لباس‌هایی که انسانمان می کند - آکا

لباس‌هایی که انسانمان می کند

گرچه لباس پوشیدن، کاری ساده و روزمره و عادی است، ولی چند سالی است که برخی از ما، در آداب پوشش دچار تخطی و اشتباه شده ایم و ره را بیراه رفته ایم و سر از نا کجا آباد در آورده ایم!!!

,روانشناسی روابط اجتماعی

از باب انتقاد وارد نشده ایم بلکه حقیقت تلخی را بیان می کنیم که همگی کمابیش بدان اذعان داریم و حتی گاها خود نیز به گونه ای درصدد ملامت آن بر می آئیم و از چند و چون آن زبان به شکوه و گلایه می گشائیم، اما با این اوصاف نمی دانیم که چرا متاسفانه حتی شاکیان ماجرا نیز گاه به واسطه همرنگی خود با جماعت و یا با حمایت از این اندیشه که مبادا از قافله عقب بمانند، دانسته و ندانسته، پای در ره  این دور تسلسل  باطل می گذارند 

لازم نیست اندیشه ای مدبرانه و یا نگاهی تیز بین داشته باشید، فقط کافی است چشمی بگردانید و تنها با نیم نگاهی دریابید که در این سال های اخیر، چقدر شیوه پوشش زن و مرد، پیر و جوان تغییر کرده است و جالب تر آن که هنجاری به عنوان پوشش مناسب امروز ارزشگذاری و بها داده شده  که چند صباحی پیشتر، آن،  نابهنجاری محسوب می شده و بسیاری هم در نکوهش آن متفق القول بودند.

علی (ع) می فرمایند:لباس،زیبایی را نمایان می سازد.کتاب الخصال (ص٩٢)اما آیا این روزها لباس ها چنین است؟

دیگر زن و مرد، دختر و پسر، پیر و جوان  نمی شناسد همه می پندارند، باید به روز باشند و همچون دیگران لباس یپوشند!! به روز بودن و همچون دگران شدنی که متاسفانه تعریف مشخص و واحدی ندارد!!تنها مثل دیگران لباس انتخاب می کنیم و مثل دیگران ملبس می شویم!!

حال  این سبک پوشش تقلیدی، چه خوب باشد و چه بد! در خور سن و متناسب با طبقه اجتماعی باشد و نباشد! موازین شرعی و عرفی رعایت شود و نشود! شایسته نوع جنسیت و در شان فرد وخانواده و جامعه باشد و نباشد! درست باشد و یا غلط ؛ هیچکدام مهم نیست تنها ملاک، مانند دیگران بودن و بسان آنان پوشیدن است، این تنها کافی است که ما رضایت داشته باشیم  ولو این که از اندیشه نهانی و پنهان آن مطلع و آگاه نباشیم!  بابت تهیه آن، خود و یا خانواده مان را درمضیقه ی مالی قرار دهیم! با سبک پوشش مان دیگری را برنجانیم! به خاطر آن با اعضای خانواده و یا حتی جامعه گلاویز شویم! عروسک سیار و قابل توجه کوی و برزن و محافل خانوادگی و دوستانه گردیم!  مضحکه ی عام وخاص باشیم! و.... هیچ فرقی نمی کند!!!

تنها بواسطه ی طوفان سهمگین تقلید گرایی و جاذبه های رنگارنگ دنیای مد و مدگرایی، مهر صحت و تائید بر اندیشه هایی می زنیم که خود نیز در نهایت اذعان بر نادرستی و ناموجه بودن آن داریم، اما خودفریبی چیز دیگری است که می تواند نادرستی عیان و آشکار را با توجیهاتی چند حتی بی پایه  و اساس، پنهان و کتمان نماید و وجدان و خیال را آسوده  و راحت.

حقیقت آن است که ما به نوعی از فلسفه ی وجودی لباس انحراف پیدا کرده ایم !!

مگر آن که می گوئیم لباس وسیله ای است برای پوشاندن بدن و حفظ آن از سرما و گرما وآلودگی و مایه ی آبرو و آراستگی انسان، اما امروز چه شده که معنایی دیگر ،جز آن چه گفته شد، به خود گرفته است!!

گاها لباسی به تن می کنیم که معنا و فلسفه ی پوشش را زیر سوال می برد!

روزگاری اندیشه بر این بود لباس پنهان کننده ی برهنگی و نا زیبایی های جسم بشری است اما انگار امروزه برخی معتقدند که برهنگی و خود نمایی کاری بس پسندیده است و زیبا!!  

(متاسفانه اندیشه غالب برخی از افراد جامعه بالخص جوانان، در انتخاب البسه بر این شده که لباس هر چه برهنه تر و جلوه نماتر؛ بهتر و شکیل تر!!) دیگر حفظ آبرو، عفت و حیا مولفه فراموش شده  به هنگام خرید و تهیه پوشاک است!

