صحرای عرفات و سرور شهیدان عالم حسین‌ بن علی ع - آکا

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد صحرای عرفات و سرور شهیدان عالم حسین‌ بن علی ع ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت دین و زندگی آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

صحرای عرفات و سرور شهیدان عالم حسین‌ بن علی ع

امام حسین (ع) در بعدازظهر روز عرفه همراه با فرزندان و یاران خود در صحرای عرفات وقوف کرد. وی در آنجا بزرگترین همایش خودسازی و شناخت را در قالب ژرف‌ترین کلمات به ظهور رسانید.

سخنانی که از اعماق وجودش نشأت می‌گرفت آن‌چنان والاست که آدمی را به تفکر وا می‌دارد، برخی از موضوعات آن به شرح زیر است...

صحرای عرفات و سرور شهیدان عالم حسین‌ بن علی ع
صحرای عرفات و سرور شهیدان عالم حسین‌ بن علی ع

1- ایشان دعا ی خود را با ستایش خداوند آغاز می‌کند، ستایشی زیبا و یکتا.

«ستایش خداوندی را سزاست که چیزی قضایش را دور نمی‌سازد و از اعطا و بخشش او جلوگیری نمی‌کند و هیچ آفریننده‌ای آفرینش او را ندارد و او سخاوتمندی بی‌انتهاست»

2- بیان گوشه‌ای از نعمت‌های بی‌پایان خداوند که انسان را درتمام مراحل رشد تکامل دربر گرفته و یاد از مهر مادر و مواظبت و پرستاری آنان را از الطاف خداوند می‌‌شمرد.

3- به شکر نعمت‌های الهی اشاره می‌کند و خود را از ادای یک شکر نیز عاجز می‌داند.

4- استغفار و انابه عاجزانه به درگاه خداوند و طلب مغفرت از بارگاه حق تعالی.

هر فرازی از این دعا دریچه‌ای از عشق و نور و محبت و توحید را در دل انسان می‌گشاید. ایشان با این دعا در صدد است انسان و خدا را بشناساند و نزدیکی آن دو را به هم نمایان کند. این نیایش منطقی‌ترین رابطه خدا با انسان را توضیح می‌دهد. ایشان با همه وجود حضور خداوند و احاطه و اشراف او به همه ذرات هستی و نفوذ علم و قدرت و حیات او را به تک‌تک ذرات و موجودات عالم مشاهده می‌نماید و آن چه را می‌بیند بر زبان می‌راند.

5- فراگیری راه تعلیم و تربیت از خدا

6- شناخت و درخواست بهترین مسألت‌ها.

7- تعلیم مفاهیم و ادبیات قرآن.

و...

 

نگاهی دقیق تر به دعای عرفه حسین بن علی (ع)
 روز عرفه داراى دعاهاى فراوانى است ؛ ولى در این میان، دعاى عرفه امام حسین (ع) داراى جایگاه ممتاز ، أخص و ویژه است و در واقع ، ناب‏ترین و عمیق‏ترین معارف الهى و توحیدى در این دعا ، بر زبان سالار شهیدان (ع) جارى گشته است .

 

عصر روز عرفه امام حسین (ع) با گروهى از خاندان و فرزندان و شیعیان ، با نهایت خاکساری و خشوع از خیمه بیرون آمدند و در جانب چپ کوه ایستادند . امام (ع) چهره مبارک خود را به سوى کعبه گردانید مانند مسکین نیازمندى که غذا مى‏طلبد ، دست‏ها را برابر صورت خود گرفت و دعایش را چنین آغاز کرد :

 

« الحمدلله الذى لیس لقضائه دافع و لا لعطائه مانع و لا کصنعه صانع و هو الجواد الواسع ؛ سپاس خداوندى را سزاست که چیزى قضایش را دور نمى‏سازد و از عطا و بخشش او جلوگیرى نمى‏کند و هیچ آفریننده‏اى آفرینش او را ندارد و او سخاوت‏مندى عالم گستر است . »

حضرت (ع) سپس به بیان گوشه‏اى از نعمت‏هاى بى پایانِ خداوند که انسان را در تمام مراحل رشد و تکامل در برگرفته ، مى‏پردازد و مهربانى مادران و دایه‏ها و مواظبت و پرستارى و دل‏سوزى آنان را از الطاف و عنایت‏هاى خداوند مى‏شمرد ؛ سپس به لزوم شکر نعمت‏هاى الهى اشاره مى‏کند و خود را از اداى یک شکر نیز عاجز و ناتوان مى‏بیند .

هر فرازى از این دعا ، دریچه‏اى از نور و توحید و عشق و محبت به خداوند را به سوى دل انسان مى‏گشاید و عباراتِ دعا و محتواى آن ، نشان مى‏دهد که امام حسین (ع) در حال این دعا یک سره از خود و عالم غافل گشته ، تمام جهان را به یک سو نهاده ، با همه وجود حضور خداوند و احاطه و اشراف او به همه ذرات هستى و نفوذ علم و قدرت و حیات او را بر تک تک ذرات و موجودات عالم مشاهده مى‏نماید و آن چه را که دیده ، بر زبان آورده است . امام حسین (ع) مى‏خواهد با این نیایش ، انسان و خدا را بشناساند و نزدیکى آن را به هم بنماید . او با این نیایش ، منطقى‏ترین و واقعى‏ترین رابطه انسان با خداوند را با زیباترین شکل به تصویر می کشد .

 

دعاى عرفه سیدالشهداء (ع) سراسر نور و عرفان پروردگار است و آمیزه‏اى از شور و عشق و محبت و معرفت به ذات پاک خداوندی است . در فرازهاى این دعا ، امام حسین (ع) با خداوند چنین عاشقانه زمزمه مى‏کند :

 

 خداوندا ! اجازه فرما تا دمى چند در برابرت به زانو درافتم و قطراتى از اقیانوسِ جان ، نثار بارگاهت نمایم . خیال دورى راه تا درگاه جمالت خسته و فرسوده ام کرده است که :

 

از گِل آدم شنیدم بوى تو     راه‏ها پیموده‏ ام تا کوى تو

 

  خدایا ! موجوداتى که در هستى خود نیازمند تو هستند ، چگونه مى‏توانند راهنماى من به سوى تو باشند ؟

 

پروردگارا ! آیا حقیقتى غیر از تو آن روشنایى را دارد که بتواند تو را بر من آشکار سازد ؟ کى از نظر غایب و پنهان بوده‏اى که نیازمند راهنمایى به سوى خود باشى و چه وقت از من دور بوده‏اى تا نمودهاى جهان مرا به تو برساند ؟

 

همه عالم به نور توست پیدا     کجا گردى تو از عالم هویدا ؟

 

 خدایا ! روشنایى جمال و جلالت در جهان هستى آشکارتر از هر چیز است و وجودِ تو خِفا و پوشیدگى ندارد تا چراغى سر راه بگیرم و بارگاه ربوبى تو را جست و جو نمایم و یا دلیلى را راهنماى خود به سوى تو قرار دهم ؛ چون فروزنده چراغ تو و سازنده دلیل و راهنما ، تویى .

خداى من ! چشمى که تو را بر خود نگهبان و مراقب نبیند ، کور و فرو بسته باد و بنده‏اى که از متاع محبت تو بى بهره باشد ، سرمایه باخته و ورشکسته باد .
 
دیده‏اى کان چهره روشن نبیند کور باد     خاطرى کَز توست خالى ، تیره و بى نور باد
 
 امام حسین (ع) با این دعا روحى تازه به کالبد عرفات دمید و این نغمه خوش آسمانى و آواى دل‏انگیز ملکوتى را تا ابد در سینه سیناى عرفات به یادگار گذاشت .

از صداى سخن عشق ندیدم خوش‏تر     یادگارى که در این گنبد دوّار بماند


 صحراى عرفات کالبد و امام حسین (ع) روحِ آن است و به همین دلیل حق تعالى ، در روز عرفه پیش از آن که به اهل موقفِ عرفات نظر لطف کند ، به زائران قبر پاک حسین (ع) نظر رحمت مى‏افکند .

منبع:تبیان
ویرایش وتلخیص:آکاایران

صحرای عرفات و سرور شهیدان عالم حسین‌ بن علی ع گردآوری توسط بخش نبوت سایت آکاایران

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات