دلمشغولی اینروزهای آزاده صمدی چیست؟ - بیوگرافی بازیگران ، بیوگرافی هنرپیشه ها


آکایران :بسیاری آزاده صمدی را با نقش «غزل» راه بی پایان شناختند. اما او پیش از ایفای این نقش، در تئاتر«بی شیر و شکر» کاری از حمید امجد و سپس تله تئاتر « دریاروندگان» ایفای نقش کرده بود.

گفتگو با آزاده صمدی کم کار

بنا به گزارش آکاایران : با صمدی که اکنون درگیر رپرتوار نمایشنامه خوانی در حمایت از بیماران تئاتر است، گپ زدیم و او از معیارش در انتخاب نقش، دلنوشته ها و دلمشغولی هایش، تفاوت های پشت صحنه تئاتر و سینما گفته که در ادامه می خوانید.

بیشتر از یک دهه است بازی می کنید، هنوز هم بازیگری برایتان مثل روزهای اول خاص و هیجان انگیز است؟

نفس بازیگری را خیلی دوست دارم. گاهی ممکن است شرایط کاری برایمان خیلی رضایت بخش نباشد. برای مثال به گروهی می پیوندید اما شرایط مانند آنچه در ذهن تان ترسیم کرده اید، نیست اما برای من، خود بازیگری جذاب است. گرچه به خاطر مشکلاتی که درکار وجود دارد، شاید گاهی خیلی از شرایط راضی نباشیم.

بازیگر باید به چه دانش هایی مسلط باشد؟

تحصیلات آکادمیک یا حداقل حضور در کارگاه های بازیگری برای بازیگری لازم است. طبیعی است که بدون گذراندن دوره نمی توان بازیگر شد. شاید در تلویزیون و سینما این مساله اتفاق افتاده باشد، ولی برای اینکه بازیگر باشید- منظورم صرفا حضور جلوی دوربین نیست- نیاز به آموختن دارید. باید نکته هایی را به لحاظ تکنیک، تمرکز، حس، تنفس، بیان، بدن و خیلی موارد دیگر یاد گرفت. درغیر این صورت بازیگر نیستید.

در طول این سال ها هیچ وقت بازیگری دلتان را زده تاحدی که تصمیم جدی بگیرید سراغ هنرهای دیگر بروید؟

نه! البته نمی توانم بگویم بازیگری دلم را زده، چون وقتی روی صحنه یا جلوی دوربین هستم، خیلی حالم خوب است. شاید درمواردی شرایط کار خوب نباشد اما خود بازیگری هیچ وقت دلم را نزده و همیشه قلبم برای بازی تند تند می زند.

البته طبیعی است که بعضی از نقش ها را بیشتر دوست داشته باشم. گاهی فکرم مشغول می شود که اگر روزی شرایطش فراهم شود، کارگردانی را تجربه کنم اما این ربطی به دلزدگی از بازیگری ندارد و بیشتر به کنجکاوی ام برمی گردد.

این سال ها بیشتر تئاتر بازی می کنید، امکان دارد دلزدگی از سینما، بازیگر را به سمت تئاتر بکشد؟

نه! درمواردی درحوزه تئاتر کار بهتری به بازیگر پیشنهاد می شود و می بینم روی صحنه با نقشی خاص، حالم بهتر بوده یا فضا را امن تر احساس می کنم. در این شرایط بدون تردید بازی روی صحنه را می پذیرم. همه این انتخاب ها به پیشنهادی که به بازیگر شده و حال روحی او برمی گردد.

 

در فرصت هایی که بازی نمی کنید دلمشغولی های دیگرتان چیست؟ برای مثال سمت نوشتن می روید؟

دلنوشته هایی دارم که قبلا بیشتر در وبلاگم می نوشتم. گاهی برای نوشتن نمایشنامه و فیلمنامه در حد زدن گپ، تغییر یک موقعیت، یادداشت دیالوگ یا روتوش کردن کارهایی کرده ام اما نوشتن به نظرم فرآیندی است که باید خیلی درباره اش خواند و دانست. نوشتن کاری علمی است و باید درام را خوب شناخت.

پشت صحنه تئاتر و سینما چه فرقی باهم دارد؟ کدام یک جذاب تر است؟

در تئاتر دو، سه ماهه تمرین قبل از اجرا داریم. همه چیز در همان تمرین به دست می آید. همان زمان است که با گروه زندگی می کنیم؛ همدیگر را می شناسیم و فضایی ایجاد می شود که پیش از این نبوده است.

اما در سینما، ارتباط بازیگر با بازیگر مقابل و دیگران در همان زمان فیلمبرداری و طی یکی، دو ماه اتفاق می افتد. فیلمبرداری اوقات تلف شده زیاد دارد و به همین دلیل مدت بیشتری در شرایطی که کاری نداریم، در کنار هم هستیم.

«من در فلان فیلم بازی نکردم، زندگی کردم»، چه مفهومی دارد؟ واقعا این طور است؟

اکثر اوقات این مساله اتفاق می افتد. بازیگر سعی می کند زندگی کند و زندگی در فیلم جاری شود. به این ترتیب نقشی را که بازی می کنیم زندگی می کنیم.

از کدام یک از نقش هایی که بازی کرده اید، راضی هستید؟

انتخاب سخت است؛ چون با هر کدام از این نقش ها، حال و خاطره ای داشته ام. شاید یک کاراکتر را فقط براساس سلیقه شخصی خودم بیشتر دوست داشته باشم یا انرژی بیشتری برای درآمدنش گذاشته باشم ولی اینها خیلی شخصی هستند و دوست دارم سال ها بعد درباره شان حرف بزنم.

 

فیلم «ارغوان» را در جشنواره دیدم.گریم خاص و سختی داشتید. فکر نمی کنید خیلی زود است که تماشاچی چهره میانسالی را از شما ببیند؟

نه! این طوری فکر نمی کنم. قصه و روایت به این شکل بود و ما باید بخشی از جوانی و بخشی از میانسالی شخصیت ارغوان را به تصویر می کشیدیم. فکر می کنم کار ارزشمندی شده است.

 

البته شاید می شد در بخش میانسالی فقط به خاطر باور مخاطب، تمهیدات دیگری را هم به کار برد. اما اینکه بخواهم الزاما سن خاصی را بازی کنم، هیچ وقت دغدغه ام نبوده است.

 

دیپلم افتخار بهترین نقش اول زن از جشنواره را هم در کارنامه تان دارید. فردای روزی که جایزه گرفتید چه حسی داشتید؟

دقیقا نمی دانم؛ ولی خوشحال بودم که بازی ام دیده شده است. تشویق شدم. همه اینها به من انگیزه می دهد تا بهتر از قبل کار کنم.

در فیلم هایی مثل «طبقه حساس» یا سریال هایی مانند «سی امین روز» بازی کرده اید. درطول کار چطور حس می کردید که کارتان خوب پیش می رود؟

بعد از هر سکانس، این مساله قابل ارزیابی است. برای داوری به آن لحظه بیشتر تکیه می کنم و درستی اش را باورم به من می گوید. شاید نظر تماشاچی و منتقد متفاوت از نظر من باشد و آنها از یک نقطه دید دیگری به آن نگاه کنند. این نظرها مثل این است که ما زندگی می کنیم و دیگران از بیرون به ما نگاه کرده و نظر داده و داوری می کنند.

 

بازیگر دوست دارد تحسینش کنند و به او جایزه دهند. این ناشی از ویژگی درونی همه افراد برای تشویق شدن است یا باید آن را ناشی از خودشیفتگی بازیگر دانست؟

همه دوست دارند کارشان دیده شده و تشویق شوند. بخشی از این موضوع جزو جذابیت کار ماست چون کارمان در ارتباط مستقیم با مخاطب است. ما کار می کنیم که مخاطب لذت ببرد و نظر بدهد. بدون مخاطب هنر معنا ندارد. بنابراین به نظرم علاقه به تشویق شدن به خصلت انسان برمی گردد نه حسی مثل خودشیفتگی.

خودتان هم خودتان را قضاوت می کنید؟ نظر خودتان را اصل می دانید یا تشویق یا منفی نگری دیگران را؟

خودم خیلی کارهایم را بررسی می کنم. همیشه به این فکر می کنم که می توانم بهتر از این باشم یا نه؟ ولی اینکه بگویم تشویق یا نقد دیگران درست بوده یا نه، واقعا نمی دانم. شاید اگر زمان بگذرد، بهتر مشخص شود که دیگران درست فکر می کرده اند یا خود بازیگر.


با وجودی که با کارگردان های مطرح سینما مانند همایون اسعدیان، مازیار میری و محمدمهدی عسگرپور و کارگردان های بنام تئاتر مثل محمد عاقبتی، حمید امجد، و حسین کیان کارکرده اید؛ با کارگردان های کار اولی هم کار می کنید. این به ریسک بازیگری برمی گردد؟

نه! شاید از منظری بخشی از این انتخاب ها ریسک باشد، اما به نظرم ما هم به عنوان بازیگر داریم با آن کارگردان ها تجربه می کنیم. از هر نظر که نگاه کنیم سینمای ما احتیاج به نیرو و پتانسیل جوان و با انگیزه برای کار دارد. کارگردان