید که امکان دارد در گرفتاری شخص دیگر باشد و درعین حال نسبت به  آن شخص احساس محبت کنید. احساس همدردی شناختی است که می فهمیم هر ذره از مشکلات سایر مردم، درد و ناکامی های آنها، همانند مشکلات خودمان واقعی هستند- اغلب خیلی هم بدتر از مشکلات ما. ما در شناخت این حقیقت و کوشش جهت ارائه کمک، قلب های خودمان را باز می کنیم و احساس سپاس خود را به طرزی چشمگیر افزایش می دهیم.

همدردی چیزی است که می توانید با تمرین آن را گسترش دهید.

همدردی دو چیز را در برمی گیرد: قصد و عمل. قصد صرفاً یعنی این که شما به یاد می آورید که قلب تان را به روی دیگران بگشایید؛ شما آنچه و آن کس را که برای خودتان مهم است به دیگران گسترش می دهید.عمل صرفاً کاری است که در این باره می کنید. ممکن است کمی پول یا وقت ( یا هر دو) را به طور منظم برای مسئله ای صرف کنید که در گوشه قلب تان است. یا شاید تبسمی زیبا و" سلامی" بی ریا باشد که به مردم می کنید. این که چه کار می کنید آن قدرها مهم نیست، صرف این که کاری می کنید مهم است. همان طور که مادر ترزا به ما یادآور می شود" ما در این عالم خاکی نمی توانیم کارهای مهمی انجام دهیم. فقط می توانیم کارهای کوچکی انجام دهیم که همراه با محبت زیاد باشد."همدردی حس سپاس شما را با انحراف توجه تان از چیزهای کوچک (که بسیاری از ما یاد گرفته ایم آنها را بیش از حد جدی بگیریم) گسترش می دهد. هنگامی که اغلب وقت صرف می کنید تا روی معجزه زندگی – معجزه ای که حتی از عهده خواندن این کتاب بر می آیید- موهبت بینایی، عشق و تمام چیزهای دیگر بیندیشید، این کار می تواند به شما کمک کند تا به یاد آورید که بسیاری از چیزهایی که از آنها به عنوان " چیزهای بزرگ" یاد می کنید در حقیقت " چیزهای کوچک"ی هستند که شما آنها را بزرگ می کنید.

منبع : tebyan.net

گردآوری توسط بخش روانشناسی روابط اجتماعی سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات