نزدیک ترین غار به تهران

غار رودافشان یکی از زیباترین غار های ایران است که دهانه بزرگ و تالار وسیعش یکی از شاخصه های اصلی آن به شمار می آید برخی می گویند هزاران سال پیش، رودخانه دلیچای روستا، همسطح با دهانه غار بوده و احتمالا قسمتی از آب رودخانه دلیچای وارد دالان‌ها و در نهایت موجب گسترش غار شده است.

شاید اگر کسی برای اولین بار به غاری به سختی سنگ های غار رودافشان نرفته باشد پس از اندکی پیاده روی تصور کند، از لابه لای این سنگ های در هم تنیده دیگر راهی برای عبور نیست و این، انتهای غار است که در ظلمات دیده می شود ظلماتی که اگر ساعتها هم در غار بمانی باز چشم به سیاهی حاکم بر این فضا عادت نمی کند.

این ظلمات از آنجا ناشی می شود که هیچ نوری و موجود زنده ای در غار نیست جز خفاش هایی که روی سقف غار نشسته اند. به همین دلیل است که غارنوردان می گویند حتما در داخل غار با خود چند چراغ قوه قوی ببرید تا اگر یکی از آنها به هر علتی از کار افتاد یکی دیگر داشته باشید چون داشتن نور در این ظلمات برای یافتن راه عبور واجب تر از آب برای بدن است.

نزدیک ترین غار به تهران

شاید آب را بشود از چکه چکه کردن های سقف به دست آورد اما در غار هیچ روزنه ای برای پیدا کردن نور نیست. همین آب های قطره ای در تالار اصلی و مسیر غار باعث تشکیل طاقدیس و ناودیس های بدیعی شده است.

دهلیزی نیز در این غار وجود دارد که توسط گردشگران به معبد آناهیتا معروف شده، این دهلیز در ابتدای مسیر قرار گرفته و حوض آب و ستونی میان آن وجود دارد و به همین سبب معبد آناهیتا (الهه آب) نام گرفته است. مسیر این غار در اثر فرسایش آب و املاح موجود در آن در زمانی که آب به طور کامل در جریان بوده، ایجاد شده است.

در برخی قسمت های مسیر برای سهولت رفت و آمد نردبان های فلزی قرار داده اند چون در برخی از مسیرها، سنگ ها به واسطه رطوبت موجود، لیز و صاف است و برخی دیگر چنان سخت است که جای پای مناسبی برای ایستادن و نشستن روی سنگ ها و دیدن سقف سنگی و دهلیزهای متعدد آن است.

شاید اگر کسی برای اولین بار به غاری به سختی سنگ های غار رودافشان نرفته باشد پس از اندکی پیاده روی تصور کند، از لابه لای این سنگ های در هم تنیده دیگر راهی برای عبور نیست و این، انتهای غار است که در ظلمات دیده می شود ظلماتی که اگر ساعتها هم در غار بمانی باز چشم به سیاهی حاکم بر این فضا عادت نمی کند

وجود سنگهای بلورین و برخی سنگ های معروف به کلمی در قدم به قدم این غار شکل گرفته که هر کدام زیبایی خاصی را به سنگ های غار داده است. به همین دلیل غارنوردان و گردشگران زیادی را به سمت خود جذب می کند به همین دلیل این اثر طبیعی با شماره 12213 در تاریخ 30/4/1384 به فهرست آثار ملی ایران اضافه شد.

ولی تنها کاری که سازمان میراث فرهنگی برای این غار انجام داد نصب یک تابلوی گردشگری در نزدیکی این مکان بود که تاریخچه آن نیز پاک شده و عملا بودن و نبودن این تابلو فایده ای ندارد چون در کنارش تابلوی منابع طبیعی این غار را بهتر معرفی کرده است با این حال حدود 50 سال پیش این غار توسط مردم محلی و با همکاری غارنوردان کشف شد بعد از آن از آنجا که گردشگران زیادی به این مکان می آمدند مردم روستا با همراهی توراپراتورها تعدادی پله سنگی برای رفت و آمد بهتر مردم ساختند و برخی دیگر نردبانهای کوچک فلزی را داخل غار قرار دادند تا مردم در رفت و آمد درون غار مشکلی نداشته باشند.

نزدیک ترین غار به تهران

اما حتی در نزدیکی این غار تابلوهایی برای آگاهی دادن به گردشگران و جلوگیری از آسیب وجود ندارد آسیب هایی که ممکن است برای افراد غیرمتخصص در حوزه نزدیک ترین غار به تهران

مردم محلی وقتی می بینند که غارنوردان با چه شور و هیجانی وارد غار می شوند تعجب می کنند و با خود می گویند داخل غار چیزی نیست پس چرا آنها می روند اما هر غاری برای خود جاذبه ای دارد و همین مردم در بیشتر مواقع باعث کشف غاری در روستایی شده اند چون در گذشته ها، اجداد آنها از این غارها به عنوان سکونتگاه سخت و یا سرپناه استفاده می کرده اند.

بکر ماندن برخی غارها مانند همین غار رودافشان رو به کاهش است چون بسیاری از زیبایی آنها با آسیب های ناآگاهانه از بین رفته و یا سازمان میراث فرهنگی، داخل آن را برای جذب گردشگر نورپردازی کرده است مانند غار قوری قلعه یا غار نخجیر و سهولان. اما سورنی نیا می گوید: وجود نورپردازی دائمی باعث می شود تا اکوسیستم موجود در غار از بین برود حتی چراغ قوه های قوی گردشگران و دم و بازدم آنها نیز آسیب زاست.

بخش گردشگری تبیان

برگرفته از مهر


گردآوری ایران شناسی آکاایران
گردآوری توسط بخش شهرهای استان تهران- دیدنی های استان تهران سایت آکاایران

  • فال
  • بازار
  • تست هوش آنلاین
تبلیغات