599 - پیوند با کسی که با خدا پیوند دارد (1)

599 - پیوند با کسی که با خدا پیوند دارد (1)

599 - پیوند با کسی که با خدا پیوند دارد (1)599

آکاایران: 599

آکاایران: تاریخ: دوشنبه 1396/9/27
شارح : محمد محمدی ری شهری
مدت:

در این فراز از دعای نورانی مکارم الاخلاق از خداوند درخواست شده که خدایا! مرا به جدایی از کسی که به تو پیوسته است، مبتلا مکن.

همان طور که قبلا اشاره شد این فراز و فراز قبل از آن دو راهکار برای آنچه در فراز قبل از آنها آمده بود، می باشد. در آنجا از خداوند متعال، مبتلا نشدن به انجام کاری که بر خلاف محبت اوست، درخواست شد. اولین راهکار برای اینکه انسان دچار چنین مشکلی نشود و از انجام کار خلاف محبت خدا مصون بماند این است که با کسی که از خدا بُریده، دوستی نکند، همان که در فراز قبلی آمده بود، راه دیگر، این است که انسان با کسانی دوستی و رفت و آمد کند که با خدا پیوند دارند. این دو راهکار سبب می شود انسان راهِ محبت الهی را طی کند و از این راه، منحرف نشود.

شیخ طوسی در امالی این روایت را از رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) نقل فرموده است:

مَا استَفادَ امرُؤٌ مُسلِمٌ فائِدَةً بَعدَ فائِدَةِ الإِسلامِ مِثلَ أخٍ یَستَفیدُهُ فِی اللّهِ عز و جل. [۲]

هیچ مسلمانى پس از بهره اسلام آوردن بهره اى همچون برادرى خدایى، به دست نیاورده است.

مطلب بسیار مهمی در این روایت مطرح شده است، زیرا بهره بردن از کسی که رفاقت او با ما برای خدا است، بعد از اسلام، بالاترین بهر ه ها دانسته شده است، اما مشکل اینجاست که چنین دوست و همنشینی خیلی کم پیدا می شود، متأسفانه بیشتر دوستی ها به خاطر خدا نیست؛ بلکه به دلیل منافع مادی است، شاید به همین دلیل است که در مصباح الشریعة که منسوب به امام صادق (علیه السّلام) است، چنین سفارش شده است:

احذَر أن تُؤاخِیَ مَن أرادَکَ لِطَمَعٍ أو خَوفٍ أو أکلٍ أو شُربٍ، وَ اطلُب مُؤاخاةَ الأَتقِیاءِ و لَو فی ظُلُماتِ الأَرضِ و إن أفنَیتَ عُمُرَکَ لِطَلَبِهِم؛ فَإِنَّ اللّهَ عز و جل لَم یَخلُق عَلى وَجهِ الأَرضِ أفضَلَ مِنهُم بَعدَ النَّبِیِّینَ صَلَواتُ اللّهِ عَلَیهِم وَ الأَولِیاءِ، و ما أنعَمَ اللّهُ عَلَى العَبدِ بِمِثلِ ما أنعَمَ بِهِ مِنَ التَّوفیقِ لِصُحبَتِهِم؛ قالَ اللّهُ عز و جل: ﴿الْأَخِلَّاءُ یَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِینَ﴾ [۳] . [۴]

از برادرى کردن با کسى که تو را به طمع چیزى یا از سر ترس یا خواهشى و یا به خاطر خورد و خوراک مى خواهد، بپرهیز؛ بلکه برادرى پرهیزگاران را بجوى، هر چند براى جستن آنها در اعماق زمین فرو روى و هر چند عمر خود را در این راه صرف کنى، زیرا خداوند عز و جل، بر گستره زمین، پس از پیامبران (صلوات اللّه علیهم) و اولیا، کسى برتر از آنان نیافریده است و خداوند به بنده اى نعمتى همانند توفیق مصاحبت با آنان، نداده است. خداوند عز و جل مى فرماید: «آن روز، دوستان جز پرهیزگاران دشمن یکدیگرند».


[۱] الصحیفة السجّادیّة، دعای ۲۰.
[۲]الأمالی للطوسی (۴۶۰ ق) ص۴۶، ح۵۷.
[۳] . سوره زخرف، آیه ۶۷.
[۴] . مصباح الشریعة و مفتاح الحقیقة، منسوب به امام صادق (علیه السّلام)، ۳۰۸.

.

منبع : hadith.ir

تبلیغات