بدبینی، آفت دوست داشتن - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد بدبینی، آفت دوست داشتن ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت خانواده آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

بدبینی، آفت دوست داشتن
,روانشناسی روابط اجتماعی

آنچه که زندگی انسان را از سایر حیوانات متمایز  می کند و به آن رونق و حرکت و تکامل می بخشد، روحیه  همکاری گروهی است و این در صورتی امکان پذیر است که اعتماد و خوش بینی بر همگان حاکم باشد و افراد به دور از  هرگونه سو»ظن  و بدگمانی باشند ، چراکه سوءظن اساس اعتماد متقابل را درهم  می کوبد ، پیوندهای تعاون را از میان  برداشته و روحیه اجتماعی بودن را تضعیف می کند.  

در جمعی که دیدگاه های منفی و گمانه زنی های بی دلیل در مورد دیگران امری رایج و عادی  در اذهان  عموم افراد باشد، دوستی و الفت از میان آنها رخت برمی بندد و حجم غیبت به سبب بدگمانی افزایش می یابد.

در زندگی فردی نیز اگر انسان با افکار منفی یعنی احساس ناتوانی و خودکم بینی همراه باشد در حقیقت سیستم   دفاعی خود را علیه خویش فعال نموده و زمینه ساز شکست درونی خویشتن می شود ،  بعبارت دیگر همه ما اگر بطور مداوم اندیشه ها و افکار منفی را در سر بپرورانیم  و از کاه، کوهی بسازیم و تمام رفتارهای دیگران را حمل بر دشمنی و تحقیر نماییم،  به تدریج این افکار منفی بر ما مسلط می شود و ناخود آگاه بخش عظیمی از  توانایی های  بالقوه و بالفعل خود را هدر می دهیم و در نتیجه بی حوصله، افسرده، عصبی و ناتوان  می شویم، همه چیز و همه کس در نگاه ما منفی، غم انگیز و ناامیدکننده خواهد بود و از  آنچه داریم هیچ لذتی نمی بریم و احساس  خوبی هم نداریم.

 

بنابراین، بدبینی سرچشمه  همه ناراحتی های روحی و روانی و موجب اضطراب و نگرانی  است و شخص بدبین، بیشتر از دیگران غمگین، خود خور و ناراحت است و بعلت گمان های بدی که درباره اشخاص و پدیده ها دارد، بسیار در رنج و عذاب درونی است.  

بدبینی بزرگترین مانع همکاری های اجتماعی، اتحاد و پیوستگی دل هاست و سبب گوشه گیری، تکروی و  خودخواهی انسان ها می شود.

در نتیجه از همنشینی با دوستان و رفت وآمدهای مفید اجتناب می ورزد و به تنهایی و عزلت بیشتر تمایل دارد و  از شادی و نشاط روحی  بی بهره است و شاید کار به جایی برسد که از همه  کس و همه  چیز هراس پیدا می کند و هر تحرکی را از سوی هر کس به ضرر خود می بیند و چنین تصور می کند که همگان کمر به نابودی و حذف او بسته اند. 

,روانشناسی روابط اجتماعی

انسان بدگمان در اثر دوری از معاشرت های سودمند و فاصله گرفتن از دیگران، از تکامل و رشد فکری باز می ماند و همیشه تنهاست و از  تنهایی رنج می برد و از کمترین صفای روحی برخوردار نیست.  آنکه زندگی اش همراه با سوءظن است همیشه در دل به بدگویی و غیبت دیگران مشغول و از این جهت است که برخی از علمای اخلاق از سوء ظن بعنوان «غیبت قلبی و باطنی» نام برده اند. 

 

 همچنین در جمعی که دیدگاه های منفی و گمانه زنی های بی دلیل در مورد دیگران امری رایج و عادی  در اذهان  عموم افراد باشد، دوستی و الفت از میان آنها رخت برمی بندد و حجم غیبت به سبب بدگمانی افزایش می یابد. بدگمانی و سوءظن نوعی ستمگری در حق دیگران است و  باعث افزایش ترس میان آحاد جامعه می شود زیرا مردم  پیوسته در هراس  می باشند که مبادا بی  دلیل در معرض اتهام قرار بگیرند و آبروی شان به مخاطره بیفتد. پس بدبینی بزرگترین مانع همکاری های اجتماعی، اتحاد و پیوستگی دل هاست و سبب گوشه گیری، تکروی و  خودخواهی انسان ها می شود وچه بسا افراد ارزنده ای که می توانستند منشا کارهای  مهم و ارزشمند باشند، اما براثر بدگمانی  خود یا بدگمانی دیگران نسبت به آنها از  پیشرفت و ترقی بازمانده اند. 

 

منبع : tebyan.net

بدبینی، آفت دوست داشتن گردآوری توسط بخش روانشناسی روابط اجتماعی سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات