,زندگی موقت,بهشت,حضرت آدم,نبوت

عالم مجردات

با توجه به این که قرآن می فرماید هر کس مسئول اعمال خویش است در داستان امتحان

زندگی موقت

در واقع خلاف عدلی واقع نشده و ما چوب دیگران را نمی خوریم و به خاطر حضرت آدم(علیه السلام) مجازات نمی شویم. از طرفی ما برای زمین خلق شده بودیم و باید روی زمین باشیم و زندگی بر روی زمین تنبیه نیست. اگر مدرسه رفتن برای بچه تنبیه است، زندگی بر روی زمین هم برای ما تنبیه است. اما اگر مدرسه رفتن برای بچه راه استکمال است که هست، زندگی ما بر زمین هم راه استکمال است زیرا ما جز از این طریق به کمال نمی رسیم.

بهشت و مراتب کمال عالی انسانی جز از طریق زمینی و اختیار و درگیری و در کوره های امتحان آبدیده شدن، از هیچ طریقی امکان پذیر و دست یافتنی نیست. بنابراین حضرت آدم(علیه السلام) مرتکب گناهی نشده بر فرض که مرتکب گناهی هم شده باشد، آمدن بر روی زمین تنبیه نیست بلکه در واقع لطف خداست.

در صحنه امتحان واقع شدن تنبیه نیست. تیمی که در مسابقه شرکت می کند بسیار زحمت می کشد، عرق می ریزد، تحت فشار قرار می گیرد اما هرگز نمی گویند که تنبیه می شوند زندگی در زمین شرکت کردن برای رسیدن به مراتب عالی انسانی است، پس این هم مجازات نیست که کسی تلقی کند که مجازات می شویم. از همه اینها گذشته ما فقط به خاطر گناهانی که مرتکب می شویم مواخذه خواهیم شد. تأکید می کنیم حضرت آدم(علیه السلام) مرتکب گناه نشده، بر فرض که مرتکب گناه شده باشد هرگز فرزندان حضرت آدم را به خاطر گناه پدرشان مواخذه نخواهند کرد، چنان که خیلی از بزرگان ممکن بود پدر یا مادرشان کافر باشند. آیا اینها را به خاطر کفر پدر و مادرشان مجازات می کنند؟

اصحاب پیغمبر آنهایی که به اوج عظمت رسیده اند پدر و مادرشان چه کسی بوده؟ خیلی از شهدای بدر، شهدای احد پدرشان در سپاه دشمن بودند. اگر هم بر فرض بپذیریم که نمی پذیریم و این جوری نبوده حضرت آدم(علیه السلام) مرتکب گناهی شده باشد، گناهش اصلاً به حساب ما نوشته نمی شود و ما مواخذه نمی شویم بلکه به خاطر گناهانی که با سوء اختیار خودمان انجام دادیم مواخذه می شویم.

حضرت آدم(علیه السلام) مرتکب گناه نشده، بر فرض که مرتکب گناه شده باشد هرگز فرزندان حضرت آدم را به خاطر گناه پدرشان مواخذه نخواهند کرد

پس روی زمین آمدن لطف خداست که انسان بیاید در این مدرسه و مراتب استکمال را طی کند، در حالی که اگر در همان مرحله می ماند به مراحل کمال انسانیش نمی رسید.

ممکن بود که همه انسان ها را خداوند در بهشت خلق می کرد و همان جا می خرامیدند و استفاده می کردند اما این کمالی که انسان می تواند با استفاده از اختیار و عبادت خودش و با سیر و طی مراحل کمال به دست بیاورد اصلاً با آن کمال و با آن بهشت قابل مقایسه نیست.

بهشتی که به او می دادند قهری می شد. البته شاید مقایسه درستی نباشد. به هر حال فاصله خیلی زیاد است. هر کمالی که انسان به دست می آورد به برکت استفاده از اختیار، زحمت کشیدن، عبادت کردن، در صحنه های امتحان شرکت کردن است.

 

نتیجه:

حضرت آدم(علیه السلام) مرتکب گناه نشده زیرا در آن زمان شریعت و تکلیفی وجود نداشته و بر فرض که مرتکب گناه شده باشد هرگز فرزندان حضرت آدم را به خاطر گناه پدرشان مواخذه نخواهند کرد. از طرفی هبوط و زندگی در زمین لطف خداوند به نوع بشر است تا با اختیار خود آن بهشت و مراحل کمال انسانی را به دست آورد. در واقع و از ابتداء خداوند انسان را برای زندگی روی زمین خلق کرد.

بازآوری: دکتر جعفری    

بخش اعتقادات شیعه تبیان

گردآوری توسط بخش نبوت سایت آکاایران
  • فال
  • بازار
  • تست هوش آنلاین
تبلیغات