آکاایران: مدت ها پیش کفش ها فقط برای حفاظت از پا طراحی می شدند و برای هزاران سال ترکیبی از درد و لذت بوده اند. از این رو موزه «V&A» در نمایشگاه خود تاریخ متنوع و طولانی آن ها را به نمایش در آورده است. قدیمی ترین مدل حاضر در این نمایشگاه به مصر باستان بر می گردد.
امتیاز خبر: 18 از 100 تعداد رای دهندگان 37
وبسایت epochtimes.com: مدت ها پیش کفش ها فقط برای حفاظت از پا طراحی می شدند و برای هزاران سال ترکیبی از درد و لذت بوده اند. از این رو موزه «V&A» در نمایشگاه خود تاریخ متنوع و طولانی آن ها را به نمایش در آورده است. قدیمی ترین مدل حاضر در این نمایشگاه به مصر باستان بر می گردد. همچنین طراحی های معاصرتری نیز وجود دارد که نشان می دهد پیشرفت تکنولوژی و پرینتر های سه بعدی چگونه مرزهای رسیدن به یک کفش را توسعه داده اند. البته با گذر زمان کفش به عنوان یک شئ، از کارکرد اصلی اش به هنر قابل پوشش تغییر یافته است. نمونه های زیادی از مدل های عرضه شده در این نمایشگاه این سوال را مطرح می کنند که اصلا قابل پوشیدن هستند؟ برای مثال می توان به مدلی از کفش های معاصر که «کفش های مبتکر زاها حدید« نامیده می شوند و ۱۶.۵ سانتی متر پاشنه دارند، اشاره کرد. هر چند ارتفاع برج مانند و سرگیجه آور پاشنه ها تنها مختص دوره مدرن امروزی نیستند.
 
 
تاریخچه بی معنی و افراطی کفش

تاریخچه بی معنی و افراطی کفش - آکاتاریخچه

آکاایران: تاریخچه بی معنی و افراطی کفش

جزئیات کفشی که در نمایشگاه مد کریستین دیور پاریس پوشیده شده است.(Pascal Le Segretarian / Getty Images) 
 
پاشنه های بلند گیج کننده
ایتالیای دوره رنسانس از تاثیر گذارترین های تاریخ گسترده کفش به شمار می رفت. برای نمونه زنان ونیزی کفشی پاشنه بلند و سکو مانند به نام «چوبین» می پوشیدند که غالبا از چوب و چوب پنبه ساخته می شد. به گفته «الیزابت سملهاک» مسئول ارشد موزه کفش «باتا»، اکثر مردان اصیل ونیزی ترجیح می دادند که همسرشان این کفش های بلند را بپوشند زیرا از آن جایی که سرعتشان گرفته می شد، نمی توانستند با مردان دیگر همراه شوند و تنها برای جلوگیری از افتادنشان، ملازمان آن ها را همراهی می کردند. متوسط پاشنه چوبین حدود ۱۴ سانتی متر بوده است اما شایع است که گاهی به ۵۰ سانتی متر هم می رسیده است.
تاریخچه بی معنی و افراطی کفش

پاشنه بلند


طرحی خطی از چوبین، کفش پاشنه بلند زنانه ونیزی (Wikimedia Commons)

پاشنه های چوبین فقط دلیل اجتماعی نداشت، بلکه بلندی آن زنان را از خیابان های کثیف ونیز محافظت می کرد. در حالی که پاشنه بلندتر می شد قیمت آن نیز تغییر می کرد که این خود دال بر بی معنی بودنش بود. از این رونه تنها در سال ۱۴۳۰ شورای اصلی ونیز پوشیدن چوبین بلند تر از نه سانتی متر را ممنوع کرد، بلکه آن را به توهین به پروردگار محکوم کرد زیرا هم روح و هم بدن فردی که از آن استفاده می کرد را به مخاطره می انداخت.
چنانچه »ربکا شاکراس« در نوشته خود به نام نظری تاریخی به کفشها آورده است، با این که چوبین ها مخصوص زن ها بودند، اما مردها نیز تمایل زیادی به کفش های پاشنه بلند داشتند. این موضوع را می توان به راحتی از »لویی چهارم« فهمید، پادشاهی که کفش های پاشنه قرمزش نماد وفاداری سیاسی شد. اشراف نیز برای اثبات وفاداریشان به شاه کفش پاشنه قرمز می پوشیدند.
تاریخچه بی معنی و افراطی کفش

کفش


لویی چهارم فرانسه، سال ۱۷۰۱ میلادی Hyacinthe Rigaud

زیبایی وحشیانه
ماهیت وحشیانه کفش ها را نمی توان نادیده گرفت. برای مثال ماگریت سال ۱۹۳۷ میلادی در نقاشی خود به نام »مدل قرمز« رابطه غیرعادی کفش و پا را به تصویر کشید. او در این اثر پوتین های چرمی کشیده است که انگشت هایی شبیه پای انسان دارد.
این جنبه ی کفش با پیدایش کفش لوتوس و بستن دردآور پا که از رشد بیشتر آن جلوگیری می کرد به چشم آمد. بستن پا سال ۱۹۱۱ میلادی در چین رواج یافت. در آن دوره که این کار از معنا و اهمیت زیادی برخوردار بود، انتظار می رفت زنی که پای خود را می بندد قطعا شوهر مناسبی پیدا خواهد کرد. ازین رو از سنین نوجوانی پای دختران بسته می شد. در واقع پای کوچک و ظریف نمادی از زیبایی و بیانگر سابقه اجتماعی فرد بود.
تاریخچه بی معنی و افراطی کفش

کفش لوتوس چینی مخصوص پایی که محکم بسته شده است، سال ۱۹۱۱ میلادی، موزه کودکان ایندیانا پولیس(Daniel Schwen, CC BY-SA)

پیدایش کفش ‏های طلسم شده در اواخر قرن ۱۹ میلادی، بعد جدیدی به جنبه دردناک اما در عین حال لذت بخش دنیای کفش بخشید. نکته مهم این دسته از کفش ها پاشنه بیش از حد بلند آن هاست. کفش هایی که پا را نه تنها اسرار آمیز می کند بلکه به آن قدرت می بخشد.
این کفش ‏ها ۴۵ سانتیمتر پاشنه داشتند. پا در حالی ‏که درد خیلی زیادی می ‏گرفت، در این کفش ‏های باریک و خیلی بلند محبوس می ‏شد. ولی این درد با لذت ناشی از توجهی که شخص از بینندگان دریافت می ‏کرد، خنثی می ‏شد.
در آن ‏زمان علاقه به پوشیدن این نوع کفش ‏ها تحت تاثیر ادبیات که کفش را به نوعی با شهوت مرتبط می ‏کرد، بیشتر می ‏شد. این کفش ‏ها حسی از زنانگی را القا می ‏کردند که بعدها جرقه بحث ها و منازعاتی شد در خصوص اینکه آیا کفش استعاره ‏ای از قدرت است یا فرمانبرداری.
با وجود این که نمونه های تاریخی کفش ها ممکن است آن ها را افراطی و یا حتی بی معنی جلوه دهد، اما تک تک آن ها پیامی دارند و هرکدام نمادی از جامعه ای متفاوت هستند. برنامه ها و نمایشگاه های متعدد برگزار شده در موزه V&A نیز حاکی از این است که علی رغم این پوچی، هریک نماینده ای از یک فرهنگ است. امروزه نیز از آن جایی که همچنان زنان ظاهر خود را به هر چیز دیگری ترجیح می دهند و حاضرند برایش هر دردی را تحمل کنند، همچنان کفش های غیر عادی از طراحانی مانند «کریستین لوبوتین» دیده می شود.

منبع :

گردآوری توسط بخش جالب انگیز سایت آکاایران
تبلیغات