آرسن ونگر: هربار که می بازم حس می کنم گناهکارم -آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد آرسن ونگر: هربار که می بازم حس می کنم گناهکارم ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت اخبار آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آرسن ونگر: هربار که می بازم حس می کنم گناهکارم
,[categoriy]

آکاایران: آرسن ونگر: هربار که می بازم حس می کنم گناهکارم

آکاایران: سرمربی کهنه کار آرسنال می گوید وقتی بقیه باشگاه ها به فکر بازیکن خریدن بودند، آرسنال ورزشگاه ساخت.

به گزارش خبرورزشی، آرسن ونگر، سرمربی آرسنال که به تازگی قراردادش را با «توپچی‌ها» تا سال 2019 تمدید کرده، روز گذشته گفت‌وگوی بسیار مفصلی با «فرانس فوتبال» داشته که درباره مربیگری، چالش‌ها و تغییرات این عرصه صحبت کرده است. این گفت‌وگو چنان بلند و مفصل بود که فقط خلاصه‌ای از آن، نوشته شد.

به گزارش آکاایران: *آرسن، سخت‌ترین کاری که در عرصه مربیگری‌‌تان داشته‌‌اید، چه کاری بوده است؟

هر شکستی برای خودش یک کابوس است‌؛ یکی از سخت‌ترین کارها این است که وقتی شما برای مدت طولانی در یک باشگاه می‌مانید، احساس این گناه که یک مسابقه بزرگ را می‌بازید بد آزارتان می‌دهد. حالا هرچه بیشتر در این باشگاه بمانید، این کار سخت‌تر می‌شود چون می‌دانید چه عده از مردم را ناراحت کرده‌‌اید، تعطیلات آخر هفته‌شان را وحشتناک خراب کرده‌‌اید و اینکه احتمالاً چندتایی از آنها، گریه هم کرده‌اند. خب وقتی با باشگاهی دوساله می‌بندید، به این چیزها اهمیتی نمی‌دهید چون باشگاه آن‌قدر که برای هواداران اهمیت دارد برای شما با این قرارداد کوتاه‌مدت اهمیت پیدا نمی‌کند ولی وقتی قرارداد طولانی‌مدت می‌بندید، کار واقعاً سخت می‌شود. هر بار که می‌بازید، حس می‌کنید گناهکارید.

* فصل گذشته عده‌ای از هواداران آرسنال مخالف حضور شما در این تیم بودند. فکر می‌کنید این اعتراض‌ها تأثیری روی نتیجه فصل گذشته آرسنال داشت؟

شاید رفتار خود من روی نتایج‌مان تأثیر‌گذار شد چون واقعاً لحظاتی در فصل بود که بازیکنان پیشم می‌آمدند و می‌پرسیدند: «رئیس، چه خبر شده؟». با توجه به سردرگمی که داشتم، کمی جو رختکن به هم ریخته شده بود، خب، هیچ چیز هم بدتر از این نیست که بازیکنان تصور کنند شما 100 درصد درگیر کاری که قرار است انجام دهید، نیستید. با این حال، بعضی وقت‌ها به آنها می‌گفتم: «هی بچه‌ها، من کنار شما هستم ولی خب باید بازی‌ها را هم ببریم».

* واقعاً نمی‌دانستید که قرار است در آرسنال بمانید یا بروید؟

نه.

* یعنی تصمیمی هم نگرفتید؟

نه. همان‌طور که گفتم سردرگم بودم و تصمیم نگرفتم که بمانم یا بروم. خب این را هم می‌دانید که وقتی بازی‌ها را نمی‌برید، سروکله مشکلات دیگری هم پیدا می‌شود.

* خب این سردرگمی حاصل چه چیزی بود؟ مشکل در سطح مدیریت باشگاه بود یا موضوع به اعتراض هواداران برمی‌گشت؟

همیشه یکسری سؤالات وجود دارد‌؛ آیا من آدم مناسبی برای انجام خوب این کار هستم؟ وقتی دچار سردرگمی و یا ناراحتی می‌شوم، سعی می‌کنم روی اتفاقات واقعی فوتبال تمرکز کنم. از خودم سؤال می‌پرسم. سخت کار می‌کنم، سعی می‌کنم رو به جلو حرکت کنم، بهتر شوم ولی با این حال نمی‌توانم بگویم انتقادات رویم اثر نمی‌گذارد. همه می‌خواهند آدم محبوبی باشند، به ویژه اینکه تماشاگران دوستش دارا باشند. باید جنگید و دوباره روی انگیزه‌های اولیه، تمرکز کرد. مقاومت برابر استرس فاکتور مهمی در فوتبال مدرن شده که البته فقط هم مربوط به مربیان نمی‌شود.

* باید مقابل این استرس مقاومت کرد تا اتفاقاتی که فصول اخیر رخ داده، هضم شود. فکر می‌کنید خیلی سریع کاری که شما با آرسنال از بدو ورودتان در سال 1996 تاکنون کرده‌‌اید، فراموش می‌شود؟

مردم از اتفاقی که رخ داده فاصله نمی‌گیرند. به نظرم، شرایط بین سال‌های 2006 تا 2015 تغییر کرد چون ما باید در این دوره ورزشگاه جدیدمان را می‌ساختیم در حالی که بقیه تیم‌های انگلیسی پول برای فوتبال‌شان خرج کردند. ما پول کمتری داشتیم پس باید بازیکنان‌مان را می‌فروختیم در حالی که بقیه تیم‌ها بازیکن می‌خریدند و قوی‌تر می‌شدند‌؛ حتی بعضاً بازیکنان ما را می‌خریدند... با این حال، خواسته‌های‌مان همچنان سر جایش است. راستش را بخواهید هیچ‌وقت به اندازه این بازه 2006 تا 2015 کار نکرده بودم. قراردادی 5 ساله بسته بودم چون بانک‌ها زمانی که ورزشگاه‌مان را ساختیم چنین چیزی را طلب کرده بودند. هیچ ضمانتی وجود نداشت و من تا آخرین لحظه به قراردادم پایبند ماندم چون می‌خواستم به این چالش احترام بگذارم ولی خب خیلی شرایط سخت بود. به خودم افتخار می‌کنم که توانستم از پسش بربیایم.

