در این بخش از سایت آکاایران مطالبی درمورد عرش الهی را برای شما آماده کرده ایم ، امیدواریم که مورد توجه شما قرار گیرد.

به نقل از آکاایران: عرش الهی محل حکومت خدای واحد در ادیان ابراهیمی است. این عرش در بالای آسمان هفتم قرار دارد و در یهودیت اربوث و در اسلام العرش نامیده می شود.

عرش الهی,عرش الهی کجاست,عرش الهی چیست؟

منظور از عرش الهی چیست

عرش الهی

آکاایران: الفاظ ما که براى بیان مشخصات زندگى محدود و ناچیز ما وضع شده نمى تواند به درستى بیانگر عظمت خداوند و حتى عظمت مخلوقات بزرگ او باشد، به همین دلیل با استفاده از معانى کنائى این الفاظ شبحى از آنهمه عظمت را ترسیم مى کنیم . و از جمله الفاظى که این سرنوشت را پیدا کرده است کلمه "عرش " است که در لغت به معنى  سقف  یا " تخت پایه بلند" در مقابل کرسى که به معنى تخت پایه کوتاه است آمده ، سپس این کلمه در مورد تخت قدرت خداوند به عنوان عرش پروردگار به کار رفته است .

در اینکه منظور از عرش خدا چیست و این کلمه کنایه از چه معنائى مى باشد؟ مفسران و محدثان و فلاسفه سخن بسیار گفته اند. گاهى عرش را به معنى "علم بى پایان پروردگار" تفسیر کرده اند.و گاه به معنى " مالکیت و حاکمیت خدا" . و گاه به معنى هر یک از صفات کمالیه و جلالیه او، چرا که هر یک از این اوصاف بیانگر عظمت مقام او مى باشد، همانگونه که تخت سلاطین نشانه عظمت آنها است .

آرى خداوند داراى عرش علم ، و عرش قدرت ، و عرش رحمانیت و عرش رحیمیت است. طبق این تفسیرهاى سه گانه مفهوم عرش بازگشت به صفات ذات پاک پروردگار مى کند، نه یک وجود خارجى دیگر. بعضى از روایاتى که از طرق اهلبیت (علیهم السلام ) رسیده نیز همین معنى را تأیید مى نماید، مانند حدیثى که حفص بن غیاث از امام صادق (علیه السلام ) نقل مى کند که از امام (علیه السلام ) درباره تفسیر وسع کرسیه السماوات و الارض ‍ سؤ ال کردند، فرمود: منظور علم او است  .

و در حدیث دیگرى از همان امام (علیه السلام ) عرش را به معنى علمى که انبیا را بر آن واقف کرده ، و کرسى را به معنى علمى که هیچکس را از آن آگاه نکرده است تفسیر فرموده. در حالى که بعضى دیگر از مفسران با الهام گرفتن از روایات دیگرى عرش و کرسى را به دو موجود عظیم از مخلوقات پروردگار تفسیر کرده اند. از جمله بعضى گفته اند: منظور از عرش مجموعه عالم هستى است .

در آیات قرآن مجید حدود بیست مرتبه به عرش الهی اشاره شده است و در روایات اسلامى بحثهاى بیشترى در باره آن دیده می شود. مطابق بعضى از روایات، عظمت عرش خدا به قدرى است که در تصوّر انسان نمى ‏گنجد تا آنجا که می خوانیم:

تمام آسمانها و زمینها و آنچه در آنهاست در برابر عرش، همچون حلقه انگشترى است در یک بیابان عظیم.

در کریمه 16 سوره حاقه می خوانیم: وَالْمَلَکُ عَلَی أَرْجَائِهَا وَیَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّکَ فَوْقَهُمْ یَوْمَئِذٍ ثَمَانِیَهٌ (حاقه/16): [فرشتگان در اطرافآسمان قرار می گیرند (و برای انجام مأموریت ها آماده می شوند) و آن روز عرش (قدرت) پروردگارت را هشت فرشته برفراز همه آنها حمل می کنند].

 در کثیری از روایات ذیل این آیه، از چهار یا هشت ملک مقرب حامل عرش نام برده شده است که اسرافیل (و در برخی متون: سرافین یا سرافیل) سرآمد آنهاست. این حاملان عرش، گر چه صریحاً در این آیه تعیین نشده اند که از فرشتگانند یا غیر آن ها، ولی ظاهر تعبیراتِ مجموع آیه، نشان می دهد: آنها از فرشتگانند، ولی، مشخص نیست که آیا هشت فرشته اند، یا هشت گروه کوچک یا بزرگ. البته، آنچه در روایات اسلامی آمده، حاملان عرش هم اکنون چهار نفر (یا چهار گروه) هستند، اما در قیامت دو برابر می شوند، چنان که در حدیثی، از پیغمبر گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله) می خوانیم:
 
إِنَّهُمُ الْیَوْمَ أَرْبَعَهٌ فَإِذا کانَ یَوْمُ الْقِیامَهِ أَیَّدَهُمْ بِأَرْبَعَه آخَرِیْنَ، فَیَکُوُنوَن ثَمانِیَهً: «آنها امروز چهار نفرند، و روز قیامت آنها را با چهار نفر دیگر تقویت می کند، و هشت نفر می شوند.
  باید توجه داشت اگر حاملان هشتگانه عرش، هشت گروه باشند، ممکن است گروه هائی از فرشتگان و گروهی از انبیاء و اولیاء عهده دار این مهم گردند، و به این ترتیب، بخشی از تدبیر نظام آن روز را فرشتگان بر عهده دارند، و بخشی را انبیاء، اما همه، به فرمان خدا است.
 
از این دسته اخیر احادیث استفاده می شود که عرش حضرت رحمن که کنایتی است از مرکز زمان داری و تدبیر عالم هستی، با علم و قدرت الهی پیوند دارد و حاملان عرش، حاملان علم خدایند که در صدر آنها پیامبران و پیشوایان پاک آخرین دین الهی اند، با این حال، گروهی از فرشتگان نیز ایشان را در این مأموریت خطیر همراهی می کنند. از آنجا که عرش به معنای مقام قدرت و پادشاهی خداوند است منظور از گناهانی که عرش خدا را می لرزاند گناهان بزرگ و عظیمی است که آثار سوء آن در ملکوت و عالم امر و حقیقت به خوبی مشخص و آشکار است و در آنجا بزرگ و عظیم شمرده می شود و روی هم رفته کنایه از بزرگی و قابل توجه بودن چنین گناه و معصیتی است. 

گردآوری: بخش دین و اندیشه آکاایران


شما احتمالا با جستجوی کلمات زیر وارد مقاله شده اید چنانچه مطلب مرتبط با جستجوی شما نبوده همان کلمه را در جستجوی سایت وارد کنید

گردآوری توسط بخش احکام اسلامی سایت آکاایران
تبلیغات