خانه "ابوالفضل" یک روز بعد از خاکسپاری -آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد خانه "ابوالفضل" یک روز بعد از خاکسپاری ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت اخبار آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: اینجا ننه صغری بیشتر از همه غصه دار است. مادربزرگ ابوالفضل ١١ ساله که هفته پیش علی جوان هم محله ای شان نوه اش را دزدید و به خانه شان برد و به قتل رساند.
 ابوالفضل از بچگی در آغوش ننه صغری بزرگ شد. عصرها که می شد ابوالفضل دست مادربزرگ را می گرفت و با هم به پارک نزدیک خانه می رفتند. روزهای جشن و مولودی هیات های محل را دور می زدند و شیرینی و شربت می خوردند و به خانه برمی گشتند.

عصر روزی که ابوالفضل را گم کردند هم عید غدیر بود و مسجدهای محله پر از شربت و شیرینی. مادربزرگ می گوید: «ساعت ٧ شب بود. دست من را گرفت و با هم رفتیم پارک. عاشق این بود که توی هیات بایستند و مداحی کند. مسجد و حسینیه ها را که دور زدیم. به من گفت تو برو خانه من هم می آیم. رفتم خانه دیدم ساعت ٨ شد و نیامد. به دلم شور افتاد. رفتم مکتب زینب نزدیک خانه مان سراغش را گرفتم گفتند اصلا ابوالفضل امشب اینجا نیامده. آنها هم نگران شدند. به پدرش زنگ زدم و با جوان های محل گشتیم تا پیدایش کنیم. اما نبود. امروز شد فردا و فردا شد پس فردا. بعدش یک روز از توی موبایل خواندند که ابوالفضل را کشته اند.»

خانه ابوالفضل در یکی از کوچه های خیابان زربافان است. گوشه گوشه خیابان پر از حجله هایی است که میانش عکس ابوالفضل است. داخل خیابان پر از مغازه های سوپری است که آدم هایش همه از ماجرای قتل پسربچه ١١ ساله ای می گویند که با ٥٠ ضربه چاقو به سر و صورت و بدنش هفته پیش کشته شد.

بچه های داخل کوچه می دانند که قرار نیست دیگر ابوالفضل را ببینند. هر کدام برای خودشان تصویری از کشته شدن ابوالفضل دارند که از مادر و پدر یا اهالی محل شنیده اند.

 مریم ٨ ساله تا اسم ابوالفضل را می شنود، می گوید: «اینجا هر روز با هم بازی می کردیم. بابام گفت ابوالفضل را چاقو زده اند. ما هر روز می رفتیم پارک با هم بازی می کردیم. وقتی گفتند کشته شده من برایش یک سینی پر از گل و شمع درست کردم و به ننه اش دادم.»

همسایه هایی که دیروز در مراسم تشییع ابوالفضل نبوده اند حالا یکی یکی به خانه اش می آیند و ابراز همدردی می کنند. خانه در طبقه زیرزمین یک آپارتمان سه طبقه در ابتدای کوچه ای بن بست است.

عمه های ابوالفضل درکنار مادربزرگ گوشه ای از خانه نشسته اند و در سکوت منتظر مهمان ها هستند. همسایه ها از راه می رسند و همگی با هم دعا می کنند و از خدا برای شان صبر می خواهند.

خانه یک آشپزخانه اپن کوچک و یک اتاق دارد. غیر از عکس های ابوالفضل که روی اپن آشپزخانه است هیچ تابلویی روی دیوارها نیست. ابوالفضل در این خانه، بزرگ شد. عمه کوچک ابوالفضل که زنی ٣٠ ساله است می گوید: «هنوز یک سالش نشده بود که مادر و پدرش از هم جدا شدند. مادرش به خانه پدری اش رفت اما ابوالفضل در این خانه ماند. هر هفته وقتی دلتنگ مادرش می شد با او تماس می گرفت و پیشش می رفت. دیروز مادرش بعد از سال ها به این خانه آمد و به ماموران آگاهی گفت که منتظر روشن شدن تکلیف قاتل پسرش است. او قصاص می خواهد.»

عکس ابوالفضل را روی اپن آشپزخانه میان روبان های مشکی رنگ گذاشته اند و عکس بزرگی از او را با کت و شلوار و کراوات روی بنر چاپ کرده اند و به دیوار آشپزخانه چسبانده اند. مادربزرگ لاغر و کوچک اندام با موهای سفید تا چشمش به این بنر می افتد اشکش سرازیر می شود.

می گوید: «دوتایی با هم رفته بودیم مشهد. دست من را گرفت و گفت می خواهم ببرمت زیارت. رفتیم عکاسی با هم عکس بگیریم. کت و شلوار مشکی اش را پوشید و به من گفت ننه برو کنار واستا. حالا که اینقدر خوش تیپ شدم می خوام یه عکس تکی بگیرم.»

مادربزرگ با دست های استخوانی اشک های صورتش را پاک می کند و می گوید: «من این بچه را با خون دل بزرگ کردم. حقم نبود این جوری او را ببرند و بکشند و خبرش را برایم بیاورند. اصلا بچه من گم نمی شد. عصرهای پنجشنبه همیشه با هم می رفتیم جمکران. من را می برد دعاهایم را می خواندم، زیارتم را می کردم و برمی گشتیم خانه. یک بار تو صحن جمکران گمش کردم. اسمش را گفتم توی بلندگو بخوانند اما پیدایش نشد. خدام ها گشتند و او را گوشه صحن پیدا کردند که خوابش برده بود. من می دانستم ابوالفضل گم نشده. قله قاف هم بود می گشت و خانه را پیدا می کرد. با هم رفته بودیم کربلا راه مان را گم کردیم اینقدر از مسافرها آدرس را پرسید تا بالاخره کاروان مان را پیدا کردیم.»

مادربزرگ دیروز مادر علی (قاتل ابوالفضل) را در محل دیده. می گوید: «سرکوچه ایستاده بودم مادرش را دیدم. گفتم تو می دانستی پسرت بچه من را کشته. گفت نمی دانستم. سرش را انداخت پایین و رفت.»

عمه ناگهان دست هایش را به سینه اش می گذارد و روی زمین آشپزخانه می نشیند. صدای پدر ابوالفضل از بیرون خانه می آید. از پزشکی قانونی آمده. پدر ابوالفضل همین که کفش هایش را بیرون می آورد و وارد خانه می شود بی آنکه به چهره مهمان ها نگاه کند گوشه دیوار زردرنگ و نمور خانه می نشیند و سرش را میان دست هایش می گیرد و آرام شروع می کند به گریه کردن. بغضش شکسته و ناله هایش تمامی ندارد.

آرام تر که می شود می گوید: « دیروز رفتم دادسرا. بازپرس من را با علی و برادرش روبه رو کرد. از علی پرسید شما با این آقا مشکلی داشتی؟ علی گفت این آقا هیچ بدی به من و خانواده ام نکرده. پرسیدم پس چرا بچه من را کشتی؟»

علی به بازپرس پرونده گفته وقتی بچه بوده در پارک نزدیک خانه به او تعرض شده. این عقده در او مانده و حالا ابوالفضل را کشته تا کسی به ابوالفضل تعرض نکند.

جواد (پدر ابوالفضل) از هزینه یک میلیونی می گوید که پزشکی قانونی برای آزمایش دی ان ای از او می خواهد و ندارد. می گوید: «عکسی که از بچه به من نشان دادند چیزی از صورتش معلوم نبود. من از ماه گرفتگی روی کمرش او را شناختم. چه کسی می داند شاید او ابوالفضل نباشد. شاید یک روزی ابوالفضل برگردد.»

ناگهان یاد ضربه های چاقو روی دست ها و صورت پسرش می افتد. دست به موهای مشکی و پیشانی آفتاب سوخته اش می کشد و می گوید: «زخم های عمیقی که روی دست هایش بود نشان می دهد تا آخرین لحظه نگذاشته او را بکشد. با دست جلوی صورتش را گرفته تا از حمله ها جلوگیری کند»

پدر، اتاق خواب و رختخوابی که شب آخر ابوالفضل روی آن خوابید را تماشا می کند. می گوید: «آخرین باری که ابوالفضل را دیدم همین جا بود. صبح زود دیرم شده بود و می خواستم بروم مغازه. دنبال کلیدم می گشتم. گفتم ابوالفضل؛ بابا کلیدم را ندیدی؟ از خواب پرید و آمد توی هال. چشم هایش را مالید و گفت نه بابا، دست من نیست.»

نزدیک عصر است. از بیرون خانه صدای نوحه می آید. تمام خیابان زربافان را سیاه و سبزپوش کرده اند. شمایل های امام حسین را روی بنرهای بزرگ رنگ چاپ کرده اند و جوان های محل یکی یکی داربست ها را بالا می برند تا این بنرها را مقابل شیشه مغازه ها بچسبانند؛ انگار که محله زربافان شبیه به تکیه ای بزرگ شده باشد.
.

منبع :

خانه "ابوالفضل" یک روز بعد از خاکسپاری

خانه "ابوالفضل" یک روز بعد از خاکسپاری گردآوری توسط بخش خبرگزاری اعتدال سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات