.

آکاایران: امیر محبیان: اپوزیسیون بالغ برای نظام فرصت است

امیر محبیان: اپوزیسیون بالغ برای نظام فرصت است

آکاایران: امیر محبیان: اپوزیسیون بالغ برای نظام فرصت است

چندی پیش نامه سرگشاده ٢٣٠٠ فعال سیاسی مقیم خارج کشور خطاب به پمپئو، وزیر امور خارجه امریکا منتشر شد. آنان در این نامه از امریکا می خواستند تا به اقداماتش در راستای بی ثبات سازی و فروپاشی اقتصاد ایران خاتمه دهد. پای این نامه امضای برخی اصلاح طلبان دیروز و اپوزیسیون امروز به چشم می خورد.

امیر محبیان، تحلیلگر اصولگرا و استاد دانشگاه در تحلیل رفتار نویسندگان این نامه به «اعتماد» می گوید که «این افراد صف خود را از اپوزیسیونی که به عنوان مزدوران بیگانه عمل می کنند، جدا کرده و کوشیده اند تا با وجود انتقاداتی که به جمهوری اسلامی دارند؛ از موضع استقلال خواهی عمل کنند.» او همچنین بیان می کند که «به گمانم جمهوری اسلامی می تواند کانال های ارتباطی با آنها را برای نزدیک تر کردن آنها با واقعیت های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی ایران باز کند.»

 

پیام سیاسی انتشار چنین نامه ای از نگاه شما چیست؟ به ویژه اینکه برخی چهره های قبلا اصلاح طلبی این نامه را امضا کرده اند که پیش تر مطرود شده بودند.

این نامه را دقیق خواندم؛ در مجموع این افراد صف خود را از اپوزیسیونی که به عنوان مزدوران بیگانه عمل می کنند، جدا کرده و کوشیده اند تا با وجود انتقاداتی که به جمهوری اسلامی دارند؛ از موضع استقلال خواهی عمل کنند. البته شخصا معتقدم تصور اینکه ایالات متحده در پی دموکراسی خواهی در ایران است و آنها می کوشند به وزیر خارجه امریکا توضیح دهند که این راهش نیست، ساده نگری است. در مجموع این اقدامات که نوعی فشار بر سیاست خارجی امریکا (فارغ از اندازه اثرگذاری آن) وارد می کند، خوب است.

 

به نظر شما چنین همسویی هایی بین نیروهای سیاسی پوزیسیون و اپوزیسیون در راستای منافع ملی در دورانی که خیلی از چهره های سیاسی از ریزش بدنه اجتماعی دو جناح می گویند، می تواند نتیجه بخش باشد؟

همه ما ایرانیان فارغ از گرایش سیاسی باید حول منافع ملی و حل مسائل ایران به دست ایرانی وفاق داشته باشیم. از شعارهای پوچ و خشونت گرایی در رفتار فاصله بگیریم و سطح تحمل خود را افزایش دهیم. کم نیستند کسانی که در جریان اپوزیسیون دغدغه و نگرانی کشور را دارند اما چون از واقعیت های کشور دور هستند، ممکن است که راه حل های شان رادیکال باشد.

 

در مجموع شخصا معتقد به باز گذاشتن راه خدمت به هرکسی هستم که ایران را دوست دارد و مخالف وابستگی و ضعف ایران است. نباید فراموش کنیم که همه ما در کشتی ایران در این اقیانوس پرتلاطم جهان حرکت می کنیم. این کشتی در هم بشکند ما نه فقط کشور خود را بلکه عنصر اصلی هویت خود را از دست خواهیم داد.

 

تحلیل و رفتارشناسی شما از نویسندگان این نامه چیست؟ این افراد چرا در این دوران چنین نامه ای می نویسند و آیا اصولا معتقدید که چهره های اصلاح طلب امضا کننده این نامه تغییر رفتار داده اند یا در گذشته هم همین مشی را داشتند؟

البته این افراد از قبل هم مواضعی اینچنین داشته اند؛ آنها را عقلای اپوزیسیون می توان نامید. مواضع آنها در برابر اپوزیسیون افراطی که کینه جو هستند و برای پیشبرد هدف خود با دشمنان ایران همکاری می کنند؛ حاضرند کشور را متلاشی کنند و ایران را به خون بکشند؛ برای خودشان هم ارزشمند است؛ زیرا همراه نشدن با جاهلان خود بخشی از عقل است.

 

اگر این نامه را به عنوان یک داده برای تحلیل ببینیم، آیا این نامه اثباتی برای برانداز نبودن نویسندگان آن است؟ یا فکر می کنید که فقط نشانگر نوعی نگاه صلح طلبانه است یا تلاش اپوزیسیون برای جلب توجه جامعه؟

این نشان می دهد که آنها در این نامه پاسیفیت (صلح طلب) و حتی استقلال خواه هستند؛ به گمانم جمهوری اسلامی می تواند کانال های ارتباطی با آنها را برای نزدیک تر کردن آنها با واقعیت های اجتماعی و سیاسی و اقتصادی ایران باز کند. این به معنای آن نیست که با آنها بازی امنیتی شود.

 

دقیقا پیشنهاد من راهبردی است. به گمانم ما باید میان آنانی که دست شان به خون آلوده است و آنهایی که خونریز نیستند، فاصله بگذاریم و سپس آنها را که به حاکمیت انتقاد دارند و آنها که به حکومت منتقدند، متفاوت بدانیم. گمان می کنم داشتن اپوزیسیون بالغ برای نظام و کشور خودش یک فرصت است تا اپوزیسیونی که برای شفای کینه خود به اسلام و ایران، مزدور صریح دشمنان تاریخی این کشور می شود.

 

به نظر شما اپوزیسیون اصلاح طلب خارجی در جامعه محبوب تر است یا پوزیسیون اصلاح طلب داخلی؟

ما باید راهی را برویم که مدیران این کشور که حل مسائل مردم را عملا بر عهده دارند؛ به دلیل کفایت مدیریتی محبوب ترین باشند. زیرا محبوبیت اپوزیسیون فقط دال بر عدم محبوبیت مدیران حاکم است. مدیران حاکم هم شایسته آن است که از همه توان ها ولو منتقد و مخالف خویش برای پیشبرد کشور بهره بگیرند همانند کشتیرانی که از باد مخالف هم برای پیشبرد کشتی خود سود می جوید. در مجموع معتقدم از عاقل نباید هراسید، ولو دشمن باشد و از دوست باید ترسید، اگر جاهل باشد. زیرا به قول مولانا جهل نشانی از قهر خدا بر فرد جاهل است.

 

مریم وحیدیان

 

etemadne​wspaper.‎​ir
.

منبع : sarpoosh.com

تبلیغات