زندگینامه آل‌پاچینو، معیار بازیگری - بیوگرافی بازیگران ، بیوگرافی هنرپیشه ها

در این مقاله از سایت آکاایران مطلبی در مورد زندگینامه آل‌پاچینو، معیار بازیگری ارائه شده است ، همچنین برای مشاهده مقالات بیشتر در دسته از سایت بیوگرافی آکاایران مقالات بیشتری را مشاهده نمایید

آل‌پاچینو، معیار بازیگری‌
 
این‌ مرد کوچک‌اندام‌ با آن‌ نگاه‌ عمیق‌ ولی‌ بدبین‌اش‌، اکنون‌ بزرگترین‌ است‌.

آل پاچینو,آل پاچینو سخنان,آل پاچینو,[categoriy]

بله‌، «آل‌» بزرگترین‌ است‌، هم‌ برای‌ مردم‌ و هم‌ برای‌ دیگر بازیگران‌ که‌ خودشان‌ را با معیار «آل‌پاچینو» اندازه‌ می‌گیرند... بله‌، این‌ ریزاندام‌ معمولی‌ معیار بزرگی‌ در سینمای‌ قرن‌ شده‌ است‌.
کمتر کسی‌ است‌ که‌ عمق‌ نقش‌هایی‌ را که‌ «آل‌» عزیز و کبیر و دوست‌داشتنی‌ ما بازی‌ می‌کند، درک‌ نکند. کمتر بازیگری‌ است‌ که‌ نقش‌هایی‌ چون‌ او را بازی‌ کند و در ورطه‌ گیجی‌ نیفتد. آخرچه‌ کسی‌ مثلاً می‌تواند نقش‌ بدبین‌، نامتعادل‌ و پر از تناقض‌ «آل‌» را در «بوی‌ خوش‌ زن‌» بازی‌ کند و جان‌ سالم‌ هم‌ به‌ در ببرد؟ مگر می‌شود مثل‌ «آل‌» بود؟ «دیوید تامسن‌» در مقاله‌یی‌ نوشته‌: «در سال‌ ۱۹۷۷ تلویزیون‌ امریکا پدرخوانده‌ ۱ و ۲ را با هم‌ ترکیب‌ کرد و برحسب‌ توالی‌ زمانی‌ به‌ نمایش‌ گذاشت‌. این‌ مساله‌ یک‌ مساله‌ بزرگ‌ را برملا کرد: در حالی‌که‌ براندو و دنیرو برای‌ این‌ دو فیلم‌ اسکار برده‌ بودند و آل‌ از این‌ مساله‌ بی‌نصیب‌ مانده‌ بود، اما کار تلویزیون‌ امریکا ناخودآگاه‌ برملا کرد که‌ آل‌ است‌ که‌ حاکم‌ پدرخوانده‌ است‌ و نه‌ هیچ‌ بازیگر دیگری‌... زهر انتقام‌ و پارانویا در بازی‌ او کاملاً متقاعد کننده‌ است‌ و این‌ از جادوی‌ حضور او می‌آید...»
جادوی‌ حضور پاچینو در کل‌ کارهایش‌ قابل‌ ردیابی‌ است‌. حتی‌ در نقش‌ جوان‌ هرویینی‌ فیلم‌ «وحشت‌ در نیدل‌ پارک‌» که‌ ظاهراً جزو کارهای‌ خام‌ اوست‌، اما «آل‌پاچینو» کار خام‌ ندارد. او «آل‌پاچینو» است‌: یک‌ نیمه‌ ایتالیایی‌ امریکایی‌ دیوانه‌ بازیگری‌، با فیزیکی‌ ریز، صدای‌ گرفته‌، نگاهی‌ عمیق‌ و استعدادی‌ فراوان‌ که‌ بسرعت‌ بدل‌ به‌ ستاره‌یی‌ فروزان‌ در تاریخ‌ سینما می‌شود و جایگاهش‌ چنان‌ است‌ که‌ اصلاً و اساساً تصور خیلی‌ فیلم‌ها بدون‌ حضور او ممکن‌ نیست‌ و شگفت‌ که‌ این‌ فیلم‌ها، خود از شاهکارهای‌ تاریخ‌ سینمایند...
● تمام‌ فیلم‌های‌ آل پاچینوو؛ بعدازظهر سگی‌ -وکیل‌ مدافع‌ شیطان‌
من‌، ناتالی‌ (۱۹۶۹)، وحشت‌ در نیدل‌ پارک‌ (۱۹۷۱)، پدرخوانده‌ (۱۹۷۲)، مترسک‌ (۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۳)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۴)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۵)، بابی‌دیرفیلد (۱۹۷۷)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۷۹)، گشت‌زنی‌ (۱۹۸۰)، نویسنده‌! نویسنده‌! (۱۹۸۲)، صورت‌ زخمی‌ (۱۹۸۳)، انقلاب‌ (۱۹۸۵)، دریای‌ عشق‌ (۱۹۸۹)، دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۰)، پدرخوانده‌ ۳ (۱۹۹۰)، مدونا: صداقت‌ یا جرات‌ (۱۹۹۱)، جانی‌ و فرانکی‌ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راس‌(۱۹۹۲)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۲)، راه‌ کارلتیو (۱۹۹۳)، جوناس‌ در صحرا (۱۹۹۴)، التهاب‌ (۱۹۹۵)، سالن‌ شهر (۱۹۹۶)، در پی‌ ریچارد (۱۹۹۶)، دانی‌ براسکو (۱۹۹۷)، وکیل‌ مدافع‌ شیطان‌ (۱۹۹۷)، نفوذی‌ (۱۹۹۹)، هر یکشنبه‌ (۱۹۹۹)، قهوه‌ چینی‌ (۲۰۰۰)، بی‌خوابی‌ (۲۰۰۲)، سیمون‌ (۲۰۰۲)، مردمی‌ که‌ می‌شناسم‌ (۲۰۰۳)، ژیلی‌ (۲۰۰۳)، فرشته‌ها در امریکا (۲۰۰۳)، تاجر ونیزی‌ (۲۰۰۴)، دو نفر برای‌ پول‌ (۲۰۰۵)، هشتاد و هشت‌ دقیقه‌ (۲۰۰۶) (در مراحل‌ پس‌ از تولید)، ریفی‌ فی ‌(۲۰۰۷) (در مرحله‌ پیش‌ از تولید).
● تمام‌ جوایز آل پاچینوو؛بوی‌ خوش‌ موفقیت‌!
نامزدی‌ اسکار برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده ‌(۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۳)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۸۰)، دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راس‌ (۱۹۹۳)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)
برنده‌ جایزه‌ اسکار برای‌ فیلم‌ «بوی‌ خوش‌ زن‌» (۱۹۹۳)
نامزدی‌ در آکادمی‌ فیلم‌ بریتانیا برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۶) و دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)
جایزه‌ آکادمی‌ فیلم‌ بریتانیا برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ ۲ و بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)
جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ مرد از طرف‌ انجمن‌ منتقدان‌ بوستون‌ برای‌ فیلم‌ «دانی‌ براسکو» (۱۹۹۷)
جایزه‌ اتحادیه‌ کارگردانان‌ امریکا برای‌ کارگردانی‌ فیلم‌ «در پی‌ ریچارد (۱۹۹۷)
نامزد جوایز گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۴)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، بابی‌ دیر فیلد (۱۹۷۸)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۸۰)، نویسنده‌! نویسنده‌! (۱۹۸۳)، صورت‌ زخمی‌ (۱۹۸۴)، دریای‌ عشق‌ (۱۹۹۰)، دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)، پدرخوانده‌ ۳ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راسن‌ (۱۹۹۳)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)
برنده‌ جایزه‌ گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌های‌ سرپیکو (۱۹۷۴) و بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)
برنده‌ جایزه‌ سیسیل‌ ب‌ دومیل‌ بخاطر یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۲۰۰۱
برنده‌ جایزه‌ «گوتهام‌» بخاطر یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۱۹۹۶
برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ برای‌ فیلم‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) از طرف‌ جامعه‌ منتقدان‌ سینمایی‌ لس‌آنجلس‌
نامزد جایزه‌ MTV‌ برای‌ بهترین‌ نقش‌ منفی‌ در فیلم‌ «وکیل‌ مدافع‌ شیطان‌» (۱۹۹۷)
برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ انجمن‌ ملی‌ نقد برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۲) و سرپیکو (۱۹۷۳)
برنده‌ جایزه‌ فستیوال‌ بین‌المللی‌ سانفرانسیسکو برای‌ فیلم‌های‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) و یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ (۱۹۹۶)
برنده‌ جایزه‌ یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ از طرف‌ جشنواره‌ فیلم‌ ونیز 
 
روزنامه اعتماد
ویرایش و تلخیص:آکاایران

بله‌، «آل‌» بزرگترین‌ است‌، هم‌ برای‌ مردم‌ و هم‌ برای‌ دیگر بازیگران‌ که‌ خودشان‌ را با معیار «آل‌پاچینو» اندازه‌ می‌گیرند... بله‌، این‌ ریزاندام‌ معمولی‌ معیار بزرگی‌ در سینمای‌ قرن‌ شده‌ است‌.
کمتر کسی‌ است‌ که‌ عمق‌ نقش‌هایی‌ را که‌ «آل‌» عزیز و کبیر و دوست‌داشتنی‌ ما بازی‌ می‌کند، درک‌ نکند. کمتر بازیگری‌ است‌ که‌ نقش‌هایی‌ چون‌ او را بازی‌ کند و در ورطه‌ گیجی‌ نیفتد. آخرچه‌ کسی‌ مثلاً می‌تواند نقش‌ بدبین‌، نامتعادل‌ و پر از تناقض‌ «آل‌» را در «بوی‌ خوش‌ زن‌» بازی‌ کند و جان‌ سالم‌ هم‌ به‌ در ببرد؟ مگر می‌شود مثل‌ «آل‌» بود؟ «دیوید تامسن‌» در مقاله‌یی‌ نوشته‌: «در سال‌ ۱۹۷۷ تلویزیون‌ امریکا پدرخوانده‌ ۱ و ۲ را با هم‌ ترکیب‌ کرد و برحسب‌ توالی‌ زمانی‌ به‌ نمایش‌ گذاشت‌. این‌ مساله‌ یک‌ مساله‌ بزرگ‌ را برملا کرد: در حالی‌که‌ براندو و دنیرو برای‌ این‌ دو فیلم‌ اسکار برده‌ بودند و آل‌ از این‌ مساله‌ بی‌نصیب‌ مانده‌ بود، اما کار تلویزیون‌ امریکا ناخودآگاه‌ برملا کرد که‌ آل‌ است‌ که‌ حاکم‌ پدرخوانده‌ است‌ و نه‌ هیچ‌ بازیگر دیگری‌... زهر انتقام‌ و پارانویا در بازی‌ او کاملاً متقاعد کننده‌ است‌ و این‌ از جادوی‌ حضور او می‌آید...»
جادوی‌ حضور پاچینو در کل‌ کارهایش‌ قابل‌ ردیابی‌ است‌. حتی‌ در نقش‌ جوان‌ هرویینی‌ فیلم‌ «وحشت‌ در نیدل‌ پارک‌» که‌ ظاهراً جزو کارهای‌ خام‌ اوست‌، اما «آل‌پاچینو» کار خام‌ ندارد. او «آل‌پاچینو» است‌: یک‌ نیمه‌ ایتالیایی‌ امریکایی‌ دیوانه‌ بازیگری‌، با فیزیکی‌ ریز، صدای‌ گرفته‌، نگاهی‌ عمیق‌ و استعدادی‌ فراوان‌ که‌ بسرعت‌ بدل‌ به‌ ستاره‌یی‌ فروزان‌ در تاریخ‌ سینما می‌شود و جایگاهش‌ چنان‌ است‌ که‌ اصلاً و اساساً تصور خیلی‌ فیلم‌ها بدون‌ حضور او ممکن‌ نیست‌ و شگفت‌ که‌ این‌ فیلم‌ها، خود از شاهکارهای‌ تاریخ‌ سینمایند...
● تمام‌ فیلم‌های‌ آل‌ پاچینو؛ بعدازظهر سگی‌ -وکیل‌ مدافع‌ شیطان‌
من‌، ناتالی‌ (۱۹۶۹)، وحشت‌ در نیدل‌ پارک‌ (۱۹۷۱)، پدرخوانده‌ (۱۹۷۲)، مترسک‌ (۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۳)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۴)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۵)، بابی‌دیرفیلد (۱۹۷۷)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۷۹)، گشت‌زنی‌ (۱۹۸۰)، نویسنده‌! نویسنده‌! (۱۹۸۲)، صورت‌ زخمی‌ (۱۹۸۳)، انقلاب‌ (۱۹۸۵)، دریای‌ عشق‌ (۱۹۸۹)، دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۰)، پدرخوانده‌ ۳ (۱۹۹۰)، مدونا: صداقت‌ یا جرات‌ (۱۹۹۱)، جانی‌ و فرانکی‌ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راس‌(۱۹۹۲)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۲)، راه‌ کارلتیو (۱۹۹۳)، جوناس‌ در صحرا (۱۹۹۴)، التهاب‌ (۱۹۹۵)، سالن‌ شهر (۱۹۹۶)، در پی‌ ریچارد (۱۹۹۶)، دانی‌ براسکو (۱۹۹۷)، وکیل‌ مدافع‌ شیطان‌ (۱۹۹۷)، نفوذی‌ (۱۹۹۹)، هر یکشنبه‌ (۱۹۹۹)، قهوه‌ چینی‌ (۲۰۰۰)، بی‌خوابی‌ (۲۰۰۲)، سیمون‌ (۲۰۰۲)، مردمی‌ که‌ می‌شناسم‌ (۲۰۰۳)، ژیلی‌ (۲۰۰۳)، فرشته‌ها در امریکا (۲۰۰۳)، تاجر ونیزی‌ (۲۰۰۴)، دو نفر برای‌ پول‌ (۲۰۰۵)، هشتاد و هشت‌ دقیقه‌ (۲۰۰۶) (در مراحل‌ پس‌ از تولید)، ریفی‌ فی ‌(۲۰۰۷) (در مرحله‌ پیش‌ از تولید).
● تمام‌ جوایز آل‌ پاچینو؛بوی‌ خوش‌ موفقیت‌!
نامزدی‌ اسکار برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده ‌(۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۳)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۸۰)، دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راس‌ (۱۹۹۳)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)
برنده‌ جایزه‌ اسکار برای‌ فیلم‌ «بوی‌ خوش‌ زن‌» (۱۹۹۳)
نامزدی‌ در آکادمی‌ فیلم‌ بریتانیا برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۶) و دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)
جایزه‌ آکادمی‌ فیلم‌ بریتانیا برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ ۲ و بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)
جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ مرد از طرف‌ انجمن‌ منتقدان‌ بوستون‌ برای‌ فیلم‌ «دانی‌ براسکو» (۱۹۹۷)
جایزه‌ اتحادیه‌ کارگردانان‌ امریکا برای‌ کارگردانی‌ فیلم‌ «در پی‌ ریچارد (۱۹۹۷)
نامزد جوایز گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۳)، سرپیکو (۱۹۷۴)، پدرخوانده‌ ۲ (۱۹۷۵)، بعدازظهر سگی‌ (۱۹۷۶)، بابی‌ دیر فیلد (۱۹۷۸)، عدالت‌ برای‌ همه‌ (۱۹۸۰)، نویسنده‌! نویسنده‌! (۱۹۸۳)، صورت‌ زخمی‌ (۱۹۸۴)، دریای‌ عشق‌ (۱۹۹۰)، دیک‌ تریسی‌ (۱۹۹۱)، پدرخوانده‌ ۳ (۱۹۹۱)، گلن‌ گری‌ گلن‌ راسن‌ (۱۹۹۳)، بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)
برنده‌ جایزه‌ گلدن‌ گلاب‌ برای‌ فیلم‌های‌ سرپیکو (۱۹۷۴) و بوی‌ خوش‌ زن‌ (۱۹۹۳)
برنده‌ جایزه‌ سیسیل‌ ب‌ دومیل‌ بخاطر یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۲۰۰۱
برنده‌ جایزه‌ «گوتهام‌» بخاطر یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ در سال‌ ۱۹۹۶
برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ برای‌ فیلم‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) از طرف‌ جامعه‌ منتقدان‌ سینمایی‌ لس‌آنجلس‌
نامزد جایزه‌ MTV‌ برای‌ بهترین‌ نقش‌ منفی‌ در فیلم‌ «وکیل‌ مدافع‌ شیطان‌» (۱۹۹۷)
برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ هنرپیشه‌ انجمن‌ ملی‌ نقد برای‌ فیلم‌های‌ پدرخوانده‌ (۱۹۷۲) و سرپیکو (۱۹۷۳)
برنده‌ جایزه‌ فستیوال‌ بین‌المللی‌ سانفرانسیسکو برای‌ فیلم‌های‌ «بعدازظهر سگی‌» (۱۹۷۵) و یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ (۱۹۹۶)
برنده‌ جایزه‌ یک‌ عمر فعالیت‌ هنری‌ از طرف‌ جشنواره‌ فیلم‌ ونیز 
 
روزنامه اعتماد
ویرایش و تلخیص:آکاایران

اخبار اکاایران

تبلیغات