* در نهایت هم که همین تازگی، قراردادتان را تا دو سال دیگر یعنی تا 2019 تمدید کردید. حالا می‌مانید یا می‌روید؟

نمی‌دانم (می‌خندد).

* اگر قرار باشد یک جانشین برای خودتان انتخاب کنید، چه کسی را معرفی می‌کنید؟

(زیر خنده می‌زند) بگذارید یک داستان برای‌تان تعریف کنم‌؛ روزی یک مربی می‌رود پیش پزشکی و از او می‌پرسد: «چطوری می‌توانم عمر طولانی‌مدتی داشته باشم؟» پزشک به او می‌گوید:«شغلت را خیلی سریع ترک کن، سیگار نکش و نوشیدنی‌های الکلی را هم کنار بگذار». مربی می‌گوید: «ضمانت می‌کنید که این‌طوری می‌توانم عمر طولانی‌مدتی داشته باشم؟» پزشک پاسخ می‌دهد: «نه، اصلاً، ولی این حس بهتان دست می‌دهد که عمر طولانی‌مدتی خواهید داشت». راستش از زمانی که این داستان را شنیده‌ام، تصمیم گرفته‌ام شغلم را عوض نکنم!

* ولی به سؤال اصلی جواب ندادید‌؛ فقط یک نام برای جانشینی‌تان... 

این کار من نیست. به آن طرف کمک می‌کنم تا حس خوبی داشته باشد ولی این دیگر به عهده مسئولان باشگاه است که سرمربی بعدی آرسنال را انتخاب کنند. دوست دارم کسی که جانشین من می‌شود، باشگاه را به سطح بالاتری برساند.

* این تابستان رقم‌های خیرهکننده‌ای برای ترانسفر بازیکن در بازار خرج شد‌؛ نیمار 222 میلیون یورو، سیتی هم 150 میلیون یورو برای دو بازیکن کناری پرداخت. فکر می‌کنید این رویه تداوم داشته باشد؟

بله ولی قبل از پاسخ دادن به این سؤال، یک سؤال دیگر دارم‌؛ اندازه یک باشگاه فوتبال چطوری تعیین می‌شود؟ 30 سال پیش، اندازه یک باشگاه فقط با یک عدد تعیین می‌شد که آن هم تعداد حضورتماشاگرانی بود که به ورزشگاه می‌آمدند. امروز هم تقریباً همان کارهایی انجام می‌شود که به مذاق تماشاگران خوش بیاید ولی قدرت اقتصادی مالکان باشگاه هم نقش دارد‌؛ اینجا، همان تغییرات اساسی است که رخ داده. در انگلیس حق پخش تلویزیونی بین 20 باشگاه تقسیم می‌شود و کسی نمی‌تواند شکایت چندانی داشته باشد ولی الان 10 سالی می‌شود که در انگلیس و چند جای دیگر، بیشتر مالکان باشگاه‌ها خارجی هستند. گاهی میلیاردرها و گاهی هم دولتمردانی که با قدرت مالی بالا تصمیم می‌گیرند برای بازیکنی مثل نیمار بیش از 200 میلیون یورو پول بدهند.

* خب منطق این نوع تصمیم‌گیری‌ها چیست؟

این کار را می‌کنند چون برای کشورشان خوب است‌؛ چون آنها پرچمدار جام جهانی‌ هستند‌؛ درست مثل همین قطر که میزبان 2022 است. دیگر داستان این ضرب‌المثل که «پول بیشتر می‌دهم و آش بیشتری می‌خورم» مفهومش را از دست داده است. الان هزینه می‌شود با این پس‌زمینه که این پول و این بازیکن می‌تواند تبلیغی برای کشورم باشد. به همین خاطر است که می‌گویم بازار دیگر غیرعقلانی شده است.

* با این اوصاف بازار چندان سالمی به نظر نمی‌رسد.

نه. وقتی شما مدیریت می‌کنید باید حساب دست‌تان باشد که به نیمار گفته شده دستمزدت سالی 30 میلیون یورو خالص است. حالا دیگر شمایید که باید برای بقیه بازیکنان‌تان که دستمزدشان بین 5 تا 10 میلیون یورو است توضیح دهید، با علم به اینکه قاعدتاً آنها هم از توضیح شما قانع نمی‌شوند. به نظرم این موضوع، همان اتفاقی که در فوتبال دوستش داشتم، یعنی کار گروهی و بازی تیمی را شکننده کرده است. فوتبال این روزها بیشتر امری فردی است که روی جایگاه ستاره‌ها تأکید ویژه‌ای دارد و موفقیت فردی را بهای بیشتری می‌دهد تا موفقیت تیمی. این روزها اگر پرسیده شود آیا تیمی مثل ناتینگهام فارست می‌تواند مثل سال‌های 1979 یا 1980 که قهرمان اروپا شد، دوباره قهرمان شود، پاسخش نه است.

 

.

منبع :

آرسن ونگر: هربار که می بازم حس می کنم گناهکارم گردآوری توسط بخش خبرورزشی سایت آکاایران
تبلیغات