.

آکاایران: بهزاد نبوی: مشکل براندازان اصلاح طلبان اند

بهزاد نبوی: مشکل براندازان اصلاح طلبان اند

آکاایران: بهزاد نبوی: مشکل براندازان اصلاح طلبان اند

بهزاد نبوی در گفت وگو با «انصاف نیوز» درباره موضوعات مختلفی ازجمله شرایط اقتصادی کشور، لزوم گفت وگو با مخالفان دولت و نیز وضعیت سیاست خارجی صحبت کرده است که اهم آن در پی می آید:

 

من معتقدم اتحاد نانوشته ای بین دولت فعلی آمریکا، براندازان نظام و شاید ناخودآگاه تندروهای داخلی خودمان به وجود آمده است. آقای ترامپ و دولت فعلی آمریکا تمام تلاشش این است که اعتماد مردم را از جریاناتی که به آنها اعتماد دارند، سلب کند؛ در موضع گیری هایشان می بینیم که بیشتر انتقادات متوجه عملکرد دولت است. تمام تلاششان را می کنند که مردم را ناامید و ناراضی کنند و متأسفانه بی تأثیر هم نبوده است. براندازان نیز، اگر دقت کرده باشید، در فضای مجازی لبه تیز حملاتشان متوجه کسانی است که ممکن است مردم از آنها حرف شنوی دارا باشند و مورد اعتماد مردم باشند.

 

برای مثال، در حوادث دی ماه اگر دقت کنید، می بینید بیشترین حملات متوجه آقای خاتمی بود. بعضی از آنها در صحبت هایشان به صراحت عنوان می کردند ما مشکلمان با اصلاح طلبان معتدلان و میانه روهاست.

 

دسته سوم هم تندروهای داخلی اند که حداقل تا همین یکی ، دو ماه قبل، دنبال دولت نظامی و حوادثی مثل حوادث دی ماه مشهد و... بوده و شاید هنوز هم هستند. فکر می کردند که همه چیز سمت وسویش علیه دولت، اصلاح طلبان و میانه روهاست و با سرنگونی دولت می توانند به نتیجه دلخواهشان برسند.

 

می خواهم قدری بیشتر درباره عملکرد دسته سوم توضیح دهم، تا هماهنگی این دسته با آقای ترامپ که دنبال لغو یا حداقل بلااثرکردن برجام است، مشخص شود. برای مثال، برجام امضا شد و هنوز مرکبش خشک نشده بود که حمله به آن را شروع کردند و مرتب اعتراض می کردند: «پس چه شد؟!»، «چرا هیچ دستاوردی نداشت؟!» و.... این درحالی بود که تا یکی، دو ماه بعد از امضای برجام که ده ها هیئت بزرگ اروپایی، ژاپنی، کره ای و... برای مذاکره می آمدند، تندروها در کنار نقد و نفی برجام، با اقدامات عملی ماجراجویانه، مانع از تحقق اهداف مذاکرات با آن هیئت ها و بهره گرفتن از نتایج آن توافق تاریخی می شدند. 

 

مجموعه این مسائل سبب شد در دوران اوباما نتوانیم از نتایج برجام استفاده کنیم. امضای برجام عمدتا می توانست روابط اقتصادی خارجی را به حالت عادی برگرداند که حتی در آن صورت نیز همه مشکلاتمان در کوتاه مدت حل نمی شد؛ چراکه همان طور که اشاره کردم، در اقتصاد ما مشکلات مهمی وجود دارد و برای حل آنها به سرمایه گذاری های گسترده نیاز داریم.

 

برجام برای تحقق این امر بستر لازم را آماده کرد، ولی نتیجه سیاست های ناصواب این شد که نتوانیم از این بستر استفاده کنیم. تندروهای داخلی دراین باره نقش تعیین کننده ای بازی و خواسته یا ناخواسته بهانه های لازم را برای خروج ترامپ از برجام فراهم کردند. متأسفانه بعد از خروج آمریکا از برجام نیز از طرح «بدعهدی آمریکا» (که صحیح هم است) برای شروع تهاجم علیه دولت و نه دفاع از برجام، بهره بردند. حالا به نظر می رسد خودشان هم به همین نتیجه رسیده اند و بعضا صحبت هایی در راستای تأیید دولت هم می کنند؛ حالا اینکه چقدر این نظرات عمیق است و چقدر سطحی را من نمی دانم.

 

به هرحال «ایران چنج» محصول کار دسته دوم یعنی براندازان نظام است. این دسته هم از میان ضعف های موجود ما، فعلا و عمدتا روی مشکلات اقتصادی متمرکز هستند؛ ضمن اینکه مسائل سیاسی را هم فراموش نمی کنند.

