جلسه 32 کافی خوانی

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد جلسه 32 کافی خوانی ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت دین و زندگی آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آکاایران: جلسه 32 کافی خوانی

آکاایران: تاریخ: پنج شنبه 1395/10/30
شارح : عبد الهادی مسعودی
مدت:

به گزارش آکاایران: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ: «لِلْمُسْلِمِ عَلى‏ أَخِیهِ مِنَ الْحَقِّ: أَنْ یُسَلِّمَ عَلَیْهِ إِذَا لَقِیَهُ؛ وَ یَعُودَهُ إِذَا مَرِضَ؛ وَ یَنْصَحَ لَهُ إِذَا غَابَ؛ وَ یُسَمِّتَهُ إِذَا عَطَسَ یَقُولُ: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ لَاشَرِیکَ لَهُ، وَ یَقُولَ لَهُ: یَرْحَمُکَ اللَّهُ، فَیُجِیبَهُ، یَقُولَ لَهُ: یَهْدِیکُمُ اللَّهُ وَ یُصْلِحُ بَالَکُمْ؛ وَ یُجِیبَهُ إِذَا دَعَاهُ؛ وَ یَتْبَعَهُ إِذَا مَاتَ».

ترجمه :

حضرت صادق علیه السلام فرمود: از حقوق مسلمان بر برادرش اینست که چون باو برخورد کند سلامش کند، و چون بیمار شود بعیادتش رود، و چون پنهان شود (پشت سرش) براى او خیرخواهى کند، و چون عطسه زند و بگوید: «

الحمد لله رب العالمین لا شریک له‏

» باو بگوید:

«یرحمک الله»

او نیز در جواب این گوید:

«یهدیکم الله و یصلح بالکم»

و چون او را (بکارى یا بجائى) بخواند (و دعوتش کند) بپذیرد، و چون بمیرد تشییعش کند.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۱۹

حدیث :

۳۶۸۰/ ۲. عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ، عَنْ أَبِیهِ، عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ صَدَقَةَ:

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ: إِذَا عَطَسَ الرَّجُلُ فَسَمِّتُوهُ وَ لَوْ مِنْ وَرَاءِ جَزِیرَةٍ». وَ فِی رِوَایَةٍ أُخْرى‏: «وَ لَوْ مِنْ وَرَاءِ الْبَحْرِ».

ترجمه :

حضرت صادق علیه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: هر گاه کسى عطسه کرد جواب عطسه‏اش را بگوئید اگر چه از پس جزیره‏اى باشد. و در روایت دیگرى است که: اگر چه از پس دریا باشد.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۲۰

حدیث :

۳۶۸۴/ ۶. عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ أَبِی حَمَّادٍ، قَالَ:

سَأَلْتُ الْعَالِمَ عَلَیْهِ السَّلَامُ عَنِ الْعَطْسَةِ، وَ مَا الْعِلَّةُ فِی الْحَمْدِ لِلَّهِ عَلَیْهَا؟ فَقَالَ: «إِنَّ لِلَّهِ نِعَماً عَلى‏ عَبْدِهِ فِی صِحَّةِ بَدَنِهِ وَ سَلَامَةِ جَوَارِحِهِ، وَ إِنَّ الْعَبْدَ یَنْسى‏ ذِکْرَ اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- عَلى‏ ذلِکَ، وَ إِذَا نَسِیَ أَمَرَ اللَّهُ الرِّیحَ‏ فَتَجَاوَزَ فِی بَدَنِهِ، ثُمَّ یُخْرِجُهَا مِنْ أَنْفِهِ، فَیَحْمَدُ اللَّهَ عَلى‏ ذلِکَ، فَیَکُونُ حَمْدُهُ عِنْدَ ذلِکَ شُکْراً لِمَا نَسِیَ».

ترجمه : صالح بن ابى حماد گوید: از حضرت موسى بن جعفر علیه السلام از عطسه و سر اینکه دنبالش حمد خدا را باید کرد پرسیدم؟ فرمود: همانا براى خدا بر بنده‏اش نعمتهائى است از سلامتى بدن و اعضاى‏ او و تندرستیش، و بدرستى که بنده خداى عز و جل را از یاد ببرد و در باره این نعمتها فراموشش کند، و چون خدا را فراموش کند خداوند بباد دستور دهد که در تنش بگذرد و از بینى او بیرون آید تا خدا را بر آن حمد کند، پس حمد او در آن هنگام شکرى است براى آنچه فراموش کرده است‏

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۲۲

حدیث :

۳۶۸۷/ ۹. عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ، عَنْ أَبِیهِ، عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، قَالَ: عَطَسَ رَجُلٌ عِنْدَ أَبِی جَعْفَرٍ عَلَیْهِ السَّلَامُ، فَقَالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ، فَلَمْ یُسَمِّتْهُ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ قَالَ: «نَقَصَنَا حَقَّنَا» ثُمَّ قَالَ: «إِذَا عَطَسَ أَحَدُکُمْ، فَلْیَقُلِ: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ، وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَیْتِهِ» قَالَ: فَقَالَ الرَّجُلُ، فَسَمَّتَهُ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَیْهِ السَّلَامُ.

ترجمه :

ابن ابى عمیر از برخى از اصحابش حدیث کند که گفت: مردى در خدمت حضرت باقر علیه السلام عطسه زد و گفت: «الحمد لله» حضرت باقر علیه السلام جواب عطسه او را نداد و فرمود: از حق ما کاست سپس‏ فرمود: چون یکى از شماها عطسه کرد بگوید:

«الحمد لله رب العالمین و صلى الله على محمد و أهل بیته»

گوید: پس آن مرد آنچنان گفت و حضرت نیز جواب عطسه او را داد. (یعنى باو فرمود:

یرحمک الله)

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۲۴

حدیث :

۳۶۸۹/ ۱۱. عَنْهُ، عَنْ أَبِیهِ، عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِی خَلَفٍ، قَالَ‏:

کَانَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَیْهِ السَّلَامُ إِذَا عَطَسَ، فَقِیلَ لَهُ: یَرْحَمُکَ اللَّهُ، قَالَ: «یَغْفِرُ اللَّهُ لَکُمْ وَ یَرْحَمُکُمْ» وَ إِذَا عَطَسَ عِنْدَهُ إِنْسَانٌ، قَالَ: «یَرْحَمُکَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ».

ترجمه :

سعد بن ابى خلف گوید: حضرت باقر علیه السلام هر گاه عطسه میزد و باو میگفتند: «یرحمک الله» حضرت میفرمود: «

یغفر الله لکم و یرحمکم‏

» و هر گاه کسى نزد او عطسه میزد حضرت میفرمود:

«یرحمک الله عز و جل»

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۲۵

حدیث :

۳۶۹۰/ ۱۲. عَلِیٌّ، عَنْ أَبِیهِ، عَنِ النَّوْفَلِیِّ أَوْ غَیْرِهِ، عَنِ السَّکُونِیِّ:

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «عَطَسَ غُلَامٌ لَمْ یَبْلُغِ الْحُلُمَ عِنْدَ النَّبِیِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ، فَقَالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ، فَقَالَ لَهُ النَّبِیُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ: بَارَکَ اللَّهُ فِیکَ».

ترجمه :

حضرت صادق علیه السلام فرمود: پسر بچه‏اى که بحد بلوغ نرسیده بود نزد پیغمبر صلى الله علیه و آله عطسه زد و پس از آن گفت:

«الحمد لله»

پیغمبر صلى الله علیه و آله باو فرمود:

«بارک الله فیک»

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۲۵

حدیث :

۳۶۹۶/ ۱۸. أَبُو عَلِیٍّ الْأَشْعَرِیُّ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنِ ابْنِ أَبِی نَجْرَانَ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا:

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ: عَطَسَ رَجُلٌ نَصْرَانِیٌّ عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، فَقَالَ لَهُ الْقَوْمُ: هَدَاکَ اللَّهُ، فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ: «یَرْحَمُکَ اللَّهُ» فَقَالُوا لَهُ: إِنَّهُ نَصْرَانِیٌّ؟ فَقَالَ: «لَا یَهْدِیهِ اللَّهُ حَتّى‏ یَرْحَمَهُ».

ترجمه :

ابن ابى نجران از برخى از شیعیان حدیث کند که گفت: مردى نصرانى نزد حضرت صادق علیه السلام عطسه زد مردم باو گفتند: «هداک الله» (یعنى خدا هدایتت کند) حضرت صادق علیه السلام‏ فرمود: [بگوئید]

«یرحمک الله»

عرضکردند: او نصرانى است؟ فرمود: تا خدا باو رحم نکند هدایتش نفرماید.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۲۹

حدیث :

۳۷۰۵/ ۲۷. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَسِّنِ بْنِ أَحْمَدَ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ زُرَارَةَ:

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «إِذَا عَطَسَ الرَّجُلُ ثَلَاثاً فَسَمِّتْهُ، ثُمَّ اتْرُکْهُ».

ترجمه :

حضرت باقر علیه السلام فرمود: هر گاه مردى عطسه زد تا سه بار جواب او را بگو و سپس او را رها کن (یعنى حقى که در این باره دارد در بار سوم ادا شود و از آن که گذشت جواب ندارد).

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۳۳

حدیث :

۳۷۰۶/ ۱. مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ؛ وَ عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ، عَنْ أَبِیهِ جَمِیعاً، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ، قَالَ:

قَالَ لِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ: «إِنَّ مِنْ إِجْلَالِ اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- إِجْلَالَ الشَّیْخِ الْکَبِیرِ».

ترجمه :

عبد الله بن سنان گوید: حضرت صادق علیه السلام بمن فرمود: از احترام خداى عز و جل احترام پیرمرد سالمند است.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۳۳

حدیث :

۳۷۰۷/ ۲. عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ، عَنْ أَبِیهِ، عَنِ النَّوْفَلِیِّ، عَنِ السَّکُونِیِّ:

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ: مَنْ عَرَفَ فَضْلَ کَبِیرٍ لِسِنِّهِ‏ فَوَقَّرَهُ، آمَنَهُ اللَّهُ مِنْ فَزَعِ یَوْمِ الْقِیَامَةِ».

ترجمه :

حضرت صادق علیه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده: هر که برترى پیرمردى را بخاطر گذشت سن او بداند و او را احترام کند خداوند خاطر او را از هراس روز رستاخیز آسوده سازد.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۳۳

حدیث :

۳۷۰۸/ ۳. وَ بِهذَا الْإِسْنَادِ، قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ: مَنْ وَقَّرَ ذَا شَیْبَةٍ فِی الْإِسْلَامِ، آمَنَهُ اللَّهُ- عَزَّ وَ جَلَّ- مِنْ فَزَعِ یَوْمِ الْقِیَامَةِ».

ترجمه :

حضرت صادق علیه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده: هر کس احترام کند از کسى که موى خود را در اسلام سفید کرده خداى عز و جل از هراس روز قیامت او را آسوده سازد.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص۷۳۴

حدیث :

۳۷۱۱/ ۶. الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ سَعْدَانَ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِی بَصِیرٍ وَ غَیْرِهِ:

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ: قَالَ: «مِنْ إِجْلَالِ اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- إِجْلَالُ ذِی الشَّیْبَةِ الْمُسْلِمِ».

ترجمه :

حضرت صادق علیه السلام فرمود: از احترام بخداى عز و جل احترام به مو سپید مسلمان است.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص ۷۳۵

حدیث :

۳۷۱۹/ ۱. مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسى‏، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ مَالِکِ بْنِ عَطِیَّةَ، عَنْ أَبِی بَصِیرٍ:

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «إِذَا کَانَ الْقَوْمُ ثَلَاثَةً، فَلَا یَتَنَاجى‏ مِنْهُمُ اثْنَانِ دُونَ صَاحِبِهِمَا؛ فَإِنَّ فِی ذلِکَ مَا یَحْزُنُهُ وَ یُؤْذِیهِ».

ترجمه :

حضرت صادق علیه السلام فرمود: هر گاه سه نفر با هم هستند دو نفر آنها سر بگوشى با هم صحبت نکنند زیرا که آن مایه اندوه و آزار رفیق سومى ایشان است.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص ۷۳۸

حدیث :

۳۷۲۰/ ۲. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ، عَنْ یُونُسَ بْنِ یَعْقُوبَ:

عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الْأَوَّلِ عَلَیْهِ السَّلَامُ، قَالَ‏: «إِذَا کَانَ ثَلَاثَةٌ فِی بَیْتٍ، فَلَا یَتَنَاجَى اثْنَانِ دُونَ صَاحِبِهِمَا؛ فَإِنَّ ذلِکَ مِمَّا یَغُمُّهُ».

ترجمه :

حضرت کاظم علیه السلام فرمود: هر گاه سه نفر با هم نشسته‏اند، دوتاى آنها سر به گوش هم سخن نکنند، زیرا مایه اندوه و آزار آن سومى است.

الکافی (ط - دارالحدیث): ج‏۴، ص ۷۳۹

.

منبع : hadith.ir

جلسه 32 کافی خوانی گردآوری توسط بخش احادیث و روایات، احکام دین سایت آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات