سعید آقاخانی: هیچ کس از حرف زدن با من حال نمی کند! - بیوگرافی بازیگران ، بیوگرافی هنرپیشه ها

,من دیه گو مارادونا هستم,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها، زندگینامه بازیگران، بیوگرفی بازیگران مرد، بیوگرافی بازیگران زن،زندگینامه بازیگران ایرانی

گفت وگویی با توکلی و سعید آقاخانی یکی از بازیگران فیلم "من دیه گو مارادوانا هستم" پر پرسوناژ انجام شده است.

تماشاگر خیلی پیگیر فوتبال نیست اما او هم مانند بسیاری از مردم در حد معمول، این ورزش پر هیجان را دنبال می کند. با این حال سال گذشته نام «من دیه گو مارادونا هستم» را برای فیلم تازه اش انتخاب کرد؛ نامی که انتخاب آن از سوی بهرام توکلی غیرمنتظره می نمود.

همزمان با اکران این فیلم، گفت وگویی با توکلی و سعید آقاخانی یکی از بازیگران این فیلم پر پرسوناژ انجام شده است.

هرچند بهرام توکلی در ذهن بسیاری از ما یک شخصیت کاملا جدی است و سعید آقاخانی هم به همان اندازه شوخ طبع به نظر می رسد، اما در این گفت وگو نه توکلی آنقدرها جدی بود و نه آقاخانی خیلی طنزآمیز برخورد می کرد.

هیچ کس از حرف زدن با من حال نمی کند!

هر دو کم حرف بودند؛ آقاخانی که حتی از توکلی هم کوتاه تر سخن می گفت، با لحنی طنزآمیز گفت: هیچ کس از حرف زدن با من حال نمی کند!

توکلی هم با همان لحن شوخ ادامه داد: برعکس، باید مدام به من تذکر بدهید که کم حرف بزنم!

هرچند مصاحبه با این دو نفر به طور همزمان بود، اما گفت وگوها را در ادامه هم می آوریم تا خواندن آن برای مخاطبان سهل تر باشد.

به همین دلیل این گفت وگو هم مانند خود فیلم بخش بندی شده است. در اولین بخش سخنان بهرام توکلی (نویسنده و کارگردان فیلم) را می خوانیم و در بخش بعدی سخنان سعید آقاخانی (بازیگر) فیلم را.

همیشه نگاه کمیک را دوست داشتم

تماشاگران فیلم های توکلی با دیدن «من دیه گو ...» به خوبی متوجه تفاوت این فیلم با آثار قبلی او «پابرهنه در بهشت»، «اینجا بدون من»،«بیگانه»، «آسمان زرد کم عمق» و ... می شوند چون این فیلم اولین کار توکلی است که حال و هوای کمدی دارد.

توکلی درباره تفاوت فضای این فیلم با دیگر فیلم هایش توضیح داد: به انواع و گونه های مختلف سینمایی علاقه دارم اما شرایط تولید در سینما به شکلی است که بسیاری از ایده ها امکان تولید پیدا نمی کنند. همچنانکه نسخه اولیه این فیلمنامه هم سه سال پیش نوشته شد، اما بعد از فراهم شدن شرایط تولیدش، بازنویسی شد.

وی اضافه کرد: من در دوره دانشجویی هم بیشتر تئاتر هایی که اجرا کردم در فضای کمیک بود، همیشه این نگاه کمیک را دوست داشتم و منتظر فرصتی برای انجام کاری با این حال و هوا در سینما بودم.

اما این تنها تفاوت این فیلم با دیگر آثار توکلی نیست. بیشتر فیلم های قبلی او کم کاراکتر بوده اند و این اولین فیلم اوست که با تعداد پر شماری از بازیگران ساخته شده است.

قرار بود سرسامی را تصویر کنیم که از کنترل خارج شده

توکلی درباره این موضوع توضیح داد: این ها نگاه هایی است که از بیرون به فیلم می شود. من موقع نوشتن فیلم نامه به کم بودن یا زیاد بودن تعداد پرسوناژها توجهی ندارم.

این کارگردان سینما درباره سردرگم شدن بعضی از مخاطبان برای کشف روابط میان کاراکترهای داستان که ناشی از پرتعداد بودن پرسوناژهاست ، گفت: به هر حال بعضی فیلم ها اقتضائاتی دارند و اقتضاء این قصه هم همین است که تعداد پرسوناژها زیاد باشد. ما قرار بود سرسامی را تصویر کنیم که از کنترل خارج شده. مهم این است که فیلمساز بتواند برمبنای اقتضاء قصه ویژگی های آن را به شکلی سامان دهد که محصول نهایی جذاب و لذت بخش باشد . اگر مجموع این ساماندهی به نتیجه رسیده که روش های آن مهم نیست،اگر هم به نتیجه نرسیده باز هم دلایلش اهمیت ندارد،به توان کم من بر می گردد.

پایان خوش ربطی به اعتراض نداشت!

توکلی درباره این نظریه که بعضی مخاطبان معتقدند این فیلم نوعی اعتراض به سیاستی است که به فیلمسازان دیکته شده تا فیلم های امیدبخش بسازند، توضیح داد: در این فیلم درامی داریم که طی آن یک اتفاق خیلی کوچک، منجر به فاجعه می شود. در حالیکه به طور طبیعی نباید چنین اتفاقی رخ دهد، اما این مسیر آن قدر پیچیده می شود که در پایان کار به فاجعه منتهی می شود. اگر بخواهیم فاجعه انتهایی این درام را خارج از مسیر طبیعی اش به شکل تحمیلی به یک پایان خوش تبدیل کنیم ، طبیعتا نتیجه بی معنا و مسخره می شود و این موضوع، ربطی به اعتراض نداشت، بلکه بیشتر یک شوخی بود با پایان بندی خود درام.

همه سیاستمداران فیلم امیدوارکننده می خواهند

کارگردان «بیگانه» ادامه داد: این نوع سیاستگذاری مربوط به دوره اخیر یا آقای روحانی نیست ، همه دوره ها به این شکل بوده است. تقریبا همه سیاستمداران به اقتضای شغل شان از هنرمندان می خواهند فیلم های امیدوار کننده بسازند و این اصلا عجیب نیست بلکه از منظر سیاستمداران درست است، چون آنان وظیفه هدایت کردن دارند و هنرمند وظیفه دقت کردن، بنابراین دیدگاهشان با هنرمندان کاملا متفاوت است.

توکلی در پاسخ به این پرسش که با این فیلم طیف گسترده تری از مخاطبان را جذب خواهد کرد، توضیح داد: هر فیلمسازی دوست دارد تماشاگران زیادی داشته ، اما خود من به همان اندازه هم دوست دارم این گسترش در راستای دغدغه های خودم باشد و جذب مخاطب را از راه مبتذل یا غیر فرهنگی اش دوست ندارم.

کارگردان «اینجا بدون من» یادآور شد: زمان نگارش قصه (من دیه گو ماردونا هستم) هرگز به واکنش ها فکر نمی کنم، بیشتر سعی می کنم شیوه ای برای روایت قصه مورد نظرم انتخاب کنم. گاه محصول نهایی مورد اقبال هر دو گروه مخاطبان (مخاطبان گسترده تر و مخاطبان خاص تر) قرار می گیرد و گاه مورد اقبال هیچ کدام یا یکی از این گروه ها،این تقریبا برای هر فیلمسازی که در 9 سال شش فیلم بسازد، اتفاق می افتد.

فیلم «من دیه گو...» هرچند از یک فاجعه سخن می گوید، اما در لحظه لحظه ای آن نوعی سرخوشی و بازیگوشی جوانانه موج می زند و همین ویژگی برای تماشاگر فیلم دلپذیر است.

