.

آکاایران: هشدار وزیر خارجه نوین بریتانیا درباره مذاکرات برگزیت

هشدار وزیر خارجه جدید بریتانیا درباره مذاکرات برگزیت

آکاایران: هشدار وزیر خارجه نوین بریتانیا درباره مذاکرات برگزیت

دو روز پیش، جرمی هانت، وزیر امور خارجه نوین بریتانیا در سفر آلمان که برای گفت وگو با وزیر خارجه این کشور انجام شده بود، هشدار داد، «فاقد تغییر در رویکرد مذاکره کنندگان اروپایی»، «خطر بسیارجدی برگزیت تصادفی فاقد توافق» وجود دارد، تصادفی به این معنا که فاقد تصمیم و بر حسب اتفاق، چنین نتیجه ای حاصل شود.

 

هانت گفت، «بسیاری» در اروپا بر این باورند که کافی است «به اندازه کافی صبر کنند» تا بریتانیا تغییر رویکرد دهد اما «چنین اتفاقی نخواهد افتاد». او هشدار داد، اگر توافقی به دست نیاید، عواقب ژئوپلتیکال ناخواسته ای خواهد داشت که تنها ولادیمیر پوتین را خوشحال خواهد کرد.

 

نگاهی به آرایش فعلی بازیگران صحنه برگزیت، نشان می دهد که آنچه وزیر خارجه توصیف کرده، کاملاً محتمل است؛ البته نه آن طور که هانت می گوید، صرفاً به خاطر رویکرد مذاکره کنندگان اروپایی که رویکرد سیاستمداران بریتانیایی، به خصوص محافظه کاران نیز در برقراری این احتمال سهیم است.

 

مسئله برگزیت، در میان محافظه کاران از ابتدا مسئله ای اختلاف آمیز بود. از زمانی که پیاده سازی سهل انگارانه وعده مبهم دیوید کامرون برای برگزاری همه پرسی درباره خروج از اتحادیه اروپا آغاز شد، سیاستمداران محافظه کاری که در مسائل مربوط به مهاجرت، نژاد، تجارت، مدیریت اتحادیه اروپا و... با جریان رسمی اختلاف نظر بیشتری داشتند، فرصت را مناسب دیدند تا در کنار تندروهای حزب «استقلال» قرار بگیرند.

 

کسی مثل نایجل فاراژ، رهبر حزبی که نه حزب حاکم بود و نه حزب مخالف اصلی، با مواضع تندروانه ای که در این مسائل داشت، عملاً رهبری کارزار حامی خروج را در دست گرفت و به چهره اصلی کشور در روزهای منتهی به همه پرسی تبدیل شد تا در کنار امثال بوریس جانسون، نارضایتی های درصد کافی از مردم بریتانیا را برای مدت کافی متوجه مهاجرین، لیبرال ها، کارشناسان اقتصادی و سیاستمداران طرفدار اروپا کنند. در دنیای پس از رای آوردن برگزیت، حالا مخالفت با اتحادیه اروپا و عدم تمایل به برقراری هر گونه ارتباط با این نهاد، موضع سختی نیست.

 

حالا و در حالی که نایجل فاراژ و حزبش حضور چندانی در صحنه ندارند، طرفداران برگزیت در حزب محافظه کار، به سادگی حاضر نیستند، فرصتی که با اتکا به نتیجه یک همه پرسی برای قطع ارتباط با اتحادیه اروپا در اختیارشان است، از دست برود؛ به خصوص که آن ها خود را در حزب حاکم نیز می بینند و برخلاف همتایان کارگر، دسترسی جدی تری به روند تصمیم گیری دارند.

 

از طرف دیگر، مخالفان برگزیت که بیشتر متخصصان اقتصادی و تحلیلگران را نیز در کنار خود می بینند، قطعاً مایل نیستند فاقد اینکه همه مقاومت ممکن را انجام دهند، تمام عواقب سنگین احتمالی برگزیت را بپذیرند. دعوای فعلی، در صحنه تصمیم گیری بر سر برگزیت نرم و برگزیت سخت است؛ اما در باطن، طرفین دعوا همان مخالفان و هواداران برگزیت اند. شاید اگر تعارف کنار گذاشته شود مشخص می شود که مفهوم گنگی که به عنوان «خروج» از صندوق بیرون آمد، به مفهوم فعلی برگزیت سخت نزدیک تر است، اما تلاش مخالفان سابق برگزیت و طرفداران فعلی برگزیت نرم این است که جلوی ضرر را از هر جا که ممکن است بگیرند.

 

در شرایط عادی، اختلاف بین اعضای یک حزب یا حتی اختلاف بین دو حزب، راه هایی برای حل دارد که اینجا چندان قابل اعمال نیستند. گاهی نماینده هایی که در اقلیت هستند، از هزینه مبارزه صرف نظر می کنند و شکست را می پذیرند اما اهمیت کلیدی مسئله این گزینه را کنار می گذارد. گاهی یک گروه در مسائل دیگر امتیازاتی به گروه مقابل می دهد تا تعداد کافی را به تغییر موضع راضی کند، اما کمتر امتیازی برای طرفین به اندازه کافی راضی کننده خواهد بود. تفاوت در شدت پیگیری افکار عمومی به نفع یکی از طرفین، مانند آنچه تابحال در پرونده کنترل اسلحه در آمریکا رخ داده، گاهی می تواند طرف دیگر را قانع به کنارکشیدن کند، اما اینجا هر دو طرف به یک اندازه مصرند. رهبر قدرتمندی هم که حرفش مخالفان را راضی کند هم در کار نیست و جایگاه ترزا می اصلاً جایگاهی نیست که مخالف با او را خطرناک کند.

 

حزب کارگر که با رهبری کوربین، تا مدتی طولانی حتی موضع مشخصی نسبت به برگزیت سخت یا نرم نیز مشخص نکرده بود، گرچه گرایش هایی به برگزیت نرم نشان داده اما حاضر به همکاری با می برای نسخه پیشنهادی می نیست و مدعی است دولت حزب کارگر برگزیت بهتری پیاده خواهد کرد. به نظر می رسد، کوربین لااقل فعلا حاضر نیست به جای اینکه از گرفتاری حزب مقابل برای کسب امتیاز استفاده کند، با می برای نسخه ای مطلوب مذاکره کند. از آنجا که بعد از چندین سال، کوربین تازه فرایند بازگرداندن حزب کارگر به جایگاه چپ گرایانه خود را آغاز کرده و اختلافاتی اساسی با حزب مقابل دارد و البته با توجه به اینکه تمام این ماجرا چاهی است که حزب محافظه کار کنده، شاید حق هم داشته باشد یا حتی شاید ناچار به حفظ این موضع باشد.

 

از طرف مقابل اتحادیه اروپا نیز از ابتدا موضعی شبه مجازاتی را در قبال بریتانیا پیش گرفته تا حالا که ناچار به ازدست دادن این عضو مهم است، پیام واضحی به دیگر اعضایی که گزینه خروج را سبک و سنگین می کنند داده باشد. سران اتحادیه، لااقل تا اینجایی تمایلی به این نشان نداده اند که در فرایند خروج، کار بریتانیا را آسان کنند. اگر بریتانیا به سمت «پشیمانی» پیش برود، شاید اوضاع فرق کند اما در غیر این صورت حتی ممکن است حاضر به تمدید هیچ کدام از ضرب الاجل ها نیز نباشند.

 

به طور خلاصه با برگزیتی هایی مواجهیم که حاضر نیستند در فرایند خروج، ضمن ازدست دادن حق شرکت در فرایند تصمیم گیری اتحادیه اروپا، به آن تصمیمات پایبند باشند، با مخالفان برگزیتی که حاضر نیستند دردسرهای خروج از اتحادیه را تمام و کمال تحمل کنند و ضربه اقتصادی را کاملاً دریافت کنند، با حزب کارگری که با کمال میل خوددرگیری حزب محافظه کار را تماشا می کند تا روزی که شاید خودش مسئول اجرای برگزیتی شود که بدی هایش به گردن حزب مقابل است و خوبی هایش، دست نجات بخش خودش و با اتحادیه اروپایی که در این میان، آشفتگی بریتانیا در حال حاضر و دردسرهای اقتصادی و تجاری این کشور در آینده را در شرایطی که زمزمه های نامطلوب در میان اعضایش شنیده می شود، تصویر مطلوب و عبرت آموزی می داند.

 

با تعمیم اظهارات هانت، باید گفت اگر هیچ کدام از بازیگران صحنه، حاضر نشوند رویکرد خود را تغییر دهند، حزب محافظه کار هیچ کدام از نسخه های برگزیت را پیش نخواهد برد و اتحادیه اروپا هم فرصت تصمیم گیری بریتانیا را تمدید نخواهد کرد و در نهایت، فاقد اینکه کسی چنین تصمیمی گرفته باشد، صبحی خواهد رسید که همه تقویم را نگاه می کنند و متوجه می شوند، فاقد اینکه فرایندی برای روند خروج تعیین شود، مثل ماشینی که از پرتگاه رد شده، «تصادفاً» از اتحادیه اروپا بیرون افتاده است.

 

روح اله نخعی‪

 

hamdelid​aily.‎​ir
.

منبع : sarpoosh.com

تبلیغات