 

در شرایط بحرانی فعلی، همه باید دنبال وحدت ملی باشیم. مدت هاست بحث گفت وگو و آشتی ملی مطرح شده، اما چندان به آن توجه نشده است. نه فقط اصولگرایان تندرو بلکه طیف های دیگر هم به آن توجهی جدی نکرده اند. باید این تغییر لحن مخالفان را صرف نظر از قصد و نیتشان، به فال نیک گرفت و بحث و گفت وگو درباره مشکلات کشور را باز مطرح کرد.

 

در مورد راه حل مشکلات اقتصادی بعد از تحریم جدید، احتمالا هر دو طرف موافق محکم تربستن کمربندها و استقرار نوعی اقتصاد جنگی و کنترل شده، حداقل در کوتاه مدت، هستند و اختلاف بر سر راه حل های میان مدت برای حل ریشه ای مشکلات و تأمین منابع کافی برای سرمایه گذاری از خارج است. یک طرف معتقد به عدم خروج از برجام، حفظ رابطه دوستانه با اروپا، روسیه و چین و تجدیدنظر در سیاست خارجی است و طرف دیگر مخالف است. این اختلاف که عمدتا بر سر تغییر سیاست خارجی خواهد بود، احتمال دارد در گفت وگوها حل شود. در گفت وگوها باید اختلاف استقلال با جنگ و دشمنی دائم با دولت ها و سیاست خارجی بحران زا و تشنج آفرین را، برای طرف مقابل تشریح کرد.

 

من در زندان با بازجویم صحبت کرده و به او می گفتم: «چرا شما فکر می کنید یا باید نوکر آمریکا بود یا با آمریکا جنگید؟ آیا راه دیگری نداریم؟» ادامه دادم: «کشورهایی را مثال نمی زنم که شما قبول ندارید، ولی همین چین مورد قبول شما، آیا نوکری آمریکا را می کند؟» پاسخ منفی داد. سؤال کردم: «آیا با آمریکا می جنگد؟»، تردید کرد؛ گفتم: «برادر عزیز! اگر چین با آمریکا می جنگید که نمی توانست شریک اول تجاری اش باشد! بنابراین بین این دو، راه دیگری هم وجود دارد. می توان نه جنگید و نه نوکر بود؛ استقلال یکی از دستاوردهای بسیار مهم انقلاب است، ولی باید توجه داشت می توان با حفظ استقلال، بین این دو حدِ جنگ و نوکری، مواضع دیگری هم داشت». گفته می شود امروز مواضع چین در قبال خروج آمریکا از برجام نرم تر از اروپایی هاست. مفهوم این نرمش نوکری نیست، بلکه توجه به منافع ملی است.

 

باید به این دوستان گفت ما یک قدرت مستقل جهان سومی هستیم و متناسب با توانایی های خودمان باید شعار دهیم؛ قصد ما نباید این باشد که از موضع قدرت نظامی، آمریکا را به زانو دربیاوریم؛ بلکه باید از موضع عقل و درایت منافع ملی خود را حفظ کنیم؛ عقل و درایت است که می تواند مشکلات ما را حل کند.

 

امروز در سیاست خارجی باید به چند نکته توجه داشت. خروج از برجام و حتی تهدید به خروج از آن را به شدت به زیان منافع ملی می دانم. محدودیت برجام برای ما، تنها عدم امکان دستیابی به سلاح هسته ای است. خروج یا طرح خروج، اولا اجماع جهانی را که پس از خروج یک جانبه آمریکا از برجام به سود ما تغییر کرد، مجددا به زیان ما خواهد کرد و ثانیا تصور تلاش ما برای دستیابی به سلاح هسته ای برای جهانیان به وجود خواهد آمد و ثالثا باید روابط خود

 

را با اروپا، روسیه و چین (امضاکنندگان برجام) به بهترین شکل برقرار و حفظ کنیم و از هرنوع اقدام تحریک آمیز و ماجراجویانه جدید که اروپا و حتی روسیه و چین را در مقابل ما قرار داده و تسلیم فشارهای آمریکا خواهد کرد، اجتناب کنیم. تداوم این سیاست، در میان مدت، به احتمال قوی آمریکا را در قبال فشار جهانی وادار به عقب نشینی خواهد کرد. البته تا آن زمان باید در سیاست های داخلی هم تجدیدنظر و مردم را برای تحمل سختی های کوتاه مدت آماده کنیم. 

 

sharghdail​y.‎​ir
.

منبع : sarpoosh.com

تبلیغات