فرقه های زیدیه

فرقه های زیدیه - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد فرقه های زیدیه ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر لینک +فرقه +های +زیدیه را کلیک نمایید و یا در دسته از سایت دین و زندگی آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

در این بخش از سایت آکاایران مطالبی درمورد فرقه های زیدیه را برای شما آماده کرده ایم ، امیدواریم که مورد توجه شما قرار گیرد. 

به نقل از اکاایران: گذشت زمان سبب گردید در میان عالمان زیدی مذهب نیز اختلافاتی به وجود آید و خود به فرقه های کوچک تری تقسیم شوند. در این مجال به معرفی فرقه های زیدیه که در کتب فرق اسلامی ذکر آن به میان آمده است پرداخته می شود.

 

 فرقه زیدیه 

بتریه یا ابتریه یا صالحیه

پیروان حسن بن صالح بن حى و کثیر (النوى) أبتر هستند. هر دو در مذهب و قول امامت متفق‏اند مگر آنکه در خلافت عثمان بن عفّان توقف کردند و به ایمان و کفر او تصریح ننمودند.

مصنف الملل و النحل گوید: "اکثر این گروه صاحب رأى و اجتهاد نیستند. در اصول، از معتزله تبعیت مى‏کنند و امامان معتزله را بیش از اهل بیت (ائمه) بزرگ می دارند. در فروع نیز از مذهب ابو حنیفه پیروی کرده و در برخی مسائل پیروی از شافعى و شیعه می کنند".

ادریسیه

پیروان ادریس بن عبداللّه بن الحسن مثنى بن الحسن بن على بن أبی طالب هستند که مۆسس دولت ادراسه یا ادریسیان در مغرب اقصى در شمال آفریقا بود. وى نخست با حسین بن على بن حسن بن حسن، در دوره خلافت هادى خروج کرد و چون او در واقعه فخ کشته شد به امر برادرش محمد بن عبد اللّه به مغرب رهسپار گشت و دولتى علوى و شیعه در آنجا تأسیس نمود (172 هـ.ق)، و مرکز خلافتش را در شهر ولیله‏ نزدیک مراکش قرار داد.

در آن زمان که ادریس به امر برادرش محمد بن عبد اللّه، از دست عباسیان به مغرب مى‏گریخت غلامى به نام راشد در همه جا همراه او بود تا به مصر رسیدند، به تدبیر آن غلام خود را از بیراهه به قیروان رسانید و به شهرهاى فاس و طنجه رفت، مردم با او بیعت کردند. چون این خبر به هارون الرشید رسید، به تدبیر وزیرش یحیى بن خالد برمکى سلیمان بن جریر رقّى را که یکى از سخنوران فرقه بتریه از زیدیه بود، براى کشتن و مسموم ساختن وى به آفریقا فرستاد تا روزى در خلوت سلیمان بن جریر فرصت یافته او را به وسیله شیشه عطرى که زهرآگین بود، مسموم ساخت و بگریخت و به هارون پیوست. (سال 177 هـ.ق)

جارودیه یا سرحوبیه

جارودیه یا سرحوبیه از فرق «زیدیه» اند که پیروان ابو الجارود یا ابو النجم زیاد بن منذر عبدى بودند. آن ها معتقدند که پیغمبر اسلام، على (علیه السلام) را به وصف ، به امامت منصوص کرده است نه به اسم و مردمان با دیگرى بیعت کردند و به گمراهى و کفر افتادند.

غالب ایشان مانند دیگر زیدیه معتقدند هر فرد فاطمى که قیام کند و مردم را به دین و تقوا دعوت کند امام است.

از فرق زیدیه پیروان یعقوب بن عدى کوفى بودند و رجعت را انکار مى‏کردند و از کسانى که به رجعت معتقد بودند تبرى نمى‏جستند. عذاب قبر، سۆال منکر و نکیر و شفاعت را منکر شدند

جریریه یا سلیمانیه

پیروان سلیمان بن جریر از فرق زیدیه اند و معتقد بودند امامت باید به شورا باشد، و به محض آنکه دو تن از بزرگان امت بر آن اتفاق کنند شرعى است.

ایشان امامت مفضول یعنى خلافت ابوبکر و عمر را قبول داشتند و مى‏گفتند که مسلمانان با اینکه در بیعت على (علیه السلام) ترک اصلح کردند، فاسق و کافر شمرده نمى‏شوند. سلیمانیه از عثمان بیزارى جسته و به کفر وى گواهى مى‏دادند.

سلیمان در مسأله «بداء» و «تقیه»، شیعه امامیه را مورد انتقاد و طعن قرار داد و مى‏گفت: شرط نیست که امام از نظر علم افضل امت باشد، همان قدر که بتواند مسلمین را اداره کند کافى است و حتى لازم نیست که مجتهد و خبیر به مواقع اجتهاد باشد و از حرام و حلال سر در بیاورد.

سلیمان بن جریر همان کسى است که متهم به قتل ادریس بن عبد اللّه مۆسس دولت ادریسیه، در مغرب است که در توطئه‏اى به امر هارون الرّشید او را با زهر مسموم کرد و بکشت.

حسنیه

پیروان حسن بن زید بن حسن بن على بن أبی طالب (علیهما السلام) هستند و از فرق زیدیه به شمار مى‏روند. وى در سال 250 بر سلیمان بن عبداللّه بن طاهر بن طاهر فرمانرواى مازندران بشورید، و بر گرگان تسلط یافت و پس از وى برادرش محمد بن زید به جاى او نشست. محمد در نبردهایى که بین او و محمد بن هارون روى داد کشته شد.

حسینیه

گروهى از زیدیه اند و گویند هر که از آل محمد (صلی الله علیه و آله) خروج کند امام مفترض الطاعه است. حضرت على (علیه السلام) در زمان خود امام بود و امامت خود را اظهار کرد، و پس از او پسرش حسین بن على (علیهما السلام) به امامت رسید و بر یزید خروج کرد و در کربلا کشته شد و زید نیز خروج کرد و در کوفه به قتل رسید و یحیى بن زید نیز خروج کرد و در خراسان کشته شد و عیسى بن زید نیز خروج کرد و در سال 168 هـ.ق درگذشت. پس از وى محمد نفس زکیه است که در زمان منصور خروج کرد و به امر وى در مدینه کشته شد.

خشبیه یا سرخابیه

خشبیه یا سرخابیه‏ پیروان سرخاب طبرى از فرق زیدیه بودند که پس از مختار بن ابى عبید ثقفى ظهور کردند و چون سلاحى جز خشب (چوب) نداشتند از این جهت آنان را خشبیه گفتند. ابن تیمیه در منهاج السنة نوشته است: "چون زید را به دار زدند گروهى از پیروان او شب ها به زیارت چوبه دار او مى‏رفتند و از این جهت ایشان را خشبیه خوانده‏اند". این فرقه در زمان هشام بن عبد الملک پس از شهادت زید بن على بن حسین برخاستند.

خلفیه

یاران خلف بن عبد الصمد بودند.

دوکینیه

از یاران فضل بن دوکین بودند.

ذکیریه

نام گروهى از زیدیه است که پیروان ذکیر بن صفوان بودند.

صباحیه

از یاران ابو محمد صباح بن قیس بن یحیى المزنى بودند و از ابو بکر و عمر بیزارى جسته و به رجعت اعتقاد داشتند. نجاشى او را ثقه دانسته و گوید که وى از حضرت امام‏ باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام) روایت مى‏کرد.

صباحیه

از فرق زیدیه که ابو بکر را امام مى‏دانستند و گفتند با اینکه على (علیه السلام) افضل بود ولى نصى بر امامت او نیست.

عجلیه

از فرق زیدیه و پیروان هارون بن سعید عجلى از اصحاب امام جعفر صادق (علیهما السلام) بودند. شیخ طوسى هم در رجال خود وى را از اصحاب امام صادق (علیه السلام) دانسته و مى‏نویسد که هارون بن سعید عجلى، کوفى بود و او را بجلى نیز مى‏گفتند که غلط است و عجلى صحیح است. وى از رۆساى مذهب زیدیه بود و با ابراهیم بن عبد اللّه بن حسن محض در سال 145 هـ.ق کشته شد.

گروهى از زیدیه اند و گویند هر که از آل محمد (صلی الله علیه و آله) خروج کند امام مفترض الطاعه است

قاسمیه

از فرق زیدیه که پیرو قاسم بن ابراهیم بن اسماعیل الحسنى علوى مکنى به ابو محمد و معروف به الرسى (169- 246) بودند که مردى فقیه و شاعر و از ائمه زیدیه و برادر مادرى ابن طباطبا محمد بن ابراهیم بود. وى پس از مرگ برادرش محمد بن ابراهیم در 199 هـ.ق دعوى امامت کرد و در الرّس که کوهى سیاه نزدیک ذى الحلیفه در شش مایلى مدینه بود درگذشت. وى بیست و سه رسال در بیان توحید و عقاید زیدیه و رد بر رافضه نوشته است. حسین بن حسن بن قاسم زیدى صاحب یمن آن مذهب را در دیلم و رویان رواج داد و ایشان در هدایت و رهبرى از امامان زیدى یمن پیروى مى‏کردند.

نعیمیه

از فرق زیدیه و پیرو نعیم بن یمان بودند و به عقیده ایشان على (علیه السلام) پس از پیغمبر (صلی الله علیه و آله) افضل مردم مى‏باشد و درباره کسانى که بیعت او را ترک کردند گفتند ترک افضل کردند و خطا نمودند. از عثمان و دشمنان على (علیه السلام) دورى مى‏جستند و آنان را کافر مى‏شمارند.

یعقوبیه

از فرق زیدیه پیروان یعقوب بن عدى کوفى بودند و رجعت را انکار مى‏کردند و از کسانى که به رجعت معتقد بودند تبرى نمى‏جستند. عذاب قبر، سۆال منکر و نکیر و شفاعت را منکر شدند. آنان امامت ابوبکر، عمر و عثمان را رد مى‏کردند ولى آن را در ضلالت نمى‏دانستند.

ابرقیه یا ابراقیه

از فرق زیدیه، از یاران عباد بن ابرق کوفى بودند که شیخین را انکار نکردند و متعه و رجعت را نپذیرفتند.

 

گردآوری: بخش دین واندیشه آکاایران

فرقه های زیدیه گردآوری توسط بخش اعتقادات شیعه سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات