در این بخش از سایت آکاایران مطالبی درمورد وظایف الهی را برای شما آماده کرده ایم ، امیدواریم که مورد توجه شما قرار گیرد.

به نقل از آکاایران: امیرالمۆمنین(علیه السلام) به امام حسن(علیه السلام) می فرمایند: باید جهاد کنى، مبادا افکار دیگران تو را تحت فشار قرار دهد و مانع از انجام وظیفه الهى شود و مبادا تحت تأثیر سخن دیگران کارى را که وظیفه خود تشخیص داده اى، ترک کنى.

وظایف الهی,وظایف فرشتگان الهی,وظایف فرشته های الهی

وظایف فرشته های الهی

 وظایف الهی

بى تردید از عوامل مۆثر در رفتار همه انسان ها افکار مردم است. آراى مردم و سخن دیگران در رفتار آدمی سخت تأثیر دارد. به عنوان مثال برخى کارها را وقتى انسان انجام می دهد، همه به او احسنت و آفرین می گویند و او نیز با دریافت این تشویق ها و تمجیدها، انگیزه اش براى آن کار قوى تر می شود. در مقابل گاهى انسان با شناختى دقیق و تلاشى تام و تصحیح تشخیص می دهد که مثلا فلان کار خوب است و باید انجام بگیرد، امّا به دلیل اینکه مردم آن را نمی پسندند و یا به هر دلیل دیگرى، هرگز آن را تعقیب نمی کند و رغبتى به انجام آن نشان نمی دهد. در این گونه موارد وظیفه چیست؟ و چقدر انسان می تواند در مقابل آرا و افکار عمومی مقاومت کند؟ آیا آنچه را که وظیفه خود تشخیص داده است انجام می دهد و یا آنچه مردم می پسندند؟ به عنوان نمونه، گاه انسان کارى را برحسب آگاهى دقیق، براى خود وظیفه تشخیص داده و آن را بر خود واجب می داند که باید انجام بدهد، اما اگر این کار را انجام دهد، همسر و پدر و مادر و برادر و خواهر و... او را ملامت می کنند. در چنین شرایطى چقدر می تواند مقاومت کند و در مقابل افکار دیگران به وظیفه خود پایبند باشد؟ با عنایت به همین وضعیت است که قرآن می فرماید:

یا اَیُّها الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِى اللّهُ بِقَوْم یُحِبُّهُمْ و یُحِبُّونَهُ أَذِلَّة عَلَى الْمُۆْمِنیِنَ أعِزَّة عَلَى الْکافِرینَ، یُجاهِدوُنَ فِى سَبیل ِاللّهِ وَلایَخافُونَ لَوْمَةَ لائِم؛ اى اهل ایمان هر کسى از آیین خود بازگردد [به خدا زیانى نخواهد رسید] خداوند گروهى را خواهد آورد که آن ها را دوست دارد و آن ها هم خداوند را دوست دارند و در برابر مۆمنان فروتن و در برابر کفّار، سرافراز هستند. آن ها در راه خدا جهاد می کنند و از سرزنش سرزنش کنندگان هراسى ندارند.( . مائده/ 54)

واضح است که باید تمرین کنیم تا بتوانیم خودمان را این چنین بسازیم و تربیت نماییم تا تحت تأثیر سخن دیگران قرار نگیریم و به آنچه وظیفه خود تشخیص دادیم عمل کنیم. البته در تشخیص وظیفه نباید کوتاهى کرد و لذا در ادامه حضرت(علیه السلام) سفارش می فرماید: وَتَفَقَّهْ فِى الدّینِ. اگر آدمی بخواهد به وظیفه خود عمل کند، باید ابتدا وظیفه را بشناسد و شناخت وظیفه جز از راه تفقّه در دین و فهم حقایق دینى و معارف الهى میسّر نمی شود

همین تعبیر در این وصیّت امیرالمۆمنین علیه السلام آمده است که می فرماید: جاهِدْ فِى اللّهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَ لا تَأْخُذْک فِى اللّهِ لَوْمَةُ لائِم؛ در راه خدا آن طور که شایسته است جهاد کن و سرزنش هیچ سرزنش کننده اى تو را از راه خدا باز ندارد.

آکاایران: در راه خدا حق جهاد را به جا آورید و آنچه را وظیفه است به طور کامل انجام دهید و هرگز از مال و جان و آبرو و عزت خود در راه انجام وظیفه دریغ نکنید و هر چه وظیفه خود تشخیص دادید، امتثال کنید. این مهم، آنگاه تحقق خواهد یافت که شخص تحت تأثیر کلام ملامت کنندگان واقع نشده، نکوهش دیگران، او را از انجام وظیفه در راه خدا منصرف نکند؛ لا تَأْخُذْک فِى اللّهِ لَوْمَةٌ لائِم.

این آفت بزرگ، دامن گیر فرد و جامعه هر دو می شود و اثر سوء آن، فرد و جامعه هر دو را به انحراف می کشاند. گاهى آدمى بعد از تأمل و فکر فراوان تصمیم می گیرد و راهى را انتخاب می کند و با اقامه دلایل متقن و محکم، کارى را واجب و مطلوب خدا تشخیص می دهد، امّا وقتى که به میدان عمل پا می گذارد، با مشاهده عکس العمل دیگران و گفته هاى مردم که می گویند: این کار را نکن و مبادا آن را انجام دهى، در تیررس ملامت دیگران قرار می گیرد و در انجام آن وظیفه یقینى و خطیر سست شده، از انجام آن صرف نظر می کند و وظیفه اى را که واجب تشخیص داده بود ترک می نماید. اینجاست که امیرالمۆمنین(علیه السلام) به امام حسن(علیه السلام) این آفت را تذکر داده، می فرمایند: باید جهاد کنى، مبادا افکار دیگران تو را تحت فشار قرار دهد و مانع از انجام وظیفه الهى شود و مبادا تحت تأثیر سخن دیگران کارى را که وظیفه خود تشخیص داده اى، ترک کنى.

شیعه واقعى متأثّرنشدن از اظهار نظر دیگران تا بدانجا اهمیت دارد که در کلام ائمه معصومین(علیهم السلام) معیار شیعه بودن معرفى شده است. در حدیثى امام باقر(علیه السلام) خطاب به جابربن یزید جعفى که یکى از اصحاب سرّ حضرت می باشد می فرماید: وَاعْلَمْ بِاَنَّک لاتَکوُنُ لَنا وَلِیّاً حَتّى لَوِ اجْتَمَعَ عَلَیْک اَهْلُ مِصْرِک وَ قَالُوا اِنَّک رَجُلٌ سوءٌ لَمْ یَحْزُنْک ذلِک وَ لَوْ قالوا اِنَّک رَجُلٌ صالِحٌ لَمْ یَسُرَّک ذلِک وَلکنْ اِعْرِضْ نَفْسَک عَلى کتابِ اللّهِ؛(1) اى جابر! اگر می خواهى از شیعیان ما باشى، شیعه ما این گونه است که اگر همه مردم شهر جمع شوند و شعار بدهند: «مرده باد جابر! جابر مرد بدى است! او کافر است»، سرزنش مردم هرگز تأثیرى در دل تو نگذارد و تو را ذرّه اى هراسان نسازد و از طرف دیگر لَوْ قَالُوا: اِنَّک رَجُلٌ صَالحٌ لَمْ یَسُرَّک ذلِک... اگر همه اهل شهر جمع شوند و بگویند: «آفرین! احسنت! زنده باد جابر!» تحسین مردم هرگز نباید در دلت اثر کند و ذره اى تو را شادمان سازد. البته به دست آوردن این حالت و روحیه بسیار مشکل است. تصور کنید که اگر یک نفر به ما بگوید: «چرا فلان کار را انجام دادى؟!» ناراحت شده، در عمل سست می شویم، چه رسد به اینکه تمام مردم ما را ملامت کنند و بگویند: عجب کار بدى انجام دادى!

اهل بیت(علیهم السلام) می خواهند افرادى را تربیت کنند که از مال و جان و عزت و آبرو و سرمایه و عزیزان خود در راه انجام وظیفه الهى دریغ نکنند و متزلزل نشوند. تربیت شدگان مکتب اهل بیت(علیهم السلام) به یقین این روحیه ایثار را در جهاد فرهنگى نیز حفظ می نماید و تمام عمر را صرف تبیین و ترویج ارزشها و عقاید اسلامی می کنند. اگر چنین کسى در این راه مورد ملامت قرار گیرند، هرگز متزلزل و پشیمان نمی شوند. به عنوان مثال، کسى که با هدف و انگیزه الهى به تحصیل علوم دینى و تبلیغ معارف الهى، یا به کار دیگرى می پردازد هرگز از ملامت دیگران دلسرد نمی شود؛ لذا هر چه بگویند: «اگر فلان کار را می گرفتى ماهیانه چقدر درآمد داشتى؛ و با این قرض و بدهکارى و خانه گِلى و این وضع فلاکت بار که نمی توان درس خواند و دین را ترویج نمود و...»، در عقیده صحیح او تأثیرى نمی گذارد و او را سست نمی سازد. این کلام یکى از معانى فرمایش حضرت على(علیه السلام) است که می فرماید: لا تَأْخُذْک فِى اللّهِ لَوْمَةُ لائِم. بنابراین انسان باید در خود بنگر، اگر اعمال و رفتارش بر اساس وظیفه و مورد رضاى خداى متعال نیست در آن ها تجدیدنظر نموده آن ها را تصحیح کند و بعد از تشخیص قطعى وظیفه نباید کوتاهى کند. اگر به خاطر حرف مردم آن وظیفه را ترک کند، باید در شیعه بودن خود تردید نماید.

در راه خدا حق جهاد را به جا آورید و آنچه را وظیفه است به طور کامل انجام دهید و هرگز از مال و جان و آبرو و عزت خود در راه انجام وظیفه دریغ نکنید و هر چه وظیفه خود تشخیص دادید، امتثال کنید. این مهم، آنگاه تحقق خواهد یافت که شخص تحت تأثیر کلام ملامت کنندگان واقع نشده، نکوهش دیگران، او را از انجام وظیفه در راه خدا منصرف نکند؛ لا تَأْخُذْک فِى اللّهِ لَوْمَةٌ لائِم

 

بنابراین ما باید قرآن و کلام خدا و خواست خداوند سبحان را ملاک کارهاى خود قرار دهیم: اِعرِضْ نَفْسَک عَلى [مَافِى] کتَابِ اللّهِ فَاِنْ کنْتَ سالِکاً سَبیلَهُ زاهِداً فى تَزْهیدِهِ راغِباً فى تَرْغیبِهِ خائِفاً مِنْ تَخْویفِهِ فَاثْبُتْ وَ اَبْشِرْ فَاِنَّهُ لا یَضُرُّک ما قیلَ فِیک وَ اِنْ کنْتَ مُبائِناً لِلْقُرآنِ فَمَاذَا الَّذى یَغُرُّک مِنْ نَفْسِک(بحارالانوار: ج 78، باب 22، ص 162، روایت 1)؛ خود را بر قرآن عرضه کن! پس اگر راهت راه قرآن بود و زهد مطلوب قرآن را داشتى و به آنچه قرآن دعوت نمود، راغب و از آنچه ترا از آن برحذر می داشت ترسان بودى، پس ثابت باش و بشارت باد بر تو که در این صورت آنچه (بدخواهان) درباره تو بگویند به تو آسیب نخواهد رساند و اگر با عرضه خود بر قرآن خود را در خلاف راه قرآن یافتى، در این صورت چه چیزى تو را به خود مغرور می کند؟! یعنى ما باید فقط توجه داشته باشیم که قرآن چه چیزى را خوب و چه چیزى را بد می شمارد، همان را تبعیّت کنیم.

واضح است که باید تمرین کنیم تا بتوانیم خودمان را این چنین بسازیم و تربیت نماییم تا تحت تأثیر سخن دیگران قرار نگیریم و به آنچه وظیفه خود تشخیص دادیم عمل کنیم. البته در تشخیص وظیفه نباید کوتاهى کرد و لذا در ادامه حضرت(علیه السلام) سفارش می فرماید: وَتَفَقَّهْ فِى الدّینِ. اگر آدمی بخواهد به وظیفه خود عمل کند، باید ابتدا وظیفه را بشناسد و شناخت وظیفه جز از راه تفقّه در دین و فهم حقایق دینى و معارف الهى میسّر نمی شود.

بنابراین انسان باید قبل از هر چیز نسبت به دین خود بصیرت داشته باشد تا با علم و آگاهى اولویّت ها را بشناسد و بر طبق آن به وظایف خود عمل کند و هیچ سخن و زخم زبانى هر چند جانسوز باشد او را از انجام وظیفه و سلوک در راه خدا باز ندارد.

گردآوری: بخش دین واندیشه آکاایران 

گردآوری توسط بخش اخلاق و عرفان اسلامی سایت آکاایران
تبلیغات