فیلمی که همسر فاطمه معتمدآریا به رودربایستی همسرش بازی کرد - بیوگرافی بازیگران ، بیوگرافی هنرپیشه ها

,نسل فاطمه معتمدآریا, فاطمه معتمدآریا,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها، زندگینامه بازیگران، بیوگرفی بازیگران مرد، بیوگرافی بازیگران زن،زندگینامه بازیگران ایرانی

آکاایران: فیلمی که همسر فاطمه معتمدآریا به رودربایستی همسرش بازی کرد


آکایران :همین چندماه پیش بود که به بهانه اکران فیلم «یحیی سکوت نکرد» به کارگردانی کاوه ابراهیم پور مقابل فاطمه معتمدآریا نشسته بودم و دلایل او را برای همکاری با کارگردان های تازه کار و به اصطلاح فیلم اولی می‎شنیدم.

مصاحبه با معتمدآریا, احمد حامد و مرتضی فرشباف درباره فیلم بهمن

بنا به گزارش آکاایران :  همین چندماه پیش بود که به بهانه اکران فیلم «یحیی سکوت نکرد» به کارگردانی کاوه ابراهیم پور مقابل فاطمه معتمدآریا نشسته بودم و دلایل او را برای همکاری با کارگردان های تازه کار و به اصطلاح فیلم اولی می‎شنیدم. حالا دوباره مقابلش نشسته ام و این بار به جمع ما مرتضی فرشباف کارگردان جوان فیلم«بهمن» و احمد حامد بازیگر این فیلم و همسر فاطمه معتمدآریا هم پیوسته‎اند.

 

,نسل فاطمه معتمدآریا, فاطمه معتمدآریا,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها، زندگینامه بازیگران، بیوگرفی بازیگران مرد، بیوگرافی بازیگران زن،زندگینامه بازیگران ایرانی

 فرشباف خیلی جدی در همان اوایل گفت وگو می‎گوید که اگر خانم معتمدآریا پیشنهاد بازی در این فیلم را قبول نمی کرد، احتمالا «بهمن» ساخته نمی شد و احمد حامد هم که بیشتر او را به عنوان فیلم نامه نویس و تهیه کننده می شناسیم هم تاکید می کند بازیگر نیست و فقط قبول کرده که دراین فیلم باشد.

 فاطمه معتمدآریا که این روزها بیشتر او را در فیلم های نسل جدید کارگردان های سینمای ایران می بینیم،خیلی دقیق جایگاه و مَنش همکاری یک بازیگر باتجربه را با یک گروه جوان ترسیم می‎کند و…..البته حرف های دیگری که بهتر است خودتان بخوانید.

ابتدا و برای شروع صحبت‎ها بد نیست از دلایل این همکاری بگویید.آقای فرشباف شما اول درباره چرایی انتخاب خانم معتمدآریا صحبت کنید تا بعد دلایل دوستان دیگر را هم بشنویم.

مرتضی فرشباف: فیلم نامه هایی مانند فیلم «بهمن» خیلی متکی به بازیگر است. حتی یک بخش هایی از فیلم نامه با اتکا به توانایی بازیگر حذف شده است تا او بتواند جاهای خالی فیلم نامه را پر کند. به همین دلیل اگر خانم معتمدآریا قبول نمی کردند، احتمال ساخته نشدن فیلم خیلی زیاد بود.

در واقع از همان ایده اولیه انتخاب ایشان را در ذهن داشتید.

فرشباف: بله. در نسخه‎ای که در دفتر آقای نوروزبیگی شروع کردیم، انتخاب‎مان خانم معتمدآریا بود و من چون انتخاب دومی نداشتم، خیلی مضطرب و نگران بودم. چرا که اگر ایشان بازی در فیلم را قبول نمی کردند،شرایط خیلی پیچیده می شد.

شما هم می دانستید که اگر قبول نکنید این فیلم ساخته نمی‎شود.

فاطمه معتمدآریا: روزی که مرتضی فرشباف فیلم نامه را برایم آورد با این که گل خیلی خوشگلی را هم همراه داشت و گویا برای پیدا کردن گل فروشی اطراف خانه ما خیلی گشته بود اما در این فاصله که منتظر آمدن او بودم و خب دیر هم کرده‎بود، پیش خودم فکر کردم،جوانی است که بعید می‎دانم با او همکاری کنم.

 چون من به وقت و قرار و سرموقع رسیدن خیلی حساس هستم. ولی بعد که وارد شد، سلیقه او را در گیاهی که برایم آورده‎بود،دیدم، بعد هم که شروع به حرف زدن کرد،به این نتیجه رسیدم، مگر می‎شود از همکاری با چنین جوانی صرف‎نظر کرد.

از قبل شناختی از او داشتید.

معتمدآریا: می دانستم فیلم «سوگ» را ساخته است و در جشنواره کن با هم فیلم دیده بودیم اما به لحاظ شخصی دریافتی از او نداشتم.البته بعدها فهمیدم که پشتوانه خانوادگی و حرفه ای اش چقدر برایم آشنا بوده و انگار از قبل او را می شناختم، اگرچه برخورد مستقیمی با هم نداشتیم. برای اولین بار است که به این نکته اشاره می کنم. 

در همان جلسه اول وقتی با او صحبت می‎کردم، پیش خودم می گفتم هرچه بخواهد بسازد، قبول می‎کنم چون در حرف هایش صداقت و سلامت؛ به همراه یک شعور وافر بود. خب از کارگردانی که می خواهی با او همکاری کنی، انتظاری جز این ها نداری. 

درواقع اگر کارگردانی این سه ویژگی را داشته باشد، نداشتن هر خصیصه دیگری مهم نیست و داشته های دیگری هم جز این ویژگی به درد منِ بازیگر نمی خورد. بعد فیلم نامه را خواندم و قرارشد درباره آن با هم صحبت کنیم.

فرشباف: راستش خوان خیلی سختی بود. در واقع مرحله پر استرس دیگر برای من همین خواندن سناریو بود.

معتمدآریا: طبیعی است که در این سال ها همیشه با احمد{حامد} به عنوان یک فیلم نامه نویس مشورت می کنم. در واقع خدا او را دم دست من گذاشته‎است. در مرحله خواندن به یک سری اشکالات در قصه رسیدیم که درباره اش با مرتضی چندین بار صحبت کردیم.

 

در آن مرحله بازی آقای حامد در این فیلم قطعی شده بود؟

,نسل فاطمه معتمدآریا, فاطمه معتمدآریا,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها، زندگینامه بازیگران، بیوگرفی بازیگران مرد، بیوگرافی بازیگران زن،زندگینامه بازیگران ایرانی

معتمدآریا:نه فقط زمزمه هایی بود.

فرشباف: من فقط از خانم معتمدآریا پرسیده بودم، فکر می‎کنید اگر چنین پیشنهادی باشد، ایشان قبول می کنند.

معتمدآریا: وقتی سناریو را خواندم، احساس کردم، خیلی از نکات آن بر موقعیت اجتماعی و فعالیت های احمد منطبق است. اما اگر احمد این نقش را بازی نمی‎کرد، برای من بهتر بود، چون هیچ مسئولیتی در قبالش نداشتم.

 ولی مرتضی این پیشنهاد را داشت و من هم بر اساس فکر و ایده او این پیشنهاد را با احمد در میان گذاشتم و به او گفتم مرتضی یک کارگردان جوان و باشعور و فهمیده است و اگر تو کمک نکنی پس که به او کمک کند و خلاصه کمی احساساتش را قلقلک دادم و کار را شروع کردیم.

حامد: ماجرای احساسات را قبول ندارم(با خنده). من بازیگری را دوست ندارم و واقعا گیر کردم.

یعنی به رودربایستی افتادید؟

حامد: نه ولی وقتی اصرار شد، قبول کردم که بازی کنم، البته بازی که نه، در فیلم باشم. البته در مورد فیلم نامه خیلی صحبت کردیم، البته نه به عنوان کسی که می خواهد در فیلم بازی کند…

فرشباف:بازنویسی های یکی مانده به آخر خیلی خوب بود.

حامد: اما فایده نداشت.

چرا؟

حامد:چون کارگردان ها دلبسته تصویری می شوند که در ذهن دارند و کَندن آن ها از این تصویر خیلی دشوار است. من چنین تجربه ای را نه با مرتضی بلکه با کارگردان هایی که دوستم هستند و فیلم نامه هایشان را به سیمین می دهند هم داشته ام.

تغییر برایشان دشوار است.

حامد: چون ذهنیت خودشان را خیلی قبول دارند و نهایت تاثیری که بشود گذاشت در تغییر برخی جملات است.حالا نه این که آنچه من می گویم، خیلی درست است و باید اجرا شود نه. بیشتر مقصودم نگاه کارگردان ها است و شاید این ویژگی سینمای ما است که بیشتر کارگردان ها نویسنده فیلم نامه فیلم شان هستند و از ابتدا با آن تصویر زندگی می کنند.

 این نکته هم می تواند مفید و هم مضر باشد.به هرحال من حرفم را می زنم، چه تاثیر داشته‎باشد، چه تاثیر نداشته باشد که غالبا دومی صادق است. البته مگر این که کارگردان فیلم نامه را ننوشته باشد و وابستگی کمتری به آن داشته باشد.

,نسل فاطمه معتمدآریا, فاطمه معتمدآریا,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها، زندگینامه بازیگران، بیوگرفی بازیگران مرد، بیوگرافی بازیگران زن،زندگینامه بازیگران ایرانی

 

خب آقای فرشباف شما درباره انتخاب آقای حامد بگویید.

فرشباف: روزی که آقای حامد را دیدم فکر کردم چقدر خوبند و چقدر شبیه ریچارد گیر هستند. فکر می‎کردم، چقدر خوب می شود بازی در فیلم را قبول کنند. با بدبختی فیلم «کارگران مشغول کارند» را پیدا کردم و دیدم خیلی در فیلم روان و راحت هستند.

از ابتدا برای نقش مقابل خانم معتمدآریا به یک چهره کمتر شناخته شده فکر می کردید.

فرشباف: این نکته را در ذهن داشتم. با توجه به اهمیت کاراکتر خانم معتمدآریا در فیلم و ارتباطی که با اطرافیانش داشت،دوست داشتم همه آن ها صورت هایی باشند که شناسنامه سینمایی خیلی آشنایی ندارند. 

چون در فیلم هم ما تکیه زیادی روی صورت خانم معتمدآریا داریم، و دلم نمی خواست حواس تماشاگر به نکته دیگری یا چهره دیگری جذب شود و می‎خواستم این پروسه بی‎خوابی روی او کاملا تاثیر بگذارد. در مورد بازیگران دیگر هم همین طور. خانم اسماعیلی را که نقش شخصیت شطی را بازی می کند، خانم معتمدآریا پیشنهاد دادند و خیلی استقبال کردم.

درباره آن پیشنهادها و تغییراتی که گویا چندان هم به آن ها توجه نکردید، صحبت می‎کنید؟

فرشباف: درحقیقت الان که از فیلم فاصله گرفتم نسبت به نکاتی که آقای حامد گفتند آگاه تر شده‎ام. به هرحال تا زمانی که درگیر ساخت فیلم هستی، یک مالکیت احساسی هم نسبت به آن داری. اما الان حتی تماشای فیلم برایم راحت نیست. برای همین حالا خیلی از حرف های آقای حامد را بهتر درک می‎کنم. 

مخصوصا در فصل اول که ایشان می گفتند کجاها باید قلاب هایی گذاشته شود تا تماشاگر را بیشتر درگیر داستان کند. ایشان عقیده داشت اول فیلم یک چیزی کم دارد. خب الان این را می فهمم.

 یا حتی در مورد کاراکتر خودشان و این که از یک جایی به بعد در فیلم از تیپ به یک شخصیت تبدیل می‎شود، حاصل پیشنهاد خود ایشان بود.در واقع پیشنهادهای آقای حامد فقط محدود به نقش خودشان نمی شد و بخصوص در دیالوگ نویسی ها خیلی به واقعی شدن آن ها کمک می کرد.

 چون به نظرم در دیالوگ های بخصوص پینگ پونگی شخصیت ها، خیلی مهم است که رد فیلم نامه نویس گم شود و آقای حامد خیلی مسلط آن ها را بازنویسی کردند.

خانم معتمدآریا شما چه پیشنهادهایی داشتید؟ اساسا چه وجهی از شخصیت هما برایتان جداب تر بود.

معتمدآریا:جذابیت این شخصیت برای من به دلیل مطرح کردن معضلات یک زن میان‎سال بود، معضلاتی که خود من هیچ کدام از آن ها را نداشتم. درواقع اگر به خودم نزدیک بود، برایم جذابیتی نداشت. نقاط اشتراک شاید فقط در رفتارهای شغلی احمد یا علاقه مندی های زندگی خصوصی احمد باشد، مثل نوشتن یا داشتن کارخانه روغن زیتون که خب خیلی شبیه زندگی احمد بود.

حامد: البته کاملا اتفاقی.

,نسل فاطمه معتمدآریا, فاطمه معتمدآریا,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها، زندگینامه بازیگران، بیوگرفی بازیگران مرد، بیوگرافی بازیگران زن،زندگینامه بازیگران ایرانی

 

معتمدآریا: دقیقا. مرتضی کاملا اتفاقی این ویژگی ها را نوشته بود و بعد با احمد شباهت پیدا کرد .پس برای اولین نکته ای که جذبم کرد، معضلات و تنهایی یک زن در میان‎سالی بود. راستش شاید یک ذره دور از عقل به نظر می‎رسد که یک پسر بیست و چندساله بیاید و درباره چنین مساله ای فیلم بسازد و به موضوعی آن قدر حیاتی و سنگین و بحرانی در یک دوره سنی بپردازد.الان همه دنبال موضوعاتی مثل اعتیاد و فرار و جنایت و… هستند.

معضلاتی که به چشم بیاید.

معتمدآریا: و شبیه پاورقی های روزنامه باشد یا موضوع دراماتیک. برای همین موضوع خاص فیلم مرا جذب کرد.

و چقدر این کارگردان جوان به نظر شما توانسته، این بحران و تنهایی را واقعی ببیند.چون به قاعده چنین دنیایی نباید چندان برایش آشنا باشد.

معتمدآریا: اتفاقا برای مرتضی آشنا بود، چون بخشی از قصه ها را از واقعیت های پیرامون خودش گرفته بود. همین جا بگویم مرتضی جوا‎ن‎ترین کارگردان و از باشعور ترین کارگردان هایی است که تا به حال با او همکاری کرده ام. شاید نوشتن درباره چنین موقعیت بحرانی‎ای سخت باشد اما مرتضی آن را تجربه و حس کرده بود.

 حتی در برخی سکانس های مربوط به خانم شطی، مرتضی می گفت عین به عین شبیه مادربزرگم است. بنابراین وقتی این همه آشنایی با شخصیت های فیلم نامه داشته باشی، مسلما نمی توانی راحت از دست شان بدهی.

,نسل فاطمه معتمدآریا, فاطمه معتمدآریا,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها، زندگینامه بازیگران، بیوگرفی بازیگران مرد، بیوگرافی بازیگران زن،زندگینامه بازیگران ایرانی

 مرتضی چون خیلی جوان بود، نمی خواستم خیلی به او مسلط شوم. در حقیقت می خواستم با تکیه بر همان نیروی جوانی با ایده ها و پیشنهادهایم مخالفت کند، اگرچه دلم می‎خواست یک جاهایی هم آن ها را بپذیرد اما به خودم اجازه نمی‎دادم، نظراتم را به او تحمیل کنم. او الان می‎گوید این جابه‎جایی ها را متوجه می‎شوم، حالا شاید برای فیلم بعدی اش، بهتر پیشنهادها را بشنود.

فرشباف: یادم می آید در برخی صحنه ها خانم معتمدآریا می‎گفتند این پنج صفحه می شود ۱۵ دقیقه در فیلم، پس برای این که مدت زمان فیلم زیاد نشود، دو صفحه را کوتاه کن اما من می‎گفتم فیلم برداری می‎کنیم و بعدا درباره اش تصمیم می‎گیریم.

همین باعث شد راف کات اولیه فیلم ما ۱۴۰ دقیقه بشود و همان جا من تازه به خودم آمدم. چون واقعا فکر می کردم در نهایت ۱۰۰ دقیقه بشود و در پروسه تولید این ۴۰ دقیقه اضافی اصلا شوخی نیست و همه می‎دانیم چه قیمتی دارد. 

به قول وودی آلن، بازیگر ها باید با سرعت دو ایکس راه بروند تا واقعی به نظر برسند و تجربه جالبم در بهمن این بود که ریتم ذهنی خود آدم چقدر با واقعیت متفاوت است. برای همین مجبور شدم کاراکتری را حذف کنم و شاخ و برگ هایش را بزنم. حتی در مرحله صداگذاری خانم معتمدآریا و آقای حامد آمدند و دیالوگ هایی را اضافه کردیم.

انتخاب بازیگری مانند خانم معتمدآریا، برای یک کارگردان جوان می تواند هم تاثیرات مثبت بسیاری داشته باشد و هم در مواردی آسیب هایی. همان طور که خود ایشان هم در صحبت هایشان اشاره داشتند، ممکن است یک بازیگری بخواهد تسلط پیدا کند و تعادل فیلم را به هم بزند. برای شما همکاری با ایشان چگونه بود؟

فرشباف:خانم معتمدآریا روز دوم که بعد از یک وقفه کاری سرصحنه آمدند، گفتند من از این جمع چهل نفری، فقط دونفر را می‎شناسم و این خیلی عجیب است چون تا به‎حال نشده، سر فیلمی بروم و حداقل بیست نفر از عوامل را نشناسم و بعد گفتند چه بلایی سر این سینما آمده، چه نسلی عوض شده. کاملا فهمیدم ایشان در آن لحظه تحت چه فشاری هستند و خودشان را سپرده‎اند دست افرادی که اصلا شناختی از آن ها ندارند.

اما در این میان یک نکته را هم خیلی خوب دریافتم و برای همین می گویم بدون خانم معتمدآریا این فیلم ساخته نمی شد. ما در سیستم برنامه ریزی فیلم اصلا نیاز به آدمی نداشتیم که به قول معروف انگ نقش باشد. چون ما با توجه به وضعیت لوکیشن ها مجبور به رج زدن فیلم نامه بودیم، یک صحنه هایی در لواسان بود، یک بخش هایی در میگون و فرمانیه و یک بخش ساختمانی نیمه کاره در سعادت آباد.

 علاوه بر این که ما شش مرحله گریم داشتیم و برخی روزها ایشان سه مرحله گریم می شدند. مثلا صحنه هایی که مربوط به دقیقه دو و یا هشتاد فیلم بود را به فاصله دو ساعت جلوی دوربین می رفتند. وقتی در فیلم روند این بی خوابی را برچهره نقش می بینی، به این نتیجه می‎رسی که این فقط یک پروسه تکنیکال بازیگری است و ورای ساختن حس و لحظه است، یک تکنیک مطلق بازیگری که بتواند این ها را در هم ادغام کند به طوری که خدشه ای هم به آن ها وارد نشود و اینجا فهمیدم که چقدر نگاهم به بازیگری خام بوده و چه تکنیک ها و موقعیت هایی وجود دارد که به مثابه سلاح بازیگر است و باعث می شود این روند درست اتفاق بیافتد .

معتمدآریا: و توهم خیلی قشنگ در مونتاژ همه چیز را جابه جا کردی.

فرشباف:اما مو لای درزش نمی رود. البته اینجا باید به طراحی گریم آقای میرکیانی و اجرای یاسمن محب اهری هم باید اشاره کنم. کمتر بازیگری صورتش را در اختیار این فشار قرار می دهد. ما یک سکانس آسانسور داشتیم که در آن سرما خانم معتمدآریا برای این پلان چهاربار گریم شدند.

معتمدآریا:حالا در تکمیل این سوال می خواهم بگویم شاید کمتر بازیگری این شانس را داشته که از سیزده سالگی باورکند، می خواهد بازیگر بشود و یا اصلا از همان سیزده سالگی فکر کند که بازیگر است و روی صحنه تئاتر بازی کند.

 پس وقتی تکلیفت با خودت روشن است،از جهان انتظار نداری که چیزی را برای تو بیافریند و این تو هستی که تلاش می کنی تا یک چیز تازه ای به وجود بیاوری. پس این در آن سن و موقعیت شانس من بوده است. 

چند ماه پیش تقویم بازیگری من۴۰ ساله شد. چهل سال، به اندازه دو برابرعمر تعدادی از بچه هایی است که الان دارند، کار می کنند. عین این چهل سال همیشه فکر کردم یک کسی باید مرا هدایت کند، من آدمی نیستم که به کسی فرمان بدهم، باید فرماندهی شوم.

معتمدآریا: نسل ما نیامد سوئیچ بنز بیندازد روی میز

این مساله را پذیرفته‎اید.

معتمدآریا: پذیرفته‎ام و به آن اعتقاد دارم. من هرگزنمی خواستم جای مرتضی کارگردانی کنم. می خواستم فقط نکاتی که حداقل در مورد کار خودم می دانم، به او منتقل کنم اما خیلی جاها که مرتضی نوددرصد با فکر من مخالفت می کرد، آنچه او می‎خواست را با تمام توانم انجام می دادم.

فرشباف: این را واقعا درست می گویند.

یعنی حتی اگر نادرستی آن را می دانستید.

معتمدآریا: بله خیلی جاها این گونه بود.در مواردی ایده و نگاه من به آن لحظه متفاوت بود ولی در نهایت آنچه مرتضی می خواست را انجام می دادم. این روند کمک می کند که فکر کارگردان یک دست جلو برود.

و تعادل فیلم حفظ شود.

معتمدآریا:دقیقا.حتی اگر به متوسط یا حتی بد شدن فیلم منجر شود که خوشیختانه در این فیلم اصلا این گونه نشد.در واقع بد و متوسط شدن فیلم بهتر از این است که فقط بازی یک بازیگری در فیلم خیلی خوب به نظر بیاید. خوب بازی کردن یک بازیگر در یک فیلم به تنهایی معنا ندارد، مگر این که همه عوامل فیلم خوب چیده شده‎باشند. 

در این فیلم گاهی اوقات حتی پرانرژی‎تر از گروه‎مان بودم که میانگین سنی شان سی سال بود. اما به اندازه‎ای جلو می‎رفتم که گروه انتظار داشت، جلو برود و نمی خواستم از آن ها جلو بزنم. درواقع مقایسه بازیگری که تجربه شصتم تصویر ‎اش را پشت سرمی‎گذارد با کارگردانی که فیلم دومش را می سازد،مطلوب نیست.

 من به راحتی می توانم جلوی او باشم اما قرار است ما اندازه هم باشیم. پس سعی کردم خودم را انداره مرتضی کنم و او هم سعی کرد خودش را اندازه ما کند و با هم روی یک خط راه رفتیم و هر اشکالی که وجود دارد، اشکال همه ما است. یعنی این می شود میانگین قدرتی ما در این فیلم.

فرشباف:خیلی مهم است که کارگردان در کنار بازیگر احساس امنیت و آرامش داشته‎باشد و بتواند اولین ایده هایش را با او قسمت کند. در گروه ما فقط خانم معتمدآریا و آقای بهمنش تجربه کار طولانی در سینما را داشتند.

 اما به گونه ای برخورد می کردند که احساس می کردم، تمام آن تجربه ها مال من است و فکر می کردم، آن ها هم این پروژه را دوست دارند و این خیلی موضوع مهمی است.

معتمدآریا: همه بچه ها از گریمورها، صدابردار و…کار برایشان دوست داشتنی بود. به طور مسلم در کار به این سختی که هرکس فیلم را نگاه می کند، می‎فهمد که چقدر ساخت آن دشوار بوده، همه به هم کمک کردیم. عین یک زنجیر در کنار هم بودیم و این خیلی جذاب است.

فرشباف: ببینید ما با بحران برف شروع کردیم. همه جای ایران برف می بارید اما در منطقه ای که ما بودیم چون هوا خیلی سرد بود، بارش نداشتیم. 

برای همین برنامه‎ریزی فیلم‎برداری تابع پیش بینی بارش برف بود. مثلا چهار صبح در اخبار هواشناسی می دیدیم که سه ساعت دیگر برف می‎آید،منتظر می‎ماندیم و برف نمی آمد و بعد در دمای منفی ۲۵ درجه با دستگاه برف‍‎ساز برف درست می کردیم و همه می‎لرزیدیم و پلان را در هتلی در میگون می‎گرفتیم.

خانم معتمدآریا هم به دشواری تولید فیلم اشاره ای داشتند، این فضای برفی همه‎اش بازسازی شد ه است؟

فرشباف:نود درصد برف واقعی نبود. در واقع ترکیبی بود از سی جی، برف مصنوعی و برف طبیعی. ما برای هر پلان سه بار فیلم‎برداری کردیم.

معتمدآریا:برای من این ترکیب شدن خیلی جالب بود. البته قبلا دیجیتال کارکرده بودم اما تجربه ای در این ابعاد نداشتم.

حامد: مثلا ماشین ما برف پاک کن نداشت و این برف پاک کن بعدا اضافه شد.

فرشباف: این جنس ترکیب و تغییر پرسپکتیو برای اولین بار در ایران انجام شد.

معتمدآریا: آن برفی که از بالای ساختمان روی زمین می بینید همه نمک است، اصلا آن زمان بهار شده‎بود و برفی در کار نبود.

