.

آکاایران: مجلس دربرابر مشکلات اقتصادی چه کرد؟

مجلس دربرابر مشکلات اقتصادی چه کرد؟

آکاایران: مجلس دربرابر مشکلات اقتصادی چه کرد؟

این روزها همه جا سخن از فساد، افشاگری، مبارزه با مفسدان اقتصادی و شفاف سازی است اما به نظر برخورد با فساد همچنان در حد حرف مانده و راه سختی را تا عملی شدن باید طی کند. از سویی آشفتگی بازار سکه و ارز دست همه را در پوست گردو گذاشته البته غیر از عده کمی رانتخوار و دلال! از سوی دیگر هم موریانه فساد بی امان پیش می رود و برخی مسئولان که متولی برخورد با فساد اقتصادی هستند، در مقام تماشا برآمده اند. هدایت ا... خادمی نماینده ایذه و باغملک، در نطق میان دستور خود به صراحت از مدیریت اجرایی کشور طی چهار دهه گذشته انتقاد و بخشی از آن را در پدید آمدن مشکلات دخیل دانست و پیشنهاد کرد تا دستگاه قضائی، ۵۰ مفسد اقتصادی و اختلاسگر را به اشد مجازات برساند تا حساب کار دست بقیه بیاید.

 

مجلس هم نقش بزرگی در مبارزه با فساد اقتصادی دارد اما این امر مستلزم شرایطی است، به نحوی که علی لاریجانی رئیس مجلس تاکید دارد: «در مبارزه با فساد باید از رویکرد علمی استفاده شود. باید در این راستا اولویت بندی لحاظ شود، نباید بحث های مبارزه با فساد اقتصادی تبدیل به دستاویزهای سیاسی و تبلیغاتی شود، بنابراین باید توجه کرد که جار زدن در این مسائل خاصیتی ندارد». در راستای مبارزه با فساد اقتصادی در جامعه و نقش مجلس هدایت ا... خادمی نماینده ایذه و باغملک با «آرمان» به گفت وگو پرداخت که در ادامه می خوانید.

 

شما در ابتدای هفته طی نطقی که در مجلس چنین عنوان کردید که «۵۰ اختلاسگر و دزدان دولتی را به اشد مجازات برسانیم»، آیا مثلا با مجازات ۵۰ یا ۱۰۰ نفر مشکلات ناشی از فساد اقتصادی در کشور حل می شود یا اینکه صرفا شما یک پیشنهاد برای جلوگیری از فسادهای بیشتر را مطرح کردید؟

بنده در نطقی که داشتم به موضوعات مختلف کشور اشاره کردم و به تشریح آنچه پرداختم که وضعیت به این نقطه کنونی رسیده است. هر روز شاهد بیشتر شدن مشکلات در کشور هستیم، اما متاسفانه اراده ای برای حل و کاهش آن موجود نیست و شاید هم توانی برای رفع مشکلات نیست. به هر حال ایران، کشوری است که یک درصد جمعیت و ۸ درصد منابع جهان را در اختیار دارد، اما عملکردها به گونه ای بوده که اکنون دچار وضعیتی هستیم که مطلوب نیست.

 

یعنی فساد، بیکاری و معضلات عدیده اقتصادی و اجتماعی در کشور وجود دارد. بنابراین ۲ پیشنهاد برای خروج از این مخمصه مطرح کردم. پیشنهادهایی هم که ارائه کردم پیش از این در کشورهای پیشرفته ای که در راه سالم سازی اقتصاد خود گام برداشته بودند، اجرا شده است. بحث به اشد مجازات رساندن اختلاسگران، پیشنهاد فوری برای جلوگیری از مفاسد بیشتر بود. به هر حال باید با کسانی که وضعیت اقتصادی را به هم زده اند، برخورد شود و پشت پرده ها را افشا کرد بدین معنا که مشخص شود چه افرادی درگیر این فساد هستند و چند نفر این فساد را به کشور تحمیل کرده اند. باید این موارد روشن، از آن پرده برداری و فسادها برای افکار عمومی شفاف سازی شود. دومین موضوعی که مطرح شد این بود که کشور دچار اختلاس و فساد شده است.

