سنت های رمضانی در سیستان - آکا

 

ماه رمضان در هر جای کشور به شیوه ای رخ می نماید و در میان سیستانی ها با مراسم «رمضونیکه». مراسمی قدیمی که بر اساس کتاب تاریخ سیستان و دیگر آثار بر جای مانده، دارای تاریخی شگرف و غنی است.

 

 

برخی از سیستانی ها در روزهای پایانی ماه شعبان نان محلی و کلوچه محلی خرمایی را برای یک ماه مصرف خود پخته و آماده می کنند و کنار می گذارند. سحرهای ماه مبارک، سحرخوان در کوچه ها می چرخد و می خواند: «رمضو آمده میمانش کنه، گوو و گوساله ره قربانش کنه»، «رمضو الله الله رمضو، رمضو الله خوشنوم خدا» (رمضان آمده میهمانش کنید گاو و گوساله را قربانش کنید، رمضان خدا ، رمضان خوب و خوشنام خدا را میهمان کنید.)
بعضی این افراد هم اشعار مذهبی و سروده های شاعرانی مثل خواجه عبدالله انصاری و باباطاهر عریان را با صدای بلند روی پشت بام خانه می خوانند. در مقابل، آنهایی که برای سحری بیدار می شوند، در جواب سحرخوان شعری با این مضمون می خوانند: «ای غریبی که دلم را با سخن عشق آشنا کرد و مرا از من بودن رها کردی، صدای گرمت را می شنوم و لبخندم را به تو هدیه می دهم که من منتظر، را چون همیشه خوشحال کردی.»

از سال ها پیش ملای ده یا یکی از اهالی روستا در شب های ماه مبارک رمضان روی پشت بام خانه خود می رفت و آواز سر می داد و می گفت: «برخیز که عاشقان به شب راز کنند گرد در بام دوست پرواز کنند.»

این رسم ندا و پاسخ، البته در سال های قبل رایج بود و امروز جز پیرهای سیستانی کسی به آن مقید نیست. همچنین از سال ها پیش ملای ده یا یکی از اهالی روستا در شب های ماه مبارک رمضان روی پشت بام خانه خود می رفت و آواز سر می داد و می گفت: «برخیز که عاشقان به شب راز کنند گرد در بام دوست پرواز کنند.»
در برخی روستاها رسم متفاوت است، یکی از اهالی طبلی بزرگ بر دست می گرفت و همراه با کوبیدن بر آن، در کوچه پس کوچه های ده فریاد می زند «برخیز که وقت سحر است». در همان زمان ها، برخی از ریش سفیدان و بزرگان سیستانی، افرادی را مامور می کردند تا اگر مسافری وارد منطقه آن ها شد از او پذیرایی کنند تا در شهر غریب گرسنه نماند.

,سنت های رمضان در سیستان, مراسم رمضونیکه, ماه رمضان در سیستان,شهرهای استان تهران- دیدنی های استان تهران

رمضان خوانی در شهر
بر اساس برخی از روایت های موجود، آیین سحرخوانی و رمضان خوانی بیش از یک هزار سال پیش یعنی از اوایل اسلام، نزد ساکنان سیستان مرسوم بوده است. در ایام ماه رمضان گروه های مختلف پنج تا ۲۰ نفره تشکیل و با مراجعه به در منازل شهروندان به صورت دسته جمعی اشعاری را می خوانند که از آن جمله رمضان الله، الله رمضان، رمضان الله خوشنام خدا، رمضان آمده میهمانش کنید،..
صاحبان منازل پس از خواندن این اشعار در حد وسع و توان خود گندم، حبوبات، پول، میوه و غیره و برخی خانواده ها که توان کمک کردن ندارند کاسه ای آب به گروه رمضان خوان هدیه می کنند. برخی از این گروه ها هنگام سحر نیز با خواندن یارب به علی و فاطمه، یا رب به حسن و حسین، گناهان ما را ببخش مردم را بیدار می کردند.


خوراک های تابستانی
سیستان منطقه گرمی است و از قدیم، هر گاه ماه رمضان در ایام گرم سال قرار می گرفت مردم سیستان غداهای سردی مثل آب دوغ خیار و کشک را در وعده سحر می خوردند. آنها از آلوی خشک، برگ زرد آلو و دواهای محلی هم مربائی درست می کردند تا سحرها بخورند و افت قند پیدا نکنند. آبگوشت محلی و کشک زرد سیستانی هم غذای محبوب افطارهای مردم این خطه است. البته نباید از حلیم محلی (غلور) غافل شد که بیشتر خانواده ها در این مدت آن را می پزند و سر سفره افطارشان می گذارند.


کاسه ارک و برک
یکی دیگر از سنت های مردم سیستان در گذشته این بوده که اگر کسی غذایی درست می کرده از آن به همسایگان، اقوام و نیازمندانی می داده. این غذا، به کاسه «ارک» و «برک» مشهور بوده است و فرقی نمی کرد در سحر به همسایه داده شود یا در افطار.

 

فراوری: الهام مرادی

بخش گردشگری تبیان

برگرفته از: فارس، مهر، اوشیدا

 

منبع : tebyan.net

zavaran

اخبار اکاایران

تبلیغات