حامد: پلان واقعی برف آن جاده ای بود که ماشین در آن می رفت و برمی‎گشت و پلان های مربوط به سگ.

فرشباف: حتی آن ایوان هم در جای دیگری فیلم برداری و بعد با محل زندگی هما ترکیب شد.

معتمدآریا: نسل ما نیامد سوئیچ بنز بیندازد روی میز

از این فضا به عنوان تجربه دوم هراسی نداشتید؟ بخصوص که فیلم «سوگ» باید به لحاظ تولید خیلی متفاوت بوده‎باشد.

فرشباف: بله سوگ با پول توجیبی و یک گروه هفت، هشت نفره ساخته شد و درواقع این اولین تجربه من با پروداکشن و پیش تولید و …. محسوب می شود و البته بعید می دانم بعد از این دیگر بروم سمت چنین کارهای دشواری.

تهیه کننده را چطور پیدا کردید؟

فرشباف: راستش هنوز هم نمی دانم چرا آقای نوروز بیگی همراه ما شدند و خیلی به ما کمک کردند.البته پروانه ساخت فیلم سوگ هم به نام آقای نوروزبیگی است.خوشبختانه برای سوگ اتفاق های خوبی افتاد …

به جشنواره ساندنس هم رفتید.

فرشباف:بله. در پوسان هم جایزه اصلی را گرفتیم.با سوگ به حدود بیست جشنواره رفتیم. من به هزینه لابراتوار ساندنس نه ماه آنجا ماندم و فیلم نامه «بهمن» را نوشتم. آقای نوروزبیگی هم در جریان بودند و بعد از نوشتن فیلم نامه علاقه‎مند به همکاری شدند. فکر می‎کنم سوگ و اتفاق هایی که برای آن افتاده بود، در جلب اعتماد ایشان موثر بود.

کمک مالی هم از سوی جشنواره ساندنس به شما شد؟

فرشباف: خود آقای نوروزبیگی طی صحبت هایی که با آن ها داشتند، نخواستند، در واقع می خواستند مستقل باشند.

آقای حامد شما خیلی کم درباره فیلم صحبت کردید؟

مرتضی فرشباف: نگفتید اصلا فیلم را دوست دارید؟

احمد حامد: من بعد از انقلاب شاید سی یا چهل فیلم ایرانی بیشتر ندیدم. راستش نصف فیلم هایی که سیمین بازی کرده را هم ندیده ام.اوایل البته فکر می‎کردم، جشنواره فیلم فجر خیلی خوب است و باید برویم و فیلم ها را ببینیم، در واقع سیمین می رفت و زورش می‎رسید مرا هم می‎برد. اما بعد از مدتی خودش هم نرفت و من هم نرفتم. بنابراین خیلی نمی‎توانم نظر کارشناسانه‎ای داشته باشم.

اما بهمن به نظرم فیلم تروتمیزی است. در مورد بعضی فیلم ها در همان سکانس اول از فیلم خوشت نمی آید و فضا‎سازی‎اش به نحوی است که از همان اول می‎گوید مرا نگاه نکن. اما وقتی فیلم نامه بهمن را خواندم، مشکلاتی داشت که الان هم در فیلم وجود دارد.در واقع به اعتقاد من، ساخت و بازی های و کارگردانی فیلم به اتفاقاتی که در فیلم می بینیم، برتری دارد. 

یعنی قصه فیلم خوب روایت نشده و این نکته‎ای است که از ابتدا به مرتضی گفتم. درواقع اگر یک جمله در فیلم تعریف می‎شد من راضی‎تر از سینما بیرون می‎آمدم. این جمله که «حرف حسابت چیه؟» وگرنه از نظر ساخت حتی در مقایسه با فیلم های خارجی که آن ها را زیاد می‎بینم، فضاسازی کاملا منطبق است با روابط آدم ها در فیلم.

 اما حرف فیلم،خیلی واضح نیست. مثالی می زنم، درفیلم «جاذبه» بعد از تمام چالش هایی که می‎بینیم، وقتی ساندرا بولاک به زمین می‎رسد، انتظار داریم زمین را ببوسد و اشک بریزد، اما با وجود همه جنگیدن هایش او را خوشحال نمی‎بینیم و انگار به ما می‎گوید این زمین خیلی هم ارزش جنگیدن برای زنده ماندن را ندارد، این برداشت شخصی من از فیلم است و به نظرم فیلم در انتقال این حرف موفق بود.

 فیلم بهمن همه روابط و چالش ها را نشان می‎دهد اما در هیچ کجای فیلم برداشت مشخصی از حرف فیلم به من منتقل نمی‎شود. ما به قصه عادت داریم و اساسا هرچقدر هم ادعا کنیم که متفاوت هستیم اما باز قصه را دنبال می کنیم. به همین دلیل می گویم حرف حساب فیلم را نگرفتم یا آنقدر ظریف گفته شده که عقلم به آن نرسیده یا در دلش گفته شده.

آقای فرشباف خیلی آرام گفته اید؟

فرشباف: راستش ما بحث های زیادی درباره تم و موضوع فیلم داشتیم و درباره نقاط مشترک این بحران میانسالی. حتما می‎دانید که یک بخشی از روابط فیلم را از رابطه مادر خودم با مادربزرگم گرفتم. 

به هر حال فکر می کنم همیشه باید یک سوپاپ اطمینان هایی در فیلم نامه داشت تا زمانی که فضای فرمی فیلم نتوانست تم فیلم و اطلاعات قصه را بازگو کند،آن سوپاپ اطمینان ها جبران کنند و تکلیف تماشاگر را روشن کند و آقای حامد هم روی این نقاط تاکید داشتند.

الان تماشاگر چهل، پنجاه دقیقه در فضایی پرسه می‎زند، حال اگر حوصله اش سربرود، دیگر نمی توان او را به دیدن ادامه فیلم که اتفاقا می‎تواند تاثیر گذار باشد، تشویق کرد.

حامد: من می‎گویم نوع ساخت این فیلم توقع ما را از حرفی که می خواهد بزند، بالا می‎برد. یعنی فکر می‎کنی که این فضا، این روابط، این بی خوابی و…به کجا منتهی می شود و چه می خواهد بگوید . تصویری که می‎بینیم تصویری جدی و پخته‎ای است. 

البته این را هم بگویم که همه چیز خیلی بهتر از آن است که در انتها حرف مزخرفی بزند. من جرات نمی کنم مثال ایرانی بزنم اما خیلی از فیلم ها را تا انتها دنبال می‎کنی، گاهی اوقات حتی خیلی ماهرانه تا آخر تماشاگر را نگه می دارد اما در انتها هیچ دریافتی از فیلم نداری.

با این همه کدام صحنه فیلم را بیشتر دوست دارید؟

حامد: صحنه آخری که در بیمارستان با هم صحبت می کنیم را دوست دارم.

فرشباف: من ‎آن صحنه دو تا دست ها را خیلی دوست دارم.

فاطمه معتمدآریا: آن صحنه برای من هم عجیب بود. من برای خانم اسماعیلی خیلی احترام قائل هستم،ایشان یک خانم  بسیار محترم و فهیمی هستند. برای آن صحنه مرتضی گفت می خواهم او را در رختخواب ورزش بدهید.جالب اینجاست که تمرینات ورزشی من در آن دوران، با دست بود. 

بنابراین بدون آنکه عمدی داشته باشم، آن تمرینات که پراز مدیتیشن و تمرکز است با ایده مرتضی تلفیق و به صورت یک رابطه انسانی در فیلم متجلی شد. البته این ازتیزهوشی و راهنمایی مرتضی بود، که امکان پدید آمدن این صحنه را در آن فضا و شرایط فراهم کرد. ما این پلان را دوبار فیلم برداری کردیم. 

در آن صحنه وقتی هما شطی را هنگام تمرین و ورزش در آغوش می گیرد، در چشم های خودم حیرتی را حس کردم از حجم مهری که با آن نیاز داشت. 

هر دفعه هم که این صحنه را می بینم، زار زار گریه می‎کنم. شاید صحنه اشک انگیزی نباشد، اما تاثیرگذار است. کاری ندارم که من آن‎را بازی کردم اما آن لحظه، لحظه درخشانی است.

فرشباف: و تنها صحنه فیلم است که به دور از سرمای درونی فیلم، ارتباط دو آدم را با هم می بینیم.

معتمدآریا: هما تا پیش ازاین لحظه، از برقراری ارتباط ابا دارد و حتی در صحنه ای دوستش که نقش او را خانم مریم شیرازی با ظرافت بازی کرده، می خواهد دستش را بگیرد، اما او دستش را می کشد. برای همین است که می گویم این فیلم نیاز به تماشاگر صبوری دارد که این نکات ظریف را ببیند.

این جمله را هنگام اکران فیلم در جشنواره هم از شما شنیده‎ام.

 شخصا فکر می کنم تماشاگر اگر خوراک خوب برایش فراهم شود و برای او شعور قائل باشیم، حتما برای دیدن این فیلم ها به سینما می‎آید. من قبل از بهمن در دو، سه فیلم بازی کرده‎ام که به جز «یحیی سکوت نکرد»، هنوز اجازه اکران نیافته اند. 

در آن فیلم ها و حتی همین یحیی سکوت نکرد، تماشاگر باید صبر و تعمق کند. یحیی سکوت نکرد، در میان فیلم های هنروتجربه فروش خیلی خوبی داشته و در نظر سنجی ها هم رتبه خوبی دارد.

 همین نشان می دهد ما اگر فیلمی به تماشاگر ارائه کنیم که تفکر برانگیز باشد، استقبال می کند. فیلم اگر خوب باشد، حتما می فروشد. بخصوص در این دوره که خوراک فکری مردم در سینما ضعیف است.اگر خوراک فکری خوب به آن ها دهیم، استقبال می کنند. هیچ وقت فکر نمی کنم این فیلم ها مخاطب خاص دارد، همه اش فکر می کنم مردم این فیلم ها را دوست خواهند داشت.

 ممکن است سلیقه خیلی ها نباشد اما مردم این فیلم ها را می بینند. چون یک استانداردی را رعایت می کند، در آن فحاشی بی مورد، بی احترامی، تحقیر ارزش های انسانی را نمی بینیم. 

کارگردانش فیلم سازی را بلد است و فیلم دارای خصوصیات یک فیلم خوب است، حالا این فیلم ممکن است با سلیقه ما منطبق باشد یا نباشد. همه فیلم های خوبی که در تاریخ سینما ساخته شده و می شود، لزوما با سلیقه ما هم‎خوان نیستند ولی ما فیلم خوب را تحسین می کنیم و از دیدن این حجم شعورو زیبایی لذت می بریم.در مورد بهمن هم همین احساس را داشتم که مردم این فیلم را می بینند.

آقای حامد شما که تجربه تولید و تهیه کنندگی هم دارید، چه پیش بینی از تماشاگران این فیلم داشتید؟

حامد:الان معیارها خیلی تغییر کرده است. در گذشته فیلم کودک خیلی خوب می فروخت یا فیلم های اکشن اما الان می بینیم که در سینمای ما این فیلم ها فروش چندانی ندارند و در مقابل فیلم هایی که ابعاد هنری دارند و حتی در جشنواره هایی مثل کن به نمایش درمی‎آیند، در داخل هم تماشاگر دارند و فروش می‎کنند.

اما جدا از این که برای فروش فیلم چه معیاری داریم، سینما نیاز به قصه دارد و پیچیدگی سینما در اینجاست که این قصه ساده را چگونه بیان کنیم و پرداخت آن را بلد باشیم. فیلم بسیار ساده ای مثل «خانه دوست کجاست» مطمئنم اگر امروز اکران می‎شد، فروش خیلی بیشتری می‎کرد. تماشاگران امروز بخصوص جوان ها ارتباط‎شان با سینما منطقی‎تر شده‎است.

فرشباف: و ارتباط شان با سینما واقعا به روزاست. من به‎عنوان کارگردان بعد از ساخت فیلم دوم هنوز آنقدر جاه طلبی دارم که هم چنان به دنبال علائق شخصی‎ باشم، البته علائق معتبری که بتوانم با تماشاچی قسمتش کنم. 

برای پروژه سوم هم مساله‎ای که در زندگی‎ام بوده، پیدا کرده و سعی کرده ام، آن‎را گسترش بدهم. این پروسه برایم خیلی لذت بخش است و مثل روان درمانی می‎ماند که از میان تمام آنچه که به آن ها فکر کرده‎اید، یک نکته را بیرون بکشی.

 اما به هرحال تماشاگر در ذات سینما نقش دارد و دایره فیلم با تماشاگر است که بسته می‎شود. آقای بهرام توکلی که از فیلم سازهای محبوب من و خانم معتمدآریا هم هست، به من می‎گفت دسته‎بندی اشتباهی وجود دارد که یک تعداد فیلم مال مخاطب خاص است و بخشی هم برای سرگرمی.

فکر نکنم آن عده که می‎روند به دیدن فیلم تارکوفسکی برای زجر کشیدن به سینما بروند. آن ها هم می‎روند سرگرم شوند اما جنس این سرگرمی متفاوت است. به همین دلیل به طور قطع مخاطبینی وجود دارند که با بهمن سرگرم شوند. من واکنش هایی از آدم هایی گرفتم که شاید خیلی اهل دیدن فیلم های ایرانی نبودند اما ارتباطی عجیب با فیلم برقرار کرده اند.

معتمدآریا: پیش از گفت‎وگو برایت تعریف کردم، در شهر زنجان جوانی را دیدم که در یک تعمیرگاه ماشین کار می‎کرد. او به من می‎گفت سلیقه من فیلم هایی مثل یحیی سکوت نکرد، است. متاسفانه این ما هستیم که مردم را به عام وخاص تقسیم‎بندی می‎کنیم.

فرشباف: این سوتفاهمی است که همیشه سینمای ایران با آن درگیر است و هنوز این توهم وجود دارد که فلان کمدی حتما می‎فروشد.

معتمدآریا: چندی پیش تماشاگری یادداشتی برای من در اینستاگرام زیرعکس فیلم «عینک دودی» گذاشته بودند با این مضمون که این فیلم را امروز دیدم و فکر کردم کمدی الان چه معنی پیدا کرده و من چرا باید ویژگی های تحقیر شده انسانی را به عنوان کمدی در فیلم ها ببینم. از مدل شلوار تا حرکات سخیف برای ما شده کمدی.

فرشباف:البته این را بگویم که شانس آورده ام، گروه هنروتجربه وجود دارد. چون دراین شرایط اکران سینمای ما و تعداد زیاد فیلم هایی هم که ازگذشته در سینما نمایش داده نشده اند، اکران فیلم من یک شانس است.

 

معتمدآریا: فکر می کنم من رکورددار اکران فیلم‎هایم در هنروتجربه بشوم، چون از این به بعد هم، فیلم‎هایی که بازی می‎کنم برای اکران در هنروتجربه مناسب هستند.

فرشباف: راستش نمایش فیلم در هنروتجربه به فیلم شخصیت می‎دهد. سوگ در سینماهای گروه ساندنس در آمریکا اکران شد یا در فرانسه. اما متاسفانه فیلم‎هایی نظیر سوگ در ایران فرصت اکران ندارند.

 آن زمان به من می‎گفتند چون سوگ بازیگر ندارد، نمی‎توانی اکرانش کنی چون کسی آن را نمی‎بیند. من از سال ۹۰ تا الان منتظر اکران سوگ هستم و جالب است فیلم دومم زودتر از فیلم اول اکران شده‎است. به همین دلیل پرونده سوگ هنوز برای من باز است.

اگر سوگ اکران می شد، بهمن چه تفاوت‎هایی می کرد.

فرشباف: الان با نمایش بهمن است که تازه می‎فهمم چه بار روانی با اکران فیلم از ذهن آدم برداشته می شود. تغییری که می گویید قابل پیش بینی نیست اما حتما تغییر می‎کرد. انرژی که از اکران فیلم می‎گیری، حتما در فیلم بعدی تاثیرگذار است. در حقیقت وقتی ارتباطت با تماشاگر قطع می شود، سرگردان می‎مانی. به هرحال تبعات روانی این مساله خیلی زیاد است.

معتمدآریا: برای من هم به عنوان یک بازیگر همین مساله در مورد فیلم‎هایی که اکران نمی‎شود، وجود دارد. من هیچ وقت نقش هایی که بازی کرده‎ام را تکرار نمی کنم اما مثلا در فیلمی مثل «صد سال به این سال ها» یک روندی را بازی کردم که دلم نمی‎خواهد جای دیگری آن را تکرار کنم اما تا آن را در ارتباط با مخاطب نبینم، برایم تمام نمی‏‎شود. 

در مجموع اکران نکردن فیلم‎ها، نسل خوبی را پرورش نمی‎دهد، با این حرکت متاسفانه یک عده آدم پر مساله و مدعی سینمای متفاوت و معترض می‎شوند. در حالی که باید فیلم را نشان بدهیم، آن وقت این تماشاگر است که انتخاب می‎کند آن فیلم را ببیند یا نه .

ما حتی نمی‎توانیم به تماشاگر بگوییم تحت تاثیر ابتذالی که در این فیلم هست قرارنگیر، او خودش انتخاب می‎کند که قرار نگیرد. به هر حال در ایران همه چیز با رعایت اصول ساخته می‎شود. 

بنابراین حرکت هنروتجربه در اکران فیلم‎ها بسیار ارزشمند است؛ مشروط بر این که سلیقه خاص خودش را حفظ کند نه نمایش آنچه سرند می شود، برای اکران عمومی. وقتی فیلم های آقای عیاری و داودنژاد یا هر کارگردان که در سینما ما وزنه‎ای است، به هنروتجربه می‎آید، یک بار مثبتی را به این گروه منتقل می‎کنند و در مقابل سینمای عمومی از این بار تهی می شود.

یعنی معتقدید به لحاظ کیفیت اکران تعادل باید بین سینمای بدنه و هنروتجربه برقرار شود.

معتمدآریا: دقیقا.

در این میان اما فیلم‎سازان حرفه ای و باتجربه ما هم کم کاری می کنند و جای فیلم های استاندارد،با سلیقه، سرگرم کننده و پرفروش در سینمای ما خالی است.

معتمدآریا: ما هشت سال عادت کردیم که به هم اعتماد نداشته‎باشیم و با هم حرف نزنیم. این باعث شده، هرکدام جدا جدا حرکت کنیم و هرکسی با بهره ازعقل خودش. این ماجرا به چراغ راهنمایی می‎ماند، اگر نباشد هرکسی راه خودش را می رود اما وقتی هست همه از آن پیروی می‎کنند. سینمای ما هم به یک قانون صحیح و اصولی نیاز دارد، قانون منع ابتذال.

 اگر چنین قانونی باشد همه به هم نزدیک می شویم. سینمای بدنه و هنروتجربه نزدیک می شوند. هنروتجربه می‎تواند در یک سینما تک باقی بماند تمام دنیا هم فیلم سازان مهمی فیلم‎هایشان را در سینما تک نشان می دهند.

فرشباف: البته این را هم بگویم که ما تعداد فیلم‎سازان اول‎مان هم خیلی زیاد است.فکر نمی کنم در هیچ کجای دنیا سالی این تعداد فیلم اول ساز به سینما اضافه شود.

حامد: ما بعد از انقلاب ما یک گروه زیادی سینماگر تربیت کردیم، در دانشکده ها، مراکز آموزش فیلم سازی و… خب این عده بعد از فارغ التحصیلی نیاز به کار دارند. در تمام دنیا اغلب این افراد جذب تلویزیون های خصوصی می شوند اما متاسفانه ما در ایران چنین امکانی را نداریم.

 ناچار سراغ سینما می‎آیند. آن هم در شرایطی که تولید فیلم الان خیلی پیچیده شده‎است و وضعیت اقتصادی خوبی نیست. در این موقعیت شاید ما دیگر نتوانیم ستاره و سوپراستار در سینما داشته‎باشیم.

خانم معتمدآریا در پایان می‎خواهم از شما بپرسم، طی چند سال اخیر بیشتر در فیلم‎های کارگردان های جوان و تجربه‎گرا حضور پیدا کردید، می دانم در طول سال پبشنهادهای سینمایی بسیاری از سینمای بدنه هم دارید اما چرا انتخاب هایتان به این سمت رفته‎است؟

فرشباف: این سوال برای من هم پیش آمده، بخصوص که می دانم فیلم نامه های زیادی به شما پیشنهاد می شود….

معتمدآریا:راستش در این نزدیک به۶۰ فیلمی که بازی کرده ام، کمتر می‎توانید دو فیلم و نقش نزدیک به هم را پیدا کنید. من دنبال کار متفاوت می‎گردم. نمی‎خواهم نقشی مشابه کارهای قبلی یا نزدیک به خودم را بازی کنم. همیشه دنبال یک چالش جدید هستم. وگرنه به من بگویند بیا مشابه «گیلانه» را بازی کن، برای من خیلی آسان است.

 حتی بعد از این فیلم، بیست فیلم‎نامه به من پیشنهاد کردند که نقشی شبیه شخصیت گیلانه داشت اما نپذیرفتم. در واقع قرار نیست کاری را که بلدم انجام دهم، بلکه می خوهم تجربه جدیدی داشته باشم. دلیل همکاری‎ام با جوان ها هم این است که جوان ها ایده های نو دارند.

 از ابتدا هم معمولا با کارگردان های فیلم اولی کار کرده‎ام و این همکاری کمتر در فیلم دوم ادامه پیدا کرده‎است. همه این ها دستاویزی است که خودم را همیشه تازه و به روز نگه دارم. نکته دیگرهم این که این جوان ها خودشان، خودشان را پرورش داده‎اند. آن ها مثل زمان آموزش من، سیستم نداشتند.

چند روز پیش من بعد از مدت ها رفته بودم دیدن آقای انتظامی و ایشان مرتب پشت من می‎زدند و می‎گفتند بازی کردن تو را قبول دارم. به ایشان گفتم ما تربیت شده نسل شما هستیم و من خیلی متاسفم که نسل بعد از خودم را نتوانستم به انضباط نسل خودم تربیت کنم. من هم در این میان مقصرم، چون خودم را کنار کشیدم و نتوانستم کسی را شبیه و یا بهتر از نسل خودم پرورش دهم. 

بنابراین بعضی از این نسل جوان ما خودشان تلاش کرده‎اند، آنی بشوند که هستند و این خودشان بودن واحد و استثنا است. برای همین وقتی یک جوانی مثل مرتضی می خواهد کار کند، با کله همکاری اش را می‎پذیرم. 

مشروط به این که مطمئن باشم، سناریو‎اش خوب است، دانش سینمایی دارد، بلند پرواز و جسور است و از همه مهم تر می تواند من افسار گسیخته را مهار کند و این آخری برایم خیلی مهم است، چون اصلا نمی توانم با کارگردانی کار کنم که هرچه می‎گویم گوش می کند.

فرشباف: برای من تعصب خانم معتمدآریا از کار در سینما خیلی عجیب بود. 

در هیچ شرایطی از یک سری مسائل کوتاه نمی‎آیند و اولویت برایشان شـأن حضور در سینماست. این نکته ای است که فکر کنم امروز در سینمای ما گم شده‎است، آن رگ گردن تعصب و غیرت و این که آنقدر به کارت متعهد باشی که در سخت‎ترین شرایط باز هم به آن فکر کنی. 

خانم معتمدآریا یک روز ساعت پنج صبح با من تماس گرفتند و خبر فوت پدرشان را دادند، ایشان ساعت هشت صبح سرصحنه بودند و پلانی را گرفتیم که بالا سر خانم شطی می آیند و رادیو را کم می کنند. در چنین موقعیت‎هایی است که فکر می کنی، سینما شوخی نیست و هر کسی حق ندارد هرطور که می خواهد با آن برخورد کند.

 

معتمدآریا:نکته ای که شاید جایی تا به‎حال درباره‎اش صحبت نکرده‎ام، این است که نسل من نیامده اند از سینما چیزی به دست بیاورند. 

 

ما نه نیاز داریم ،سوئیچ بنز بیاندازیم روی میز گریم، نه دنبال پول های عجیب و غریب هستیم. کل بودجه سینمای ما به اندازه چند ساعت دادوستد بازار تهران هم نیست.در سینما به لحاظ مالی چیزی وجود ندارد که به خاطرش هرکاری بکنم.

 

 من خودم را ارزان نمی فروشم، من یک قیمتی دارم و کسی نمی‎تواند خیلی راحت آن قیمت را بپردازد. برای همین هم شأن کارم را نگه داشتم. چون آن قیمت متعلق به کار من است و به هر کسی نمی فروشمش. من باور دارم که سینمای ایران شریف و قابل احترام است. تنها هنری است که بعد از انقلاب با وجود همه حملاتی که به آن شد، توانست با مردم ارتباط برقرار کند.

 زمانی که فیلم «روسری آبی» اکران شد، عده‎ای با سنگ و چوب مقابل سینما ایستاده بودند به ما حمله کنند و ما به ناچار از در پشتی سینما فلسطین خارج شدیم. سینمای امروز ایران با گذر از این گونه حملات ساخته شد و همان آدم‎ها که حمله می کردند امروز فیلم می‎سازند و مدافع سینما شده‎اند و این خوب است. چرا یادمان می‎رود که چگونه به سینمای امروز رسیده ایم. حکایت نسل ما و

آتش سوزی 10دستگاه خودرو سواری صفر کیلومتر و اسقاطی در پارکینگی در مشهد

اخبار اکاایران

تبلیغات