فیلم های وی کنکاشی در تنهایی و تاثیر متقابل فرهتگ آلمانی و آمریکایی بر یکدیگر است. بسیاری از منتقدین به اذعان خود او، وندرس را تحت تاثیر سینمای یاسوجیرو ازو فیلمساز ژاپنی می دانند.

ارنست ویلهم وندرس معروف به زندگینامه ویم وندرس فیلم‌ساز سرشناس آلمانی - بیوگرافی کارگردان ها

وندرس سپس در سال 1987م برای فیلم «زیر آسمان برلین» (بال‌های اشتیاق) جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن و هم‌چنین بهترین کارگردانی جوایز فیلم اروپا را کسب کرد. او در سال 1993م نیز برای فیلم «چنان دور، چنین نزدیک» جایزه بزرگ هیئت داوران جشنواره کن را به‌دست آورد.

دریافت دکتری افتخاری دانشگاه سوربن پاریس (در سال 1989م)، جایزه خرس نقره‌ای جشنواره برلین برای فیلم سینمایی «هتل میلیون دلاری» (در سال 2000م) و جایزه افتخاری پلنگ طلایی جشنواره فیلم لوکارنو را برای یک عمر دستاورد سینمایی (در سال 2005م) از دیگر افتخارات این کارگردان برجسته سینماست.

وندرس به مدت 10 سال ریاست آکادمی فیلم اروپا را بر عهده داشت و هم‌چنین به‌عنوان رئیس هیأت داوران شصت و پنجمین جشنواره فیلم ونیز ایتالیا انتخاب شد. «پینا» عنوان تازه‌ترین ساخته سینمایی وندرس در سال 2011م است که مورد توجه تماشاگران و منتقدان سینما هم قرار گرفت.

وندرس در بیش‌تر فیلم‌های سینمایی‌ مطرحش از رابی مولر (فیلم‌بردار سر‌شناس سینمای آلمان) و پیتر هانکه (فیلمنامه‌نویس و کارگردان سر‌شناس اتریشی) کمک گرفته است. او در فیلم «نیا التماس کن!» - سال‌ها پس از «پاریس، تگزاس» - مجدداً با سام شپرد همکاری کرد.

 مروری بر مهم‌ترین فیلم‌های زندگینامه ویم وندرس فیلم‌ساز سرشناس آلمانی - بیوگرافی کارگردان ها

فیلم، داستان دو فرشته است که از فراز شهر به انسان‌ها نگریسته و اعمال آن‌ها را نظاره می‌کنند. در این بین، یکی از آن‌ها (دامیل) به زنی جوان که در سیرک نقش فرشته را بازی می‌کند، علاقه‌مند شده و از فرشته به انسان تغییر ماهیت می‌دهد. با ورود او به جهان مادی، فیلم رنگ و بوی دیگری گرفته و «دامیل» جذابیت‌های جهان مادی را درک می‌کند.

وندرس در این فیلم از گفت‌و‌گوهای شاعرانه و عمیق «پیتر هانکه» بهره فوق‌العاده‌ای گرفته و شعری گیرا در ستایش انسان و انسانیت ساخته است که ذهن مخاطبان خود را به تلاطم انداخته و به چالشی عمیق وامی‌دارد. فیلم در جشنواره‌های بین‌المللی با موفقیت بی‌نظیری روبه‌رو شد و وندرس را به جایزه معتبر بهترین کارگردانی از جشنواره فیلم کن رساند.

در دهه نود میلادی، وندرس که به‌شدت به سینمای «یاسوجیرو اوزو» ژاپنی علاقه‌مند است رو به سینمایی شخصی آورد و بسیاری از دوستداران سینمای فلسفه‌گرای خود را از دست داد. «پایان دنیا» (1991م)، «چنان دور، چنین نزدیک» (1993م)، «داستان لیسبون» (1994م) از جمله فیلم‌های وندرس به‌حساب می‌آیند که به مرور توجه مدیران جشنواره‌های جهانی را نیز از دست داده و مخاطبان خود را محدود‌ و محدود‌تر کرد. در این میان، فیلم نیمه‌مستند «باشگاه اجتماعی بوئناویستا» (1999م) به‌واسطه نگاه بازیگوشانه وندرس به سوژه، کیفیت بهتری یافت و جذاب‌تر از کارهای سینمایی این سال‌هایش از کار درآمد.

در سال‌های اخیر نیز وندرس کم‌کار‌تر شده و فیلم‌هایش دیگر جذابیت پیشین را نداشته و با هزینه‌های اندک ساخته می‌شوند. افراط وی در گام برداشتن به سوی سینمایی شخصی با نیم‌نگاهی به سینمای اوزو، وی را به فیلم‌سازی تقریباً فراموش‌شده برای نسل جدید تبدیل کرده که تنها می‌توان به فیلم‌های درخشان دهه هفتاد و هشتاد او دلخوش کرد.

ازو همه چیز است

از نظر سبک بصری، فیلم‌های او آمیزه‌ای است از فرم‌ها و ژانرهای هالیوودی، با عناصر مدرنی که حتی ممکن است ضد سینما به نظر برسند. از نظر مضمون، فیلم‌های او کوششی‌ست برای نمایش تنهایی، تردید، بی‌ثباتی و واهمه‌ها، و همچنین کاوش در تأثیر دوگانهء فرهنگ امریکایی بر آلمانِ پس از جنگ جهانی دوم.

وندرس بسیار تحت تاثیر یاسوجیرو ازو فیلمساز ژاپنی بوده است: «اگر در این قرن تنها جا برای یک چیز مقدس باشد، ازوست.» وندرس در بیست و یک سالگی به سینماتک در فرانسه رفت: «در یک سال 2000 فیلم دیدم، اهمیت سینمای آمریکا را فهمیدم و ازو رو یافتم...» بابک احمدی در کتاب تصاویر دنیای خیالی مقاله‌ای در مورد تاثیر پذیری وندرس از ازو، نیکلاس ری و جان فورد نوشته است.

منبع:تبیان منبع:تبیان

شما احتمالا با جستجوی کلمات زیر وارد مقاله شده اید چنانچه مطلب مرتبط با جستجوی شما نبوده همان کلمه را در جستجوی سایت وارد کنید

بهترین کارگردان های جهان , بهترین کارگردان ها معاصر , مشهورترین کارگردان وسترن

  • فال
  • بازار
  • تست هوش آنلاین
تبلیغات