شیطنت در روایت

توکلی در پاسخ به این پرسش که این شیطنت و سرخوشی از ابتدا بوده یا در برخورد با بازیگرانی که هرکدام انرژی های خاصی با خود آورده اند شکل گرفته است ، گفت: شیطنت در روایت کاری است که هم به طور عقلانی و هم ناخودآگاه درباره آن تصمیم می گیریم. در این رهگذر می کوشیم راه های کمتر پیموده شده(در سینمای ایران) را برویم که البته ریسک دارد و رندی هم در آن هست. در ادبیات معمولا شیطنت در روایت است، اما انرژی فیلم متفاوت است. همان طور که خودتان گفتید به جز ماجرای بازیگوشی روایی، محصول تجمیع انرژی گروه هم هست و محدود به کارگردان نیست. این فیلم با تیم دیگری قطعا فیلم دیگری می شد.

پاسخی متناقض اما واقعی

این کارگردان در توضیح بیشتر این پرسش افزود: از آغاز بازی ها و شیطنت های روایی، جزو ایده هایم بود که در طول بازنویسی و اجرا تشدید شد. اما انرژی فیلم محصول انرژی کل گروه بود که همراه بودند فقط هم بازیگران نبودند، بلکه عوامل پشت صحنه مثلا گروه فیلمبرداری خیلی موثر بود اینکه فیلمبردار شما بخوبی جنس پلان های چیده شده را اجرا کند، خیلی مهم است تا اینکه فیلمبرداری داشته باشید که به این سختی تن ندهد و ناچار شوید خیلی محدودتر و محتاطانه تر ایده های تان را اجرا کنید.

او ادامه داد: بنابراین نبود احتیاط در روایت، خوشبختانه با همراهی گروه روبه رو شد و همه کوشیدند موانع را برطرف کنند. این فیلم چنین کار گروهی ای را نیاز داشت.

توکلی در پاسخ به پرسشی دیگر درباره دشواری فیلم های شلوغ و پر پرسوناژ در مقایسه با فیلم های کم پرسوناژتر توضیح داد: کارگردانی دو ساحت مختلف دارد ؛ نکات فنی و تصمیمات آرتیستیک(هنری). از این منظر فیلم های شلوغ خیلی راحت تر هستند، اما از نظر فنی دشوارترند و عکس این در فیلم های خلوت است. چون در آنها تصمیمات آرتیستیک ، خیلی دشوارتر است و در مقابل، نکات فنی خیلی آسان تر.

کارگردان «آسمان زرد کم عمق» تصریح کرد: در فیلم های پر پرسوناژ به دلیل شلوغی، معایب کار کمتر دیده می شود ولی نکات فنی مثلا یکدستی دکوپاژ ، تسلط به کار دوربین، انتخاب نوع میزانسن و حفظ یکدستی فضای بصری دشوار است. در کارهای خلوت، برای تصمیمات آرتیستیک، باید ذهن خلاق تری داشته باشید چون امکانات کمی دارید و باید نتایج متنوع تری بگیرید ولی اجرای فنی اش بسیار آسان تر است. بنابراین این پرسش پاسخ متناقضی دارد، ولی واقعیت همین است.

وقتی آقاخانی، توکلی را غافلگیر کرد

توکلی در ادامه درباره انتخاب سعید آقاخانی و اینکه این بازیگر چندمین گزینه اش برای نقش نویسنده بوده است، به ایسنا گفت: اصولا زمان طولانی برای انتخاب گزینه ها نداشتیم ولی انتخاب ایشان، پیشنهاد سهیل بیرقی دستیار و برنامه ریزم بود. بسیاری تصور می کردند این انتخاب به دلیل بازی ایشان در فیلم «خداحافظی طولانی» بوده است، در حالیکه هنوز آن فیلم در حال فیلمبرداری بود که تمرین ما شروع شد.

این کارگردان هم که مانند بسیاری از تماشاگران از بازی متفاوت آقاخانی غافلگیر شده بود، یادآور شد: در همان یکی دو جلسه اول تمرین ها با وجهی از ایشان که قبلا ندیده بودم ، روبه رو شدم و آن را بسیار جذاب یافتم.

وی اضافه کرد: در طول اجرا انگیزه و تلاش ایشان برایم خیلی جالب بود چون معمولا بازیگران حرفه ای که به مدت طولانی درگیر کار هستند، گاه اعتماد به نفس کاذبی پیدا می کنند که بعضی اوقات سبب می شود خیلی برای اجرا انرژی نگذارند، اما ایشان خیلی با انرژی و انگیزه کار می کرد و این برای کارگردان خیلی جالب است.

کارگردان شبیه میزبان است

کارگردان «پابرهنه در بهشت» معتقد است: کارگردان شبیه میزبانی است که پنجاه شصت نفر میهمان دعوت کرده است. هرچند همه این افراد کار شان را انجام می دهند اما ناخودآگاه نگاهشان به کارگردان طوری است که میهمان او هستند و اگر قرار است اتفاق خوبی بیفتد ، اوست که باید این اتفاق را رقم بزند. بنابراین اگر کارگردان با عده ای میهمان بی انگیزه روبه رو شود که نسبت به هر تلاشی، بی تفاوت باشند، طبیعتا دلسرد می شود، اما وقتی مدام با واکنش بازیگران روبه رو می شود ، که این واکنش هرگز به معنای تایید نیست، بلکه اگر با بازیگری روبه رو شود که هر پیشنهادی را نمی پذیرد، بیشتر لذت می برد چون فکر می کند بازیگری است که ایده دارد و به نقش اش فکر کرده است. مجموع این انگیزه ، کارگردان را در این میهمانی دو سه ماهه سرپا نگه می دارد. آقای آقاخانی یکی از کسانی بود که در طول اجرا با انگیزه اش ،کمک حال بود.

همیشه دوست داشتم تئاتر کار کنم

بهرام توکلی دانش آموخته تئاتر است اما تاکنون تئاتری اجرا نکرده است. پرسش بعدی هم این بود که آیا دوست دارد در تئاتر هم کارگردانی کند؟ که او پاسخ داد: در دوران دانشجویی از فضای حرفه ای تئاتر دور شدم. در همان دوره تئاترهای دانشجویی کار کردم ولی چون به فضای ساخت فیلم های کوتاه آمدم و در اواخر تحصیلم ، اولین فیلم سینمایی ام را هم ساختم، همه انرژی ام صرف سینما شد با این حال همیشه دوست داشتم تئاتر کار کنم. بسیاری از همکلاسی هایم هنرمندان حرفه ای تئاتر شدند و وقتی آثارشان را می بینم، ترغیب می شوم که من هم نمایشی اجرا کنم، اما فرصتش پیش نیامده ولی انگیزه ش همیشه بوده ...

یک تماشاگر معمولی فوتبال هستم

برای تماشاگران فیلم های بهرام توکلی، نام فیلم تازه او غیر منتظره بود. شاید چون به شخصیت او نمی آید که خیلی اهل فوتبال باشد. هرچند او کارکتری را انتخاب کرده که فراتر از یک فوتبالیست در جهان مطرح است.

توکلی در پاسخ به آخرین پرسش ما با لحنی طنزآمیز توضیح داد: خیلی اهل فوتبال نیستم اما خیلی هم با آن بیگانه نیستم. یک تماشاگر معمولی فوتبال هستم. البته «دیه گو مارادونا» دیگر یک آیکن جهانی است و به ایشان به وجه فوتبالی اش اشاره نشده.

سعید اقاخانی بازیگر نقش نویسنده سال گذشته در دو فیلم «خداحافظی طولانی» کار فرزاد موتمن و «من دیه گومارادونا هستم» کار بهرام توکلی حضور غیر منتظره ای داشت، او نشان داد اگر نقش خوبی داشته باشد، می تواند بخش دیگری از توانمندی هایش را نشان دهد.

فکر کنم مادرم خیلی دعا کرده بود

توکلی با لحنی طنز گفت: آقای آقاخانی پارسال همه را غافلگیر کرد، امسال خودش غافلگیر می شود.

آقاخانی هم با همان لحن شوخ در ادامه این سخن گفت: اتفاقات پارسال برای خودم هم عجیب بود. فکر می کردم خدایا چه شده کسانی که دوستشان دارم، در یک مدت زمان کوتاه پیشنهاد همکاری داده اند ! فکر کنم مادرم خیلی دعا کرده بود !

