زندگینامه اَوْحَدى - بیوگرافی شعرا ، بیوگرافی نویسندگان ، بیوگرافی خواننده ها

زندگینامه اَوْحَدى    

شیخ اوحدالدین (یا: رکن‌الدین) بن حسین اوحدى مراغى از شاعران معروف قرن هفتم و هشتم هجرى و از عارفان مشهور عهد خویش است. نام یا لقب اوحدى در عده‌اى از مأخذها اوحدالدین و در بعضى دیگر رکن‌الدین و نسبتش نیز گاه اصفهانى و گاه مراغى آمده است...

شعرا,شاعران,نویسندگان

 تخلص شاعر در آغاز "صافى" بود لیکن بعد از چندى به "اوحدى" تغییر یافت و بعید نیست که اتخاذ تخلص ثانوى به‌سبب ارادت معنوى شاعر به اوحدالدین کرمانى صوفى معروف باشد. 
ولادت اوحدى در حدود سال ۶۷۳ هـ در مراغه اتفاق افتاد و مدتى از عمر او در همان شهر سپرى شد و آنگاه چندى به سیاحت پرداخت. وى تربیت عرفانى خود را هم در آذربایجان آغاز کرد و سپس چندگاهى به سیر در آفاق و انفس و درک حضور بزرگان تصوف در شهرهاى مختلف مبادرت جست و چندسالى در اصفهان زادگاه پدرش سکونت گزید و سپس به آذربایجان بازگشت و در آنجا سرگرم ارشاد و نظم شعرهاى عارفانهٔ خود شد تا اینکه در نیمهٔ شعبان سال ۷۳۸ هـ در مراغه بدرود حیات گفت و گورش در کنار آن شهر هنوز باقى است.  
دیوان اوحدى متجاوز از هشت هزار بیت و مشتمل بر قصیده، ترجیع، غزل و رباعى است. علاوه بر آن اوحدى منظومه‌اى به‌نام "ده‌نامه" یا "منطق‌العشاق" دارد که بیت‌هاى آن به حدود ششصد بالغ مى‌شود و شاعر آن را به‌سال ۷۰۴ هـ به پایان برده است. موضوع ده‌نامه بیان احوال عاشق و معشوقى است که ناز و نیاز عاشقانهٔ خود را در نامه‌هائى که به یکدیگر فرستاده‌اند بیان کرده‌آند. این منظومه را اوحدى بنا به‌درخواست و به‌نام خواجه وجیه‌الدین یوسف‌بن اصیل‌الدین بن خواجه نصیرالدین طوسى ساخته است. 
منظومهٔ دیگر اوحدى "جام‌جم" نام دارد و حاوى پنج‌هزار بیت بر وزن و روش حدیقهٔ سنائى بر تقلید و استقبال از آن است. این منظومه را اوحدى به‌نام سلطان ابوسعید بهادرخان ساخته و به‌سال ۷۳۲ یا ۷۳۳ نظم آن را به پایان برده است. جام‌جم کتابى جامع در اخلاق و تصوف و در عین حال یکى از بهترین منبع‌هاى تحقیق در اوضاع اجتماعى زمان شاعر است.  
سخن اوحدى را متقدمان به "پرحالى" (تذکرةالشعراء، چاپ تهران، ص ۲۳۶) و "غایت لطف و عذوبت" (نفحات‌الانس، ص ۶۰۶) ستوده‌اند و باید پذیرفت که او در میان متوسطان، از گویندگان زبردست و توانا است. ده‌نامهٔ او نیز از جمله ده‌نامه‌هاى فارسى و داراى تازگى‌هاى بسیار در ذکر تمثیل‌هاى کوتاه و ایراد غزل‌هاى شیرین و لطیف و در همه حال مقرون به‌سادگى و رسائى کلام است. قصیده‌هاى اوحدى همگى در وعظ و تحقیق و غزل‌ها و ترجیع‌هایش که در مرتبه‌اى بلند از فصاحت و حسن تأثیر کلام و گرمى و گیرندگى است در عین اشتمال بر معنى‌هاى غنائى و عشقى حاوى نکته‌هاى عرفانى بسیار است. 

منبع:ویستا
ویرایش وتلخیص:آکاایران

  • اشتراک
  • گزارش تخلف
  • 0 محبوب

اخبار اکاایران