آیا مصرف شیشه در میان معتادان کم شده است؟ -آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد آیا مصرف شیشه در میان معتادان کم شده است؟ ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت اخبار آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: چندی پیش پرویز افشار، سخنگوی ستاد مبارزه با موادمخدر درنشست خبری به مناسبت سالروز جهانی مبارزه با مواد مخدر با اشاره به تغییر الگوی مصرف موادمخدر در کشور عنوان کرد مصرف شیشه با افت ۸.۱ درصدی در رتبه سوم قرار دارد و خوشبختانه مصرف شیشه در بین معتادان کشور رو به کاهش است.اظهارات سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر، ما را بر آن داشت تا برای راستی آزمایی این ادعا به چند پاتوق و مرکز کاهش آسیب (دی آی سی) در تهران سر بزنیم. برای تهیه این گزارش میدانی 2 پاتوق در شمال و شما ل غرب و یک مرکز کاهش آسیب در جنوب تهران را بطور تصادفی انتخاب کردیم.
 جایی بین میدان آزادی و صادقیه، جایی که بالای سرت تا چشم کار می کند پل است و پل؛ انگار ماشین ها از بالای سرت پرواز می کنند. روی چمن های نمناکی که بتازگی کوتاه شده اند آدم هایی را می بینی که بی خیال از گذر دنیا ساعت هاست در چرتند و آنقدر خمارند که متوجه حضور هیچ کس نمی شوند.

همراه با گروه 3 نفره ای از «جمعیت خیریه تولد دوباره» (که کارشان این است هر روز از صبح تا غروب به پاتوق های مختلف سر بزنند و برای معتادان غذا و وسایل بهداشتی ببرند) به جایی می رویم که چندتایی از معتادان با سر و صدای ما سر از زمین برمی دارند. اول می ترسند که شاید مأمور باشیم ولی با دیدن ون سبز رنگ جمعیت خیال شان راحت می شود.

آقای «قیاسی»، سر اکیپ گشت سیار به آنها نان و حلوا شکری می دهد و حال شان را می پرسد. از یکی که جوان قد بلندی است و شاید هفته هاست سر و صورتش را اصلاح نکرده و به زور روی پایش بند است از اعتیادش می پرسم. اسمش سجاد و 37ساله و بچه دزفول است. غذایش را توی کوله پشتی کهنه اش می گذارد و بعد جواب می دهد: «10 سال می شه مواد مصرف می کنم. اولش تریاک می کشیدم وقتی برای کار به تهران اومدم، رفتم سمت دوا. الانم 2 سالی می شه شیشه هم می کشم.»

سجاد به گفته خودش شیشه و هرویین را باهم مصرف می کند و روزانه 50 هزار تومان مواد می کشد و به نظرش مصرف شیشه در این پاتوق نه تنها پایین نیامده بلکه زیادتر از گذشته هم شده است: «مجبورم برای تهیه مواد هر روز برم بالای سر سطل آشغالایی که نزدیک رستوران ها و فست فودی هاست تا بطری نوشابه و ظرف های آلومینیومی رو جمع کنم. روزی 10 تا 15 کیلو بطری جمع می کنم و به ضایعاتی ها می فروشم. به زور 50 تومن کاسب می شم. اونم میدم به ساقی.»

با این وضعیتی که داری چرا ترک نمی کنی؟

راستش می ترسم. بچه ها میگن توی کمپ آدمو کتک می زنن و می خوان به زور ترک بدن. می ترسم نتونم دووم بیارم.

شب ها کجا می مونی؟

همین جا زیر پل می خوابیم. زمستون ها هم کنجی رو پیدا می کنیم و با نایلون و پتو سرپناهی می سازیم که کمتر سردمون بشه. پارسال یکی از بچه ها همینجا از سرما مرد.

ساعت نزدیک 11 صبح است و کم کم سر و کله اهالی پاتوق پیدایشان می شود. جوانی با تیشرت سیاه و شلوار زرشکی رنگ با کوله ای که پشتش انداخته و گویی برایش سنگینی می کند. اسمش رضا است، 37 سال دارد و 12 سالی می شود که مواد می کشد. آنقدر لاغر و تکیده است که همه رگ های دستش بیرون زده اند مثل کلاف سیمی که روی آن را روکش کرده اند! از او هم همان سؤال تکراری را می پرسم و همان پاسخ: «بیشتر آدم های اینجا شیشه و دوا را باهم مصرف می کنن، نشئگی اش بیشتر میشه. از هر کدوم نیم گرم می زنم. آدم داریم روزی دو ، سه  گرم هم مصرف می کنه.» او هم مثل اهالی دیگر این پاتوق ادعا می کند که مصرف شیشه اصلاً کاهش نیافته و فقط کیفیت آن پایین آمده است. «بعد از اینکه پیش سازهای شیشه جمع شد کیفیت شیشه خیلی پایین اومد. اینجا همه شیشه می کشند. الان زیاد اینجا نیستند همه رفتند ضایعات جمع کنند.» رضا روزی 20 – 30 هزار تومان از فروش ضایعات در می آورد. آن طرف اتوبان زیر سایه پل هایی که از کنار و بالای هم آسمان را بریده اند جوان های دیگری ایستاده اند. یکی شان پیراهن فرم قرمز رنگی به تن دارد و گویی کارگر رستوران یا کبابی است. برخلاف بقیه که با دیدن مان راهشان را کج می کنند سرجایش می ایستد. جوانی با موهای بور و پوستی روشن و دندان هایی سفید و سالم که وقتی می فهمم معتاد به هرویین و شیشه است اصلاً باورم نمی شود. 22 ساله و اهل سنندج است. برای کار به تهران آمد ولی وسوسه امتحان هرویین کار دستش داد. کم حرف است و انگار خماری کلافه اش کرده. به همین چند جمله بسنده می کند.: «5 سالی میشه هرویین می کشم. یک سالی میشه که شیشه هم بهش اضافه شده. تا 2 ماه پیش توی یک کارگاه صنعتی کار می کردم وقتی صاحبکارم فهمید معتادم اخراجم کرد. الانم با بدبختی و دوره گردی پول موادمو جور می کنم.»

چند جوان لمیده بر چمن ها وقتی می بینند بسوی شان می رویم بلند می شوند و از ما فاصله می گیرند. دو نفرشان سرباز هستند و با همان لباس فرم نظامی برای مصرف آمده اند.

هیچکدام جواب سؤالم را نمی دهند جز «مرتضی.» ساقی 34 ساله ای با گونه هایی گل انداخته و بدنی لاغر و کشیده که البته سیگار کمی دندان های سفیدش را زرد کرده است. تا آنجا که می توانستم از زیر پل اتوبان شیخ فضل الله خودم را به انتهای پل رساندم. اجازه ورود به دورهمی تازه واردها دست مرتضی است. در طول روز جور کردن مواد با اوست و شب ها ساقی اصلی که مسلح است برای فروش می آید. او همه آمار پاتوق را تحویلم می دهد: «روزی 200 - 300 نفر برای خرید مواد و مصرف اینجا میان. بیشترشان شیشه مصرف می کنن. اونایی که وضعشون خراب تره شیشه و دوا رو با هم می کشن. ولی چیزی که عجیب تره دخترهای جوون و نوجوونی هست که برای خرید میان. همشون هم شیشه می کشن، عصر بیایین اینجا ببینین چه خبره. تقاضا برای شیشه کم که نشده بیشتر هم شده.»

چرا اینها رو به دوستات می فروشی؟

نه راه پس دارم نه راه پیش. می خوام اینها رو تأمین کنم. خدا شاهده از صبح تا عصر اینجام. بخاطر پول نیست هر چقدر شد پولشو روی آسفالت آتیش می زنم و سوار ماشین می شم و می روم.

خودت چیزی نمی کشی؟

وقتی خودم ذره ذره مردن اینها را دارم می بینم برای چی بکشم.
روزی چقدر درآمد داری؟

مونده به مشتری. از روزی 100 هزار تا 150 هزار تومن. از 300 تومن دیگه بالاتر نمیره. از صبح تا 12 شب می فروشم. باید جلوی این جامعه رو بگیرین. مأمورها بیان اگه با گرفتن من حل میشه و قاچاق مواد بسته می شه بیان منو بگیرن.
مواد را از کجا می آوری؟

از همدان می آورم.
رحیم از آن طرف می گوید: نه این خودش آشپرخونه داره. دکتر داره.
از مأمورها نمی ترسی؟

ببین اونور پل ناامن شده همه میان اینور. ده روز پیش یکی رو کشتن. مواد فروش های اصلی شب میان. همشون مسلحن. پل شیخ فضل الله پاتوق خطرناکیه. زیاد مأمور اینجا میاد.
فروشت چطوره؟ مشتری های شیشه مثل سابق هستند؟

غروب بیایین اینجا ببینین چه خبره. دخترای 16 ساله میان و شیشه می خرن. من میگم 16 ساله. آبجی وقتی یک نفر بخاطر مواد بیاد اینجا گریه کنه فکر می کنین جلوی خودشو می تونه نگه داره. خدا شاهده قسم می خورم مصرف مواد در خانوم ها بیشتر از آقایونه. من ده دقیقه اینجام نهایت یک ساعت دیگه میرم. همه رقم آدم اینجا می بینم.
مرتضی از مراجعه دانشجو ها و سربازها برای خرید شیشه می گوید و جوان دماغ عمل کرده ای که پیش او نشسته نان و حلوا شکری را لقمه می کند و با ولع می خورد. به تیپش نمی خورد معتاد باشد ولی خودش اعتراف می کند که شیشه و هرویین می زند.« منو ببین. لیسانس کامپیوترم. قزوین خوندم. بیکارم. روزی یک گرم شیشه می کشم. هر چقدر بکشیم جا هست.هر چقدر بیشتر، بهتر. شیشه آدم رو بی خیال می کنه. مخ تعطیل میشه.»
زمان رفتن نظیر به بهانه گرفتن سیگار دم ماشین مان می آید و با اضطراب می گوید: «خانم بنویسید جنس شیشه ها خیلی مزخرف شده. بنویسید معلوم نیست توی این مواد چی می زنن که کل بدنمون جوش های چرکی زده. ساقی ها هم از همین مواد آشغال به ما میدن.»


تا می آیم از او بیشتر اطلاعات بگیرم با عجله برمی گردد و هنگام بازگشت جمله ای می گوید که همه مان را به فکر فرو می برد. می گوید: «بدم میاد از همه چیز. مثل یک آفت به جانم افتاده. دوست دارم یک نخ سیگار هم نکشم. اولش با یک نخ سیگار، بعد هم حشیش، بعد تریاک و بعد هم شیشه کشیدیم. الانم دوا، شیشه و کراک...» از 10 - 15 نفری که توی پاتوق شیخ فضل الله درباره مصرف شیشه پرسیدیم همگی عنوان می کنند مصرف شیشه پایین نیامده ولی مرغوبیت جنس کاهش داشته است.
 
ورود زنان به این پاتوق ممنوع

آنقدر بالا آمده ایم که انگار تهران زیر پای مان است. آمده ایم پاتوق ژوراسیک؛ پاتوقی که بچه هایی که با آنها همراه شده ام می گویند زن ها حق ورود به آن را ندارند! بعد از چنددقیقه حرکت در جاده خاکی پر دست انداز بالاخره می رسیم. ساعت از یک ظهر گذشته و گویی از آسمان آتش می بارد و از زمین گرما می جوشد. آنقدر گرم است که نمی شود حتی لحظه ای داخل ون بمانیم. بیرون می ایستیم تا سر و کله اهالی اینجا پیدایشان بشود.

آقای قیاسی می گوید معتادها بیشترشان لابه لای صخره ها برای خودشان پاتوق درست کرده اند و تا ما را ببینند و پایین بیایند طول می کشد. بعد از 15 دقیقه از دور یکی شان را می بینیم. مرد میانسالی که سلانه سلانه می آید و یکی دوبار کم مانده بود زمین بخورد. از شدت ضعف و لاغری انگار چشمانش می خواهند از حدقه بیرون بزنند. صورتش پر است از زخم. خودش می گوید موقع اصلاح صورتش اینطور شده.
«یه سیگار به من بده. بعداً بپرس چی می خوای بدونی؟»

میگن مصرف شیشه کم شده درسته؟

«نه کی گفته؟ بیشتر شده. هروئین خیلی کمتر می کشند. من خودم هروئین قبلاً خیلی می کشیدم الان اگر شیشه نباشه هروئین نمی تونم بکشم. دوستامم که هستند اکثرشون شیشه مصرف می کنن. اگه پول داشته باشیم 50 تومن شیشه و دوا می خریم. نداشته باشیم هم روزی 20هزار تومن. من کارمند سفارت... بودم. داداشم هروئین می کشید. اون بهم داد. زن و بچه داشتم. اون موقع اعتیاد نداشتم. سال 74 زنم طلاق گرفت رفت سوئد. پدر و مادرم دماوند زندگی می کنند. بعضی وقت ها مادرم میاد پایین می بینمش. عزیزانم رو نمی توانم ببینم. خسته شدم.»

چرا ترک نمی کنی؟

می ترسم. یه بار رفتم ترک کنم آنقدر کتکم زدن که کم بود بمیرم. زمستان آب یخ روی من می ریختن و می گفتن بگو غلط کردم آنقدر بگو... خوردم که گاوداری بغل بشنوه. باید غرورت بشکنه که ترک کنی. مادرم فکر می کرد اونجا بادم می زنن.از اونوقت دیگه می ترسم برم برای ترک.

از تأثیر مخرب مصرف شیشه چیزی می دونستی؟

تو روزنامه ها خونده بودم تأثیر بدی داره اما ندیده بودم. الان دیگه ضایعات می فروشم، مو کوتاه می کنم همین بچه های اینجا رو. پول نمی گیرم. مواد می گیرم. حدوداً نیم گرم دوا و یک گرم شیشه می کشم.

خیره مانده ام به درختانی که چند نفر بین شان مردد هستند برای بیرون آمدن، یکی شان بالاخره بیرون می آید و به سمت ماشین می آید. سنش به زور به 25 می رسد ولی آنقدر شکسته و فرتوت شده که از دور شبیه به آدم های سن و سال دار است. دندان هایش یکی در میان ریخته و به زور می تواند سرش را بالا بگیرد.«مجید» بچه اراک است و از 17 سالگی معتاد شده. هر روز 30 هزار تومان شیشه می خرد و 20 هزار هرویین. او هم مثل بیشتر کسانی که آلوده به افیون شده اند ضایعات پلاستیک و آلومینیوم جمع می کند. آنقدر خمار است که زیاد او را به حرف نمی کشیم. او هم عنوان می کند مصرف شیشه کاهش نداشته بلکه تنها موادی است که تقاضا برای آن هر روز بیشتر می شود.

ساعت از 3 عصر گذشته و این سؤال تکراری را از ده ها اهالی این پاتوق پرسیده ایم، آنها هم مثل اهالی پاتوق قبلی می گویند مصرف شیشه کم نشده است!

شیشه مثل گذشته شارژ نمی کند

برای اثبات حقیقت به محله ای در جنوب تهران می رویم که هر خبرنگاری در حوزه اجتماعی دست کم یکبار برای گزارش راهش به آنجا افتاده؛ محله شوش. برای من که به دنبال یافتن نتیجه این تحقیق هستم مرکز کاهش آسیب اعتیاد مطمئن ترین جاست. در امتداد آخرین بزرگراه های تهران جایی که آجرهای خانه های ساده پشت به پشت هم مرزهای خانه ها را می سازند دیوارهای آجری یک ساختمان قدیمی از دور نمایان است ،اینجا حالا مرز زندگی عده ای شده است که گویی ساکنان پشت دیوارهایش از دید رهگذران مخفی شده اند. به ساختمان 2 طبقه آجری که سن وسال کمی هم ندارد، می روم. آدم های خمار و نشئه مثل لشکرهای شکست خورده به هم چسبیده اند. مردانی لاغر اندام با چهر ه های کدر، دهان های بی دندان، موهای ژولیده و محاسن بلند و اسکلت بی گوشت با دست هایی استخوانی که دور زانوهای شان چمبره زده اند مقابلم صف کشیده اند. وضعیت اینجا بغرنج تر از جاهای دیگر است. اعتیاد زخم عمیقی به آدم هایی زده که برای کمک به این مرکز آمده اند.عده ای روی پتو های نازک یا تکه مقوایی لم داده اند و عده ای دیگر بدن های زهوار دررفته شان را روی صندلی جا داده اند پلک های شان بی اختیار روی هم می افتد، حواسشان به من نیست. ساکنان اینجا جز شیشه بازی و دود کردن مواد روی زرورق و نشئگی هنری ندارند، که اگر هم داشته اند، سوخته است. اینجا که می آیند بیشترشان خمارند. دود را که یکباره در پارک شوش به کام کشیدند به خانه می آیند؛ اینجا جای امنی برای آنها است.

از حسین 58 ساله که سال هاست اعتیاد دست از سرش برنداشته درباره مواد می پرسم.: «نخستین بار 10 سال پیش بود، مصرف را از دوا شروع کردم. الان شیشه و دوا را باهم می کشم. روزی نیم گرم شیشه و نیم گرم هرویین می کشم. 40 هزار تومن شیشه می خرم و 20 هزار تومن هم دوا. من می گم مصرف شیشه بیشتر شده.هم راحت تره هم شارژ می کنه. شیشه می کشن فاز می گیرن. خانوما هم هستن، اونا هم شیشه و دوا مصرف می کنن. هر وقت بخوام شیشه هست اما جنس شیشه ها خراب شده. وقتی می کشم به جای شارژ بدتر خوابم می گیره. بی حال می کنه.

نمیشه هم نکشی. اگر نکشم اعصابم خورد میشه. خیلی آشغال شدن و بدن مون هی جوش های چرکی می زنه.»

می پرسم آیا عرضه و تقاضای شیشه نسبت به گذشته کمتر شده یا نه؟پاسخ می دهد: «هیچ فرقی نکرده، الان زنگ بزنم برای مواد 5 دقیقه ای برایم میارن. کی گفته کم شده؟ بیشتر شیشه می کشن. ترک کردن شیشه سخته، دوا 3 روز زمان می بره. 40 -50 روز باید بخوابی که شیشه رو ترک کنی. من دوبار ترک کردم. 3 ماه پاک بودم بخاطر ناراحتی روحی و بی پولی و خرجی بازم شروع کردم.»

وقت ناهار که می شود سرو کله مشتری هایش هم پیدا می شود. فرشاد با لباس هایی که آنقدر چرک مرده اند که نمی شود رنگش را تشخیص داد لنگ لنگان می آید. صورتش را چند هفته ای است اصلاح نکرده. موهایش را یک سال. روی صندلی می نشیند و زل می زند به پایپ شیشه. پیراهنش را بالا می دهد. دمل های چرکی به شکل مشمئز کننده ای نمایان می شود. جوش های زخمی که خونابه از آن تراوش می کند.: «19 سالم بود شیشه می کشیدم. الان دیگه مصرفم سنگین شده هم دوا و هم شیشه می کشم. هر کدوم روزی یک گرم.»می پرسم خرید و فروش شیشه کم شده؟: «نه اتفاقاً، دوا اومده پایین و شیشه زیاد شده. برای اینکه می گن، دوا خماری داره، شیشه نداره.هر دو تا هست تا دلت بخواهد. 10 دقیقه ای شیشه گیرم میاد. گرمی 20هزار تومن دوا می خرم و 40 هزار تومن شیشه. روزی یک گرم، دو گرم می کشم جوابگو نیست داره یک گرم به بالا میره. دیگه سوت و نیم گرم جواب منو نمیده. دوستام هم بیشترشون شیشه می کشن.»

جعفر برادر یازدهم حسین و بچه شوش کلاه لبه دار را روی سرش جابه جا می کند دستش را روی زخم های صورتش می کشد و شروع می کند: «می دونی خانم کیفیت شیشه شیمیاییه. قرص داره، خواب آوره و سیستمم رو به هم میریزه. اسیدش بالاست. تمام بدنت زخم میشه و عفونت میکنه. با اجبار باید مصرف کنیم. کی به شما گفته مصرف شیشه کمتر شده؟ اغلب میان شیشه می خرن. فروش شیشه بیشتره چون بالاخره یک سری ها بیشتر باهاش کیف می کنن. از بس آشغال و اسید قاطیش می کنن، جنسش خیلی بد شده. از بالا شهر دخترهای جوون زیادی برای خرید شیشه اینجا میان. من خودم اول با تریاک و حشیش شروع کردم الان شیشه می زنم.»

حرف های جعفر را پسر جوانی به نام عرفان قطع می کند. لوله پایپ را در جیب شلوارش پنهان می کند و با حالتی معترض می گوید: « نه قبول ندارم که شیشه مصرفش کم شده. گل و حشیش هم زیاد مصرف می کنن. پاتوق هم وضع همینه شیشه و دوا می زنن. من خودم اولش با دوا شروع کردم. بازاریابی شبکه ای کارمی کردم. یه سال بعدش دیگه کار نکردم. روزی 1 تا 2گرم دوا می کشم.»

جعفر 35 ساله و علی 33 ساله و محسن 28 ساله هم از اعتیادشان به شیشه می گویند و از اینکه مصرف شیشه نه فقط در بین تازه کارها بلکه در بین معتادان قدیمی هم رواج یافته است. ساعت به 12 ظهر نزدیک می شود و هر دقیقه به جمعیتی که برای خوردن غذا و گرفتن وسایل بهداشتی به دی آی سی (مرکز کاهش آسیب) مراجعه می کنند، افزوده می شود. مردی 33 ساله با صورتی سیاه و لباس های ژنده و چرک مرده مقابلم می نشیند و می گوید: «9 سال پیش مصرف مواد را شروع کردم اولش با همان شیشه شروع کردم الان حدود 2 و نیم گرم مصرف می کنم. پولش رو هم با زد و بند گوشی و ساعت جور می کنم. مواد هم زد و بند می کنم از کاسب ها می خرم.مثلا اگر پول مواد یک میلیون تومان باشد 300هزار تومنش رو مواد می گیرم.»
علی درباره اینکه چرا مصرف شیشه بالاتر است می گوید: «یکسری شب ها بیدارن. تنها چیزی که شب ها بیدارشون نگه می داره شیشه است. خونه رویی و دزدی که می کنند بهشون جرأت میده. اینم بگما الان بچه سال زیاد شده. از 14، 15، و 16 سال میان اینجا شیشه می خرن. قبلاً اینجوری نبود دو ساله اینجوری شده. دخترها هم میان. دخترها از شهرستان هم میان.» «زینب» آخرین کسی است که امروز با او حرف زدم. از 10 سال پیش که از شهرشان خرم آباد به تهران آمده هیچ وقت نتوانسته به شهرشان برگردد. اعتیاد او را اسیر خودش کرده و به جوانی اش چنگ زده. با گدایی پول اعتیادش را جور می کند. جلوی در ورودی روی صندلی مرکز دی آی سی چرت می زند. پلک هایش را که باز می کند جعفر با انگشت اشاره به شانه اش می زند و از او می خواهد به پرسش هایم جواب دهد.: «دیگه به من دست نزن. چی می خواین بگم؟ یه پنجی و یه ربعی مصرف می کنم. نمی دونم همه چی مصرف می کنم. 12سال شده الان. با بدبختی با گدایی روزی 7، 8 تومن گیرم می یاد.»هنوز صحبت هایم با زینب تمام نشده که خماری شیشه روی صندلی میخکوبش می کند.معلوم نیست در چرت چند دقیقه ایش چه می بیند. شاید می بیند که پول مواد امروزش جور شده، شاید آدم هایی را می بیند که به دنبال او هستند تا بفرستندش کمپ اجباری ترک اعتیاد، شاید هم خواب خانه مادری اش را می بیند..

.

منبع :

آیا مصرف شیشه در میان معتادان کم شده است؟

آیا مصرف شیشه در میان معتادان کم شده است؟ گردآوری توسط بخش خبرگزاری اعتدال سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات