محمد صفا جویی در روزنامه قانون نوشت:

این داستان  حقیقی یا دروغ است؟

شما حدس بزنید.

- حسین هدایتی پاداش خوبی به بازیکنان تیم والیبال نمی دهد.

حالا لحظه حقیقت فرا رسیده.

«دروغ»

این داستان «عابربانکی» حقیقت ندارد. محمدرضا داورزنی، رئیس فدراسیون والیبال درباره حضور حسین هدایتی در رختکن تیم ملی والیبال گفت: ایشان قول دادند به تیم در صورت صعود پاداش بدهند. آقای هدایتی رقمی را مشخص نکردند اما گفتند پاداش خوبی به بچه ها خواهند داد.

  (تسنیم)

 پ.ن: کلا چند سوال برایم پیش آمده که با طرح آنها می خواهم شما را هم با این موضوع درگیر کرده و درواقع مغز شما را نیز به هم بریزم:

سوال اول؛ حسین هدایتی کیست؟

چیزی که تا اینجا من متوجه شدم، او یک فرد پولدار است که از کودکی علاقه خاصی به خریدن تیم داشته. احتمالا در دوران کودکی توی بازی روپولی، هی تیم می خریده و حالا می خواهد آرزوهایش را محقق کند. یک روز 70 درصد ملوان را می خرد، یک روز قبل ترش کل استیل آذین را می خرد، یک روز سعی می کند پرسپولیس را بخرد ولی فعلا چیزی بهش نمی رسد و قس علیهذا (مدتی بود می خواستم از این عبارت استفاده کنم، مجالش نبود، هدایتی متشکریم.)

سوال دوم؛ حسین هدایتی در رختکن تیم والیبال چه می کند؟

اساسا چه کسانی حق راه یافتن به رختکن یک تیم ملی را دارند؟ بازیکنان و مربیان که هیچ، غیر از آنها متصدیان تدارکات، مسئولان و تعمیرکاران (شاید لوله ای چیزی در رختکن ترکیده یا نشتی داشته باشد) حق دارند به رختکن تیم های ملی ورزشی راه یابند. هر جور حساب می کنم ایشان با آن جثه نمی تواند بازیکن یا مربی باشد. به کت و شلوارش هم نمی خورد جزو تدارکات باشد. مسئول هم که نیست. (همین بالا اشاره کردیم که کلی بدهی دارد و کسی که بدهی داشته باشد که در کشور عزیزمان ایران مسئول نمی شود.)

سوال آخر؛ حسین هدایتی چرا می خند؟

او با اینکه ح.ه نشده، اما هم به بانک ها بدهی دارد، هم نتوانست تیم پرسپولیس را بخرد، هم تیم هایی که قبل از این خریده بود (مگه چیپسه!؟) به نتیجه مطلوبی نرسیدند و غیره (این از آن غیره هاست ها، عاقلان دانند)، پس سوال آخر ما این است که در برهه حساس کنونی، ایشان چرا می خند؟