 

چرا کشورهای دیگر فساد را کنترل کرده اند، اما ما نمی توانیم؟ آموزگاران کشور در فقر و تنگدستی بسر می برند. آن وقت انتظار داریم آینده ای روشن داشته باشیم؟ ژاپن و چین مبارزه با فساد اقتصادی را که آغاز کردند، به هیچ مفسدی رحم نکرده و با محاکمه علنی فاقد اغماض همه را به اشد مجازات رساندند و مثل کشور ما نبودند که مجرمین اقتصادی را از کشور فراری بدهند! همان آقای خاوری که فرار کرد، چرا دستگیر و محاکمه نشد؟ اکنون اگر ۵۰ نفر مانند خاوری در کشور داریم که مولد فساد اقتصادی هستند، چرا دستگیر و محاکمه نمی شوند؟ باید با این مفسدان اقتصادی برخورد شود تا سایرین حساب کار دستشان بیاید و بدانند نظام در برخورد با مفسدان اقتصادی و اختلاسگران جدی است. اگر این برخوردها صورت بگیرد، به طور قطع فضا برای این اشخاص و ناامن کنندگان اقتصاد کشور ملتهب می شود و احساس خطر می کنند.

 

البته خاوری در زمان دولت آقای احمدی نژاد از کشور فرار کرد و فساد اقتصادی او ناشی از بی توجهی در انتصاب مدیران غیرقابل اعتماد بود. بنابراین نباید آنچه خاوری کرد را به دولت آقای روحانی نسبت داد.

بله؛ درست است اما منظور بنده یک دولت خاص نبود. این گرفتاری کشور ماست که ۸ سال دنبال شخصی می دویم و ۸ سال بعد به او فحش می دهیم! چه تعداد از این ۸ سال ها را کشور باید از دست بدهد؛ نمی دانم! از نظر بنده هیچ کدام از دولت های ۳۰ سال گذشته، متناسب با توانایی ها و توانمندی های منابع انسانی، منابع بودجه ای و حتی منافع ملی عمل نکرده اند و عملکردشان بد بوده است.

 

سخن من متوجه افراد نیست و دایره بزرگتری را مدنظر دارم. طبق نظر مقام معظم رهبری که فساد اقتصادی را یک بیماری مسری قلمداد کردند که اگر جلوی آن گرفته نشود همه را آلوده خواهد کرد، عرض کردم که باید به شدت در مقابل این وضعیت ایستاد و با مسببان آن برخورد کرد. جلوی فساد را نگرفتیم و به قولی «فساد به همه زد» به نحوی که اکنون شاهدیم برخی از مسئولان خودشان در کسب وکار هستند که این هم خودش معضلی محسوب می شود.سال هاست که بخشی از صنایع تولیدی کشور دچار تعطیلی شده اند کارخانه های قدیمی و معروف را هم تعطیل کردید. کالاهایی همچون سیگار و سنگ قبر را وارد می کنیم.

 

یعنی هنوز زمان مبارزه با این مفاسد اقتصادی نرسیده است؟ به موضوع دیگری هم در آن نطق اشاره کردم و گفتم کسانی که ظرف ۳۰ سال گذشته مسئولیت داشتند، وزیر یا معاون وزیر بودند و مدام پست های خود را عوض می کنند، نتوانستند کشور را با توجه به ظرفیت های موجود آن مدیریت کنند. کره جنوبی روزی آرزو داشت مثل ایران شود برای نیل به این هدف، آمدند یک خیابان اصلی در سئول را به نام «تهران» نامگذاری کردند اما الان خجالت می کشند که خیابانی به نام «سئول» در تهران است! برای رفع این مشکلات پیشنهاد کردم که مدیران سه دهه گذشته کشور کنار بروند زیرا عملکرد خوبی نداشته اند.

 

قبل از این هم عنوان کرده بودید که «۲۰۰ خانواده سرنوشت کشور را به گروگان گرفته اند»؛ بهتر نیست در این شرایط که به نوعی بازار افشاگری و شفاف سازی داغ شده و مردم هم چنین مطالبه ای دارند، نمایندگان مجلس اگر اطلاعاتی دارند به صورت شفاف و صریح سخن بگویند؟

همین اعضای هیات دولت را ببینید که چند سال است در پست های وزارتی مشغول به کار هستند...

 

یعنی این مشکل فقط در دولت وجود دارد یا دستگاه های دیگر هم همین وضعیت را دارند و مدیران قدیمی در آنها مشغول فعالیت هستند؟

من می گویم که تعداد معدودی از مدیران ظرف ۳۰ سال گذشته مدام در پست های مختلف حضور داشته اند و کنار نمی روند. این افراد همواره در دولت ها مسئولیت داشته اند؛ مثلا در یک دولت وزیر نفت و در دولتی دیگر وزیر نیرو. چهار سال بعد می شود وزیر کشاورزی و بعد از آن هم در دولت دیگر معاون رئیس جمهور یا رئیس سازمان برنامه و بودجه.۴۰ سال بعد هم وزیر صنعت می شود! این گروه شاید ۲۰۰ نفر نباشند اما همیشه در مناصب مختلف حضور دارند. حتی روسای جمهور در کشور پس از دو دوره ریاست جمهوری باز هم علاقه ای ندارند که صحنه را ترک کنند!

 

دولتمردانی که ظرف ۳۰ سال گذشته این کشور را به این روز انداخته اند باید برکنار شوند و اموال آنها که از کشور برداشته اند به خزانه بازگردانده شود. شاید ایران تنها کشوری باشد که رئیس دولت هایش پس از تمام شدن دوره خود دوباره در یک منصب دیگری مشغول به کار و مدیریت می شوند و به بازگشت به عرصه قدرت علاقه وافر دارند! شما به دیگر کشورها نگاه کنید، رئیس جمهور پس از ۸ سال، دنبال زندگی خود و خانواده اش می رود اما کدامیک از روسای جمهور و مسئولان کشورهایی مانند ما، کنار رفته اند؟

 

شما این مشکل مدیریتی را فقط در یک جناح سیاسی کشور می بینید یا همه افراد و چهره های جناح ها و طیف های سیاسی کشور میل به بازگشت مجدد به قدرت و مسئولان را دارند؟

من صحبت از ۴۰ سال گذشته می کنم و نه پنج سال گذشته. اگر به پنج سال گذشته نقد داشتم که حرف دیگری می زدم، از آقای روحانی انتقاد می کردم و به عملکرد دولت روحانی معترض می شدم. بنده به کلیت این ۴۰ سال گذشته نقد دارم. ما انقلاب کردیم که کشور توسعه پیدا کند، استقلال داشته باشد، فساد از بین برود، فاصله طبقاتی کم بشود و... اما هیچکدام از اینها محقق نشد. من از یک تاریخ صحبت می کنم و این مسائل و مشکلات ربطی به این یا آن دولت ندارد.

 

شما از «موریانه فساد» سخن گفتید و تعابیری هم در گذشته از سوی مقام معظم رهبری در موضوع فساد مطرح شد مانند آن روز که فرمودند «فساد مثل اژدهای هفت سر افسانه هاست. یک سرش را که میزنی با شش سر دیگر حرکت می کند» از سوی دیگر وضعیت به نحوی است که همه اقشار جامعه از تخلفات و فسادهای اقتصادی باخبر و همچنان منتظر اقدامات عملی مسئولان در برخورد با فساد هستند. در جایگاه نماینده مردم در مجلس تاکنون چه اقدام، طرح و مصوبه ای محکم و قاطع در برخورد با این غول هفت سر داشته اید و آیا مجلس از ظرفیت های قانونی خود در مقابله با مفاسد اقتصادی استفاده کرده است یا خیر؟ به عبارتی نقش مجلس در مبارزه با فساد چقدر بوده است؟

هیچ؛ هیچ! دولت های ما طی چهار دهه گذشته تاحدودی مقصر بوده اند و در ادامه از نقش مجلس هم گفتم.پارلمان ها در جهان تشکیل می شوند و از درون پارلمان و احزاب، دولت ها روی کار می آیند و آن پارلمان بر اعمال و رفتار و عملکرد دولت نظارت می کند و اگر کم کاری یا ضعفی یا فسادی مشاهده شود، آن دولت را برکنار می کنند، اما در کشور ما دولت ها تشکیل می شوند و پس از آن است که خود دولت یا افراد تقریبا آن دولت می آیند و لیستی را برای انتخابات مجلس ارائه می کنند و نام آن را طرفداران و نزدیکان به دولت می گذارند! این نوع ارائه لیست بیش از همه در کلانشهرها مرسوم است. مجلس در کشور ما حیاط خلوت دولت ها شده است.

 

همه معتقدیم که در کشور مشکل وجود دارد و نمی توان منکر این مشکلات شد، چراکه انکار شدنی نیست، اما در این شرایط که همه از آن خبر داریم، می خواستیم از رئیس جمهور سوال کنیم، اما هیچ نماینده ای از کلانشهرها نامه را امضا نکرد. نمایندگان تهران می گویند مشکل حادی در کشور موجود نیست و راغب نیستند از آقای روحانی در این باره سوال شود. من نماینده اگر اشکالی در عملکرد وزیر مشاهده کنم، ابزاری که برای رفع مشکلات و بهبود شرایط دارم، سوال از آن وزیر یا معاون است و نهایتا استیضاح. اما زمانی که می خواهیم استیضاح کنیم، نمایندگان لیستی که خود را بدهکار به دولت می دانند، همکاری نمی کنند.

 

بالاخره باید به مردم پاسخ داده شود که مجلس در برابر فسادها چه اقدام عملی انجام داده است. پاسخ شما به عنوان یک نماینده مطالبه گر چیست و از این به بعد مجلس در برابر این فسادها چه باید بکند؟

در همان نطق توضیح دادم که مردم با انتخاب این دولت و این مجلس(در تمام ادوار) راه به جایی نخواهند برد. اینکه فکر کنیم مردم ما باهوش ترین مردم هستند یک توهم است. همه ما می دانیم که با نمایندگان قوی یا دولت قدرتمندتر بهتر می توان امور کشور را هدایت کرد. اگر مردم باهوش تر و دقیق تر بودند، طبیعتا مجلس و دولت بهتر و قوی تری انتخاب می کردند و کشور بهتر اداره می شد. مشاهده می کنیم که در کشورهای پیشرفته دولت ها به سمت توسعه و تامین رفاه و بهبود وضعیت مردم آن کشورها حرکت می کنند اما مسئولان در کشور ما به عقب گام بر می دارند و برخی با سوءاستفاده از این فضا به حیف و میل اموال عمومی و بیت المال می پردازند.

 

بنابراین باید سطح آگاهی جامعه را بالا ببریم و بپذیریم که از مردم جهان باهوش تر و آگاه تر نیستیم. اینها توهم است.بهتر است به واقعیت روی بیاوریم و نگاه واقع بینانه ای به مسائل و مشکلات داشته باشیم. جایگاه، امکانات و موقعیت خود را بشناسیم و بر اساس آن برنامه ریزی و فعالیت کنیم. باید مطالعه کنیم و سطح آگاهی عمومی جامعه را بالا ببریم.

 

آیا مجلس به معانی عام آن در همه ادوار گذشته و این دوره، دربرابر فسادها و مفسدان اقتصادی منفعل عمل کرده است و به طور کلی موضع مجلس در برابر مفاسد چه بوده است؟

مجلس چندین بار تلاش کرده است. مسئولان، وزرا و تیم اقتصادی دولت را به کمیسیون ها و صحن علنی مجلس دعوت کرده و با آنها صحبت کرده ایم و نظرات و راهکارهای خودمان را هم به آنها منتقل کرده ایم اما تاکنون این رایزنی ها و جلسات موثر نبوده است. بنابراین مجبور می شویم به سمت استیضاح برویم که آن هم با رایزنی نمایندگان و عدم همکاری برخی از آنها به سرانجام نمی رسد.

 

در کل به انفعال مجلس در پدید آمدن این مشکلات اعتقاد دارم. مجلس کارآیی لازم را در بهبود وضعیت اقتصادی کشور نداشته است. مجلس در رأس امور بودن خود را به خوبی نشان نداده است و در اجرای وظایف نظارتی خود اهمال کرده است. تحت این شرایط باید از خودمان(مجلس) گله داشته باشیم نه از دولت ها. به مواضع مجلس در ایجاد مشکلات کشور نقد وارد است و باید مجلس در انجام وظایف خود قدرتمندتر ظاهر شود.

 

فرهاد فدایی

 

arma​ndaily.‎​ir
.

منبع : sarpoosh.com

تبلیغات