دیگر بسان سابق نیست! قیمت وجنس و دوخت و جذاب بودن، مهمتر از خود لباس و معنای واقعی پوشش است،دیگر لباس تبدیل به  وسیله ای برای  تفاخر و تجمل وارزش شده است!

مهم نیست، مباح و پاک باشد، کیفیت و قیمت و وابستگی به یک برند خاص، حرف اول و آخر را می زند حتی اگر رنگ و جلوه ای نازیبا و ناموجه ای داشته باشد!

دیگر آراستگی و شکیل بودن در گرو سادگی و راحتی نیست، لباسی تنگ و چسبان و با هزاران اسباب زینتی و آزار دهنده  آویزان شده به آن، به تن می کنیم ، چرا که جلوه ای زیبا دارد و در عرض اندام کمک شایانی می کند!

گویی دیگر مهم نیست رنگ لباس چه باشد و چه تاثیری بر عافیت و سلامت جسمی و روانی فرد و دیگر ناظران ان داشته باشد؛ برخی با وقاحت هر چه تمام تر با پوشش لباس هایی با الوان های رنگارنگ بسیار زننده  و تحریک آمیز، موجبات انواع متعدد فشارهای  روانی بالخص جنسیتی فراهم می آورند و غیر از خود برای دیگران هم مسبب مصائب بی شماری  می شوند.

,روانشناسی روابط اجتماعی

حتی گویی برخی از ما فراموش کرده ایم منظورمان از پوشاندن و پوشش چیست و یا این که آیا پوشش هم آدابی دارد؟ !!

برخی از ما یادمان رفته است که همان گونه که می گویند:" روا و شایسته نیست هر جا و هر مکانی؛ هر سخنی  به زبان راند"؛ هر جا و هر مکانی هم پسندیده نیست هر لباسی به تن کرد!!

انگار دیگر حد و مرزی برای انتخاب لباس و پوشش مناسب و جتی نامناسب نیست! جالب تر آن که دیگر لباس مختص محافل دوستانه، خانوادگی، جشن ها، عزاداری ها با البسه های حضور در مجامع عمومی و اداری، کاملا  یکی و یکسان شده است! 

برخی از ما بطن جامعه ی شهری مان را با چهار دیواری خانه مان اشتباه گرفته ایم و راحت و با آسودگی خاطر لباسی به تن می کنیم که حتی شاید شایسته  چهار چوب خانه مان هم نباشد بلکه جایزیم تنها آن رادر خلوت خود و شریک زندگی مان به تن گیریم!

اسفناک تر آن که به محدودیت های جنسیتی خود در پوشش بی توجه ایم و اصول  آن را نادیده می گیریم، گویی برای بعضی ها  لباس های مختص زنانه و مردانه معنایی ندارد.

حضرت امام محمد باقر(ع) می فرمایند: رسول خدا نهی می کرد که مردان، در لباس پوشیدن خود را شبیه زنان سازند، و نهی می کرد که زنان،در لباس شبیه مردان شوند .(مکارم الاخلاق ص١٦٦)

اما در روزگار حاضر، برخی  تحت تاثیر بمباران تبلیغات ماهواره ای و رسانه ای، که موجبات زوال عقل و اندیشه می شود و صرفا حالت مصرف زدگی و تقلید گرایی را ایجاد می کند، قرار گرفته اند و دچار مشکل هویت جنسیتی شده اند و نقش های جنسی مخالف جنسیت خود را برگزیده اند  که تبعات آن گاها با پوشش های عجیب و غریبی که اختصاصا مختص جنس مخالف است، نمایان می شود. کم ندیده ایم دختران و پسرانی که به دور از هر مشکل فیزیولوژیکی، صرفا به خاطر خودنمایی و جلب توجه، لباس جنس مخالف به تن کرده اند!!

خلاصه آن که لباسی به تن می کنیم با هزاران رنگ و لعاب  ویژه، تا مبادا اندکی ارزش مان خدشه دار شود و دچار حقارت شویم، انگار ساده پوشی و تن آدمی شریف است به جان آدمیت را با لباس های زیبای نشان آدمیت و ارزش اشتباه  گرفته ایم! 

دیگر چند صباحی است که نشان آدمیت، همین لباس های نازیباست. این حقیقتی است که بسیاری از ما  متاسفانه آگاهانه بی تفاوت از کنارش عبور می کنیم! بدون آن که بیندیشیم که در نهایت به کجا خواهیم رسید و چه خواهد شد!

 

 

 

نسرین صفری

بخش خانواده ایرانی تبیان

منبع : tebyan.net

گردآوری توسط بخش روانشناسی روابط اجتماعی سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات