در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد مادر شوهر پر اشتباه من ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته داستان های کوتاه از سایت سرگرمی آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: مادر شوهر پر اشتباه من

تاریخ ایجاد : 
11:07 1396/05/11

پدر همسرم سال‌ها پیش، قبل از این‌که ما ازدواج کنیم فوت کرده بود. همسرم آخرین فرزند خانواده است و مدت زیادی را با مادرش تنها زندگی می‌کرد و همین مسئله سبب شد مادر او وابستگی زیادی نسبت به همسرمداشته باشد. به‌طوری که گاه از خودم می‌پرسم او چه‌طور توانسته اجازه بدهد که حمید ازدواج کند.

این وابستگی باعث دردسرهای زیادی برای من می‌شود، مادر حمید انتظار دارد، او هر روز به خانه‌اش سر بزند و کارهای عقب‌افتاده‌اش را انجام بدهد. در حالی که همسر من، تنها پسر او نیست.

مادر شوهر پر اشتباه من
 مادر شوهر پر اشتباه من

آکاایران: مادر شوهر پر اشتباه من

 برادرهای بزرگ‌تر حمید، زندگی خودشان را دارند و مادرشوهرم هرگز در کارهای آنها دخالت نمی‌کند. فکرش را بکنید مادر همسرم وقت و بی‌وقت به خانه ما زنگ می‌زند و می‌گوید: «به حمید بگو بپره بره برای من میوه بخره یا بپره نون بگیره و کلی خرده فرمایشات دیگر». نمی‌دانم این شوهر است که من دارم یا پرنده؟ مادرشوهرم هرگاه که بیکار می‌شود به نوعی مرا می‌چزاند. مثلا او می‌داند که من از خورش آلواسفناج و آلبالوپلو متنفرم، غیرممکن است که یکی از این دو نوع غذا را بپزد و مرا به خانه خود دعوت نکند. خلاصه این‌که، کم‌کم داشتم از دست رفتار این زن به تنگ می‌آمدم، از این رو تصمیم گرفتم، مشکلم را با شخص باهوش‌تری در میان بگذارم. از آنجایی که خواهرم نابغه فامیل است، نخست او را برای مشاوره برگزیدم. زیرا افکاری که به سر خواهر من می‌زند، به عقل جن و پری هم خطور نمی‌کند، به منزل او رفته و سیر تا پیاز ماجرا را برایش بازگو کردم. خواهرم با دقت به حرف‌هایم گوش داد و پس از پایان درددل‌هایم با حالتی موذیانه گفت؛ نسترن خانوم ببین چی می‌گم:

«باید مادرشوهرتو شوهر بدی!»

فکر کردم اشتباه شنیدم: چی؟

گفتم باید برای مادرشوهرت، شوهر پیدا کنی!

ببین، مادر حمید از بس که تنهاست و بیکار، مدام تو زندگی شما سرک می‌کشه و تورو اذیت می‌کنه. اگه یه همدم و یه هم‌زبون داشته باشه، سرش گرم می‌شه و شمارو به حال خودتون می‌ذاره.

*         *         *

شاید حق با او بود ولی من نمی‌دانستم در این قحطی شوهر که بیشتر دخترهای 20 تا 30 ساله روی دست پدرو مادران‌شان مانده‌اند، چطور می‌شود برای یک زن شصت ساله شوهر پیدا کرد؟ این مشکل نه چندان کوچک را با خواهرم مطرح کردم و او باز نبوغ خود را به کار گرفت و پس از اندکی اندیشیدن گفت: «باید به آشناها و فامیل بسپاری که هر وقت مرد مسنی رو دیدن که خیال ازدواج داره به تو معرفیش کنن.»

کم‌کم داشتم نگران می‌شدم، اما در هر صورت، این کار نابخردانه را انجام دادم. از فردای آن روز فوج خواستگاران از طریق تلفن به سمت خانه ما هجوم آوردند و من فهمیدم آن دخترهای بیست ساله‌ای که بی‌شوهر مانده‌اند کافیست کمی صبر کنند تا شصت ساله شوند، آن گاه به راحتی می‌توانند، ازدواج کنند!! راست گفته‌اند که زمان، حللال مشکلات است، از آنجایی که بسیار مسئولیت‌پذیر و وظیفه‌شناس هستم با دقت هر چه تمام‌تر، شرایط خواستگاران را پرسیده و یادداشت کردم تا از بین آنان شخص مناسبی را انتخاب کنم. اولویت‌هایی که در نظر گرفته بودم از این قرار بود:

* طرف باید از یک خانواده کم‌جمعیت باشد.

* دارای شغل خوب و آبرومندی بوده یا از آن شغل بازنشسته شده باشد.

* خوش‌تیپ و خوش قد و بالا باشد تا مادرشوهرم او را بپسندد.

* خانواده‌ دوست باشد.

اما هیچ یک از خواستگاران، همه این شرایط را با هم نداشتند. من هم زیاد آدم ایده‌آلیستی نیستم. تا این‌که یکی را پسندیدم، بنابراین مرد شصت و پنج ساله‌ای را انتخاب کردم که بازنشسته بود، سه فرزند داشت که همگی متاهل بودند. قدش 175 و 85 کیلو وزن داشت و از وضعیت مالی متوسطی برخوردار بود. چون می‌ترسیدم مادرشوهرم یا فرزندانش به خاطر این‌کار، از دستم ناراحت شوند از آن خواستگار خواستم بگوید معرف‌شان یکی از همسایه‌ها بوده که خواسته است ناشناس باقی بماند. سپس شماره تلفن مادر حمید را در اختیار او گذاشتم تا با مادرشوهرم تماس بگیرد و منتظر ماندم ببینم عاقبت این ماجرا به کجا خواهد رسید.

ساعتی بعد آن خواستگار به من زنگ زد و گفت: مادرشوهرت گفته من قصد ازدواج ندارم. هر چه رشته بودم پنبه شد. از آن روز به بعد مادر حمید مدام برای ما کلاس می‌گذاشت که من با این سن و سال هنوز خواستگاران زیادی دارم و هی پز می‌داد. من که دیدم کاری از پیش نبرده و فقط باعث شده‌ام مادرشوهرم بیش از گذشته از خود راضی و با اعتماد به نفس شود، دلم می‌خواست بروم و خواهر نابغه‌ام را از روی کره‌ زمین محو و نابود کنم. پس از این که عقل و خلاقیت با شکست مواجه شد به سراغ تجربه رفتم. یعنی با مادرم حرف زدم و از ایشان راه‌حلی خواستم. مادر نسخه‌ای را که معمولا همه افراد باتجربه برای مشکلات خانوادگی می‌پیچند، پیچید. او به دنیا‌ آوردن یک عدد بچه تپل مپلی را تجویز کرد و گفت: اگه بچه‌دار بشی، حمید بیشتر احساس مسئولیت می‌کنه و مادرش هم می‌فهمه که دیگه نباید وقت و بی‌وقت مزاحم شما بشه، نمی‌دانم یک نوزاد نیم‌وجبی چه معجونی بود که می‌توانست همه را سر عقل بیاورد.

با این حال، نصیحت مادرم را گوش دادم و خیلی زود بچه‌دار شدیم. اما تولد فرزندم نه تنها مشکلات ما را از بین نبرد، بلکه مزید بر علت هم شد. زیرا مادرشوهرم، بیش از گذشته به خانه ما رفت و آمد می‌کند و حالا، حتی در بزرگ‌ کردن بچه نیز دخالت دارد... او معتقد است که از یک‌ماهگی، باید به بچه غذا داد. در حالی که تمام پزشکان می‌گویند نوزاد نباید تا قبل از شش ماهگی چیزی به‌جز شیرمادر بخورد. اما مگر من حریف این زن می‌شوم. او دائما در حلق بچه قندآب می‌ریزد. او اصرار دارد طفلک بیچاره را قنداق‌پیچ کند و هر چه می‌گویم این کارها قدیمی شده و دیگر کسی بچه را قنداق نمی‌کند به خرجش نمی‌رود.

واقعا کم آورده‌ام؛ ‌ای کاش کسی مادر شوهرم را متوجه اشتباهاتش کند.

وضعیت همچنان ادامه دارد تا امروز... بگویید چه کنم، شما راه حلی سراغی دارید؟

.

منبع : new.ksabz.net

مادر شوهر پر اشتباه من گردآوری توسط بخش داستانک،داستان کوتاه جالب سایت آکاایران
تبلیغات