.

آکاایران: دومین اعتراض خیابانی مردم طی یکسال اخیر

دومین اعتراض خیابانی مردم طی یکسال اخیر

آکاایران: دومین اعتراض خیابانی مردم طی یکسال اخیر

 موج فزاینده گرانی ها و عدم توانایی دولت در مهار آن در نهایت منجر به این شد که در چند روز گذشته مردم در چند شهر کشور دست به تظاهرات بزنند . روز سه شنبه ۹ مردادماه اعترضات به وضع اقتصادی کشور موجب شکل گیری تجمعاتی در اصفهان و در شهرک صنعتی امیرکبیر شد. براساس گزارش فارس صنف تعمیرکاران خودروهای سنگین و صاحبان کارگاه های کوچک تولید قطعات خودرو به دلیل رکود سفارشات، قطعی برق، بیمه، مالیات و گرانی مواد اولیه در شهرک صنعتی امیرکبیر تجمع کردند که تعدادشان از ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر تجاوز نمی کرد . اگرچه به نظر می رسید این تجمع با دخالت نیروهای پلیس همان روز خاتمه یافته است اما این اعتراضات پس از دو روز به دیگر شهرهای کشور سرایت کرد .

 

از روز چهارشنبه در فضای مجازی فراخوان هایی منتشر شد که مردم را به حضور در میدان های اصلی شهرهای کشور دعوت می کرد . مردم خسته از گرانی و بیکاری در نهایت روز پنجشنبه به این فراخوان پاسخ مثبت دادند و تجمعاتی در شهرهای مختلف از جمله اصفهان، شیراز، مشهد، ساری، گوهردشت کرج و اشتهارد به طور جدی شکل گرفت که ویدئوهای آن در فضای مجازی دست به دست می شود .

 

این تجمعات همچون حوادث دی ماه گذشته با شعارهای مختلفی همراه شد که تنها رنگ و بوی اقتصادی نداشت و بیشتر سیاسی بود؛ شعارهایی که به طور مشخص راس نظام را نشانه گیری کرده بود . تهران هم از این تظاهرات مردمی در امان نماند و عده ای از چهارراه ولی عصر به سمت میدان امام حسین با سر دادن شعار به جمع دیگر معترضان پیوستند و بنا به گفته شاهدان افرادی هم در این اعتراضات دستگیر شده اند . با این حال فرق اساسی میان اعتراضات چند روز گذشته با حوادث دی ماه این بود که این تظاهرات به گستردگی و انسجام دی ماه نبود و تعداد افراد کمتری در آن حضور داشتند .

 

با این حال این دومین باری است که اعتراضات علیه وضع اقتصادی طی یک سال اخیر در کشور شکل می گیرد؛ اعتراضاتی که بیشتر از آنکه سیاسی باشد تنها به مشکلات معیشتی برمی گردد که گریبان کل جامعه را گرفته است و البته مسوولان نظام نیز چندان توجهی به آن ندارند و ترجیح می دهند این مشکلات را به گردن خروج آمریکا از برجام و امثالهم بیندازند درحالی که تنها بخشی از افزایش قیمت ها در کشور به این امر مربوط می شود و بخش عمده آن مربوط به ناتوانی دولت در کنترل و مهار گرانی بوده است . بیشتر عصبانیت مردم معترض عدم پاسخگویی درست مسوولان به خواسته ها و مطالبات آنهاست .

 

نکته جالب آنکه رسانه های اصولگرا هم همچنان اعتراضات مردمی را فتنه و کار مخالفان نظام می خوانند . این در صورتی است که اپوزیسیون های خارج نشین از این اتفاقات استقبال می کنند و آن را دستاوردی در کارنامه اقدامات سیاسی خود علیه جمهوری اسلامی می دانند و اگر بتوانند آب به آسیاب آن می ریزند . 

 

این تجمعات و راهپیمایی های اعتراضی در حالی اتفاق افتاده است که مقامات کاخ سفید پیش از این اعلام کرده بودند هدف شان فشار اقتصادی بر مردم ایران است تا آنها به اعتراضات بیشتری دست بزنند و در نهایت با تحت فشار قرار دادن دولت و حاکمیت، ایران را پای میز مذاکره بگذارند . هرچند آنها حتی از تغییر نظام در ایران هم سخن گفته بودند، با این حال اتفاقات اخیر چندان مساله عجیب و دور از ذهنی نیست .

 

بسیاری از کارشناسان اقتصادی و سیاسی در چند ماه اخیر وقوع چنین تظاهراتی را پیش بینی می کردند چرا که افزایش فشارهای اقتصادی تحمل مردم را کاهش داده است. افزایش قیمت کالاها در حالی رخ داده که هنوز تحریم های دور نخست آمریکا آغاز نشده است اما مردم برای خرید برخی اقلام از جمله دارو با مشکلات عدیده ای رو به رو هستند و از سوی دیگر مقامات دولت هم فقط در سخنرانی های خود اعلام می کنند مردم نگران تامین کالاهای ضروری نباشند و به طور غیرمستقیم این پیام به مردم مخابره می شود که در آینده وضع هم از این بدتر خواهد شد . 

 

با وجود آنکه مردم از وضع اقتصادی خود در آینده نگران هستند موضوعاتی همچون حضور ایران در سوریه و یمن و هزینه هایی که برای آن صرف شده مردم را عصبانی تر کرده است و افکار عمومی از خود می پرسد چرا ایران در شرایط اقتصادی نامناسب باید در کشورهای دیگر حضور داشته باشد؟ چرا نظامیان ایران در سخنانی تند آمریکا را به جنگ تهدید می کنند در صورتی که مقامات کشورمان در وضعیت موجود حتی نمی توانند قیمت سکه و ارز را برای یک ساعت کنترل کنند پس چگونه می خواهند منابع خود را صرف جنگیدن با آمریکا کنند؟ اساسا چرا ایران مدام دست رد به سینه آمریکا برای مذاکره می زند، شاید مذاکره بتواند مانع از آغاز تحریم ها علیه ایران شود .

 

این سوالات که در میان افکار عمومی مدام در حال چرخیدن است در نهایت خشم و عصبانیت جامعه را از دولت و حاکمیت افزایش می دهد . این در حالی است که مقامات دولتی به ویژه رییس جمهور با خونسردی کامل هر زمان سخنرانی می کند آمارها و ارقامی را درباره کاهش بیکاری و کاهش تورم ارائه می دهد که چندان نزد مردم عامه محسوس نیست و این تفکر را به وجود می آورد که اساسا حسن روحانی رییس جمهور و اعضای کابینه او در این جامعه زندگی می کنند یا نه؟ تا کی مسوولان ما ترجیح می دهند همه عوامل و مشکلات کشور را به فتنه و بیگانگان نسبت دهند و تا کجا می خواهند از بار مسوولیت شانه خالی کنند . 

 

اعتراضات اخیر اگرچه پراکنده و فاقد انسجام است و به دلیل آنکه رهبری مشخصی برای انسجام بخشی به آن موجود نیست، راه به جایی نخواهد برد اما باز هم موید این نکته است که مقامات کشورمان به هیچ روی حاضر نیستند خودشان را با خواست و مطالبات مردم همراه کنند و دیکته کردن سیاست های جمهوری اسلامی به مردم تنها هدفی است که آنها دنبال می کنند. کافی است سخنان مسوولان را از تریبون های نماز جمعه بشنوید . همچنان که عبدالرضا رحمانی فضلی وزیر کشور نیز در واکنش به این اعتراضات با اشاره به اینکه در جنگ اقتصادی هستیم گفته بود:

 

«یکی از سطوح برخورد دشمن با ایران ایجاد تنش های اجتماعی است و فکر می کنند این موضوع می تواند در ایران اثرگذار باشد. آنها فکر می کنند ۵۰ تا ۲۰۰ نفر در یک جا جمع شوند اوضاع داخل کشور به هم می خورد، بعد آمدند در کشوری جلسه گذاشتند که بعد از این نظام چه کسی را بیاورند سر کار، در آن جلسه ۹۴ گروه آمدند و جالب آنکه همه خود را به عنوان جایگزین نظام معرفی کردند، از منافقین تروریست که صدها قتل کرده گرفته تا بقیه گروه های چندنفره فرسوده و مرتجع خود را جانشین مناسب می دانستند اما آنها بدانند از این خبرها نیست.

 

این ملت ۴۰ سال مقاومت و ایستادگی نکرد تا چند مزدور و تروریست و خودفروخته برای آنها تصمیم بگیرند .» اگرچه این سخنان رحمانی فضلی، سخنانی درست است اما هرگز به این سوال مردم پاسخ داده نمی شود که مردم ایران تا چه زمانی باید با بحران های سیاسی - اجتماعی زندگی کنند. تقریبا ۴۰ سالی می شود که مردم ایران این بحران ها را تجربه می کنند و مشخص نیست پایان این بحران چه زمانی خواهد بود .

 

ghanoo​ndaily.‎​ir
.

منبع : sarpoosh.com

تبلیغات