او درباره بازی اش در فیلم «من دیه گو مارادونا هستم» ادامه داد: خیلی دوست داشتم قدری جدی تر در سینما فعالیت کنم، اما امکانش پیش نمی آمد. قبلا هم فیلم «این جا بدون من» آقای توکلی را دیده بودم و خیلی آن را دوست داشتم و وقتی پیشنهاد بازی ام در فیلم «من دیه گو...» مطرح شد ، خیلی استقبال کردم.

90 درصد بازیگران مان جای که باید باشند،قرار نگرفته اند

این بازیگر در پاسخ به این پرسش که سینمای ما چقدر به بازیگران اجازه دست زدن به تجربه های تازه را می دهد، توضیح داد: نود درصد بازیگران فعال سینمای ما بازیگران خوبی هستند اما جایی که باید، قرار نگرفته اند و این هم به دلیل نبود فیلمنامه و نقش خوب است. اگر نقش خوب وجود داشته باشد و بازیگر مناسبی برایش انتخاب شود ، آن بازیگر بازی خوبی خواهد داشت.

او که در فیلم توکلی نقش نویسنده را بازی می کند، درباره ویژگی ها و جذابیت های این کاراکتر گفت: خیلی از من دور و برایم بسیار سخت بود. سعی می کردم براساس فیلمنامه و آنچه کارگردان می خواهد، عمل کنم. با این حال اوایل کار کمی گیج بودم.

آقاخانی همکاری با توکلی را جذاب توصیف کرد و افزود: هر روز با اتفاق جدیدی روبه رو می شدیم و تغییراتی در کار و در روابط آدم ها رخ می داد که برایم بسیار جالب بود، اما در عین حال آن قدر سر صحنه همه چیز پیچیده شده بود که اصلا نمی توانستم پیش بینی کنم نتیجه چه می شود ولی خوشبختانه اتفاق خوبی افتاد و من خود حاصل کار را دوست داشتم.

وی با ابراز خرسندی از همکاری با توکلی اضافه کرد: «من دیه گو مارادونا هستم» از این نظر برایم جالب است که با وجود فیلمنامه ، مدام تغییراتی در کار داشتیم. یک متن حفظ شده آماده را اجرا نمی کردیم بلکه هر روز دوست داشتم بدانم چه اتفاقات تازه ای خواهیم داشت. نمی توانستم از پیش برای خودم تعیین کنم که چگونه کار کنم. شاید بخشی از این طراوت و شیطنتی که می گویید ، به همین موضوع مربوط می شود.

آقاخانی که پیش تر هم تجربه حضور در آثار شلوغ و پر پرسوناژ را داشته است، افزود: اغلب کارهای قبلی ام چنین بودند. صحنه های شلوغ سخت است. تازه مخاطب فقط جلوی دوربین را می بیند، اما پشت صحنه هم سختی های زیادی هست. به همین دلیل برای کارگردان، هماهنگ کردن کل گروه برای رسیدن نتیجه مطلوب، واقعا سخت است.

وی درباره پیش بینی مخاطبان فیلم توضیح داد: فکر می کنم این فیلم مخاطبان خوبی داشته باشد. البته فیلم «اینجا بدون من» هم تماشاگران زیادی داشت، ولی چون این فیلم حال و هوای کمدی دارد، احتمال می دهم بیشتر مورد توجه قرار بگیرد.

به عنوان آخرین پرسش از سعید آقاخانی پرسیدیم فکر می کنید با توجه به اتفاقات سال گذشته، امسال چه اتفاقی برایتان می افتد که توضیح داد: نمی دانم. نمی توان پیش بینی کرد. بخصوص در کشور ما خیلی نمی توان برنامه ریزی کرد چون دسته بندی سینمای ما با کشورهای دیگر خیلی متفاوت است. به همین دلیل بیشتر به خدا توکل می کنیم. خیلی دوست دارم بیشتر کارهای کمدی انجام دهم اما دو کاری که سال گذشته پیش آمد، برای خودم خیلی جالب بود و بدم نمی آید دوباره چنین تجربیاتی هم داشته باشم.


منبع : isna.ir

اخبار اکاایران

تبلیغات