مترجمی که نخستین زن خلبان ایرانی شد! - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد مترجمی که نخستین زن خلبان ایرانی شد! ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت سرگرمی آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: به گزارش «تابناک با تو»؛ صدسال پیش، ۲۲ اکتبر سال ۱۹۰۹، نام نخستین خلبان زن در تاریخ پرواز ثبت شد. هر چند یک قرن از این تاریخ می گذرد، اما هدایت ماشین پرنده، همچنان شغلی مردانه باقی مانده است. از تولد ماشین پرنده شش سال بیشتر نگذشته بود که «الیزه دلا روشه» خلبان زن فرانسوی با پشت سر گذاشتن مسافتی حدود ۳۰۰ متر، نام خود را در تاریخ پرواز ثبت کرد.
 
سه سال بعد، سال ۱۹۱۱میلادی، «ملی بسه» آلمانی هم آزمون خلبانی را با موفقیت پشت سر گذاشت.
 
 
,نخستین ها،نخستین زن های خلبان،عفت تجارت چی،اولین زن خلبان در ایران،تابناک با تو,[categoriy]

آکاایران: مترجمی که نخستین زن خلبان ایرانی شد!


 

مدت کوتاهی بعد، در حالی که بیشتر از یک دهه از ساخت نخستین ماشین پرنده نگذشته بود، حضور زنان در پهنه آسمان تا جایی گسترده شد که نخستین زن خلبان ایرانی، عفت تجارت چی (۱۳۱۹ خورشیدی) هم به این عرصه پیوست.
 
در تاریخ یکصد و اندی سال پرواز انسان با ماشین پرنده، خلبانان زن هم موفق شدند رکوردهایی مثل مسافت های دور دنیا را به نام خود ثبت کنند و حتی هدایت هواپیماهای جنگی را نیز برعهده گیرند.
 
هانا رایتش نخستین خلبان زن آلمانی بود که در جریان جنگ جهانی دوم موفق به دریافت صلیب شجاعت شد. با این حال حضور زنان در عرصه پرواز هرگز به پای مردان نرسید. دلیل این ناکامی هم «عشق پرواز» میان مردان نبود.
 
 
کوتاه از زندگی خانم "عفت تجارت چی " اولین زن خلبان ایران
 
,نخستین ها،نخستین زن های خلبان،عفت تجارت چی،اولین زن خلبان در ایران،تابناک با تو,[categoriy]
 
 
 خانم عفت تجارت چی
 
 عفت تجارت چی در سال۱۲۹۶ به دنیا آمد. پس از تحصیل در دبستان و دبیرستان، موفق شد از دبیرستان آزرم دیپلم بگیرد. سپس مدتی در بانک ملی و کتابخانه دانشکده پزشکی به عنوان مترجم زبان فرانسه مشغول به کار شد. او از کودکی آرزوی پرواز داشت.
به گزارش آکاایران: وی نخستین کارآموز و زن خلبان ایرانی است که در سال ۱۳۱۸ پس از تاسیس ‏باشگاه هواپیمایی برای آموزش فنون خلبانی با تشویق پدرش، نام نویسی کرد. تاریخ شروع کار تجارتچی ۵ مهر ماه ۱۳۱۸ بود و نخستین پرواز ‏مستقل او ۲۷ آبان ماه ۱۳۱۹ انجام گرفت.
او در سال های میانی عمر به ادبیات و شعرسرایی روی آورد و در ‏سال ۱۳۳۷ دیوان برگ های پراکنده را به چاپ رساند. وی پسرش سینا فیاض منش را هم تشویق کرد در رشته مهندسی هواپیما تحصیل کند و پسر او مهندس صنعت هواپیماسازی و دانش آموخته یکی از دانشگاه های معتبر آمریکا شد.
عفت تجارت چی در ۸۲ سالگی و در فروردین ۱۳۷۸ به فاصله یک روز پس از مرگ همسرش درگذشت. او در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
 
  چه اشکالی دارد که تو اولین زن خلبان ایرانی باشی!
 
تجارت چی در دفتر خود از خاطرات پرواز و نقش پدرش در موفقیت هایش اینگونه می نویسد:
«سال ۱۳۱۳ بود که از دبیرستان آزرم دیپلم گرفتم و مدتی در بانک ملی و بعد در کتابخانه دانشکده پزشکی به عنوان مترجم زبان فرانسه مشغول کار شدم، اما از همان کودکی شوق پرواز آرام و قرارم را گرفته بود و بزرگ ترین آرزویی که در دل داشتم این بود که روزی خلبان شوم.
 
به خاطر دارم زمانی که محصل دبستان بودم روزی برای تماشای فیلم به یکی از سینماهای تهران رفتم. در این فیلم خلبان هواپیما هنگام پرواز در دریا سقوط کرد سپس عده ای به کمکش شتافتند و با زحمت بسیار او را از درون کابین هواپیما وآب بیرون کشیدند اما وقتی خلبان کلاه مخصوص خود را از سربرداشت متوجه شدند که او یک زن است. یک زن خلبان! مشاهده این فیلم روزنه های امید را در دلم روشن کرد و باورکردم من هم می توانم روزی خلبان شوم.
 
در سال ۱۳۱۸ باشگاه خلبانی تأسیس شد و جراید وقت اعلام کردند جوانان علاقه مند می توانند فنون خلبانی را در این باشگاه آموزش ببینند؛ بنابراین به ساختمان باشگاه در خیابان سعدی رفتم اما عضو آن نشدم. وقتی به خانه آمدم و جریان را به پدرم گفتم او با حیرت گفت چرا برای خلبانی نام نویسی نکردی؟ در جواب گفتم چون هنوز هیچ زنی داوطلب این کار نشده است. پدرم در پاسخ گفت: چه اشکالی دارد که تو اولین زن خلبان ایرانی باشی! برو هرچه زودتر در باشگاه خلبانی ثبت نام کن و من هم پذیرفتم.
 
فردای همان روز به باشگاه خلبانی رفتم و به عنوان اولین زن داوطلب نام نویسی کردم. در آن زمان ۲۲ یا ۲۳ سال بیشتر نداشتم. وقتی مسؤولان باشگاه مرا داوطلب خلبانی دیدند سخت متعجب شدند و تحسینم کردند. جراید وقت هم عمل مرا ستودند و خبر آن را با لحنی غرورآمیز درج کردند. همین موضوع باعث شد خانم ها اینا اوشید، قدسیه فرخزاد، فخرالتاج منفردی، عذرا رحیمی، درخشنده ملکوتی و صفیه پرتوی نیز در باشگاه خلبانی نام نویسی کنند.
 
 
,نخستین ها،نخستین زن های خلبان،عفت تجارت چی،اولین زن خلبان در ایران،تابناک با تو,[categoriy]
 
 
این ماجرا بیشتر در جراید وقت سروصدا به پاکرد و روزنامه نگاران مرا مدیون خود کردند. وقتی به شمار داوطلبان این فن افزوده شد مسؤولان باشگاه ما را به فرودگاه «دوشان تپه» دعوت کردند. در آنجا پس از مراسم پذیرایی به هریک از ما لباسی دادند که شامل یک کلاه مخصوص، روپوش خلبانی، گوشی تماس با مربی، کمربند پرواز و چتر نجات بود.
 
در ابتدای کار مربی طرز استفاده از این وسایل را به ما آموخت، ناگفته نماند چون این لباس تا آن زمان فقط برای آقایان تهیه می شد و به تن خانم ها بسیار گشاد و بدقواره بود به هرحال بعد از دو سه جلسه، لباس هایی به اندازه خود دوختیم و پوشیدیم. در این روز هریک از ما با معلم خود سوار هواپیمایی ساده شدیم و پرواز تفریحی کوتاهی انجام دادیم. هواپیماهای تمرینی آن زمان «تایگرموس» نامیده می شدند و روباز بودند. به طوری که نیمی از بدن سرنشینان از کابین بیرون بود و مربی به همراه سرنشین یا تعلیم گیرنده با دو کمربند که از روی شانه ها عبور می کرد به صندلی خود بسته می شدند تا هنگام پرواز و عملیات آکروباتی به بیرون پرت نشوند.
 
 
 
,نخستین ها،نخستین زن های خلبان،عفت تجارت چی،اولین زن خلبان در ایران،تابناک با تو,[categoriy]
 
خانم قدسیه فرخزاد نراقی (نام خانوادگی همسر دولتشاهی)

یک هفته بعد از نخستین پرواز تفریحی ما برنامه آموزشی بطور جدی دنبال شد. هفته ای دو روز راهی دوشان تپه می شدیم. مربی در قسمت جلوی هواپیما می نشست و تعلیم گیرنده پشت سرش قرار می گرفت.
 
چندی بعد گروهی افسر و درجه دار نیروی هوایی به مربیان اضافه شدند. در مدت کوتاهی که پرواز تفریحی انجام می شد سراپا شور و شوق در من بود و احساس غرور می کردم. هرگز آن لحظات را فراموش نمی کنم. پس از سه یا چهار هفته پرواز تمرینی که انجام دادیم به من اجازه پرواز مستقل دادند. در پرواز مستقل تعلیم گیرنده در همان جای سابق خود یعنی پشت خلبان می نشست چون تمام دستگاه ها و فرمان هواپیما که مقابل خلبان قرار داشت، جلوی شاگرد هم بود و او می توانست از آنها به طور یکسان استفاده کند. با این حال به خاطر اینکه خلبان در کابین نبود و تعادل هواپیما به هم می خورد یک کیسه شن و ماسه هم وزن خلبان به جای او گذاشته می شد.
 
 
,نخستین ها،نخستین زن های خلبان،عفت تجارت چی،اولین زن خلبان در ایران،تابناک با تو,[categoriy]


تاریخ شروع کار من پنج مهر ۱۳۱۸ بود و نخستین پرواز مستقیم ۲۷ آبان ۱۳۱۹ انجام شد. در این فاصله هفته ای دو بار تمرین کوتاه مدت داشتم. علت اینکه تاریخ نخستین پرواز مستقل خود را به یاد دارم این است که همان روز من بهترین لحظه های زندگی ام را سپری می کردم و پشت دیوان حافظ خود به یادگار نوشتم «پرشکوه ترین روز برای یک خلبان، روزی است که اولین پرواز آزادش را انجام دهد،»
 
پدرم مردی روشنفکر بود و در مورد پیشرفت های زندگی من نه تنها کارشکنی و بهانه جویی نمی کرد بلکه راهنمای مورد اعتمادم بود. در عوض مادرم از اینکه به فراگیری فن خلبانی پرداخته بودم سخت در وحشت بود. حتی پدرم به من گوشزد کرده بود درباره نخستین روزی که پرواز مستقل دارم چیزی به او نگویم. راستش خود من نیز اطلاعی از تاریخ اولین روز پروازم نداشتم و ضمن تمرینات متوجه شدم برای این کار آماده شده ام و قرار است به طور مستقل پرواز کنم.

در پرواز مستقل یک ربع روی آسمان بودم. اطراف فرودگاه را دور زدم و دوباره به محل سابق فرود آمدم. همه حاضران متوجه من بودند که چگونه برمی خیزم و چطور هواپیما را کنترل می کنم. به خصوص معلمانم با دقت و وسواس خاص تمام حرکاتم را زیرنظر داشتند تا از درصد نتایج تعلیمات آگاه شوند. خوشبختانه من زحمت های آنان را بی ثمر نگذاشتم و از آزمایش سربلند بیرون آمدم... به هرحال ما کار دشواری آغاز کرده بودیم و خوشبختانه به نتیجه هم رسیدیم.
 
من هنوز هم وقتی هواپیمایی در آسمان می بینم به قول معروف هوایی می شوم و از غرش آن لذت می برم. البته در شروع کارم با مشکلاتی نیز روبرو شدم مثلاً بعضی افراد ناشناس به پدرم تلفن می زدند و به دروغ می گفتند هواپیمای دخترت سقوط کرده است. در پاسخ به این محرک ها گاهی عصبانی می شدم و به پدرم می گفتم چرا مرا وادار به این کار کردی و مشوقم شدی تا خلبان شوم؛ ولی او معتقد بود در ابتدای هرکاری مشکلاتی وجود دارد و باید با صبر و تلاش با آنها مقابله کرد.»
 
 
 
مطالب مرتبط

آیا "ژولیوس سزار" اولین کسی بود که با عمل سزارین به دنیا آمد؟!

تیپ جالب زنان نیروهای امنیتی عربستان

تصاویر زنانی که شغل های مردانه دارند

.

منبع : tabnakbato.ir

مترجمی که نخستین زن خلبان ایرانی شد! گردآوری توسط بخش خواندنی ها و دیدنی ها سایت آکاایران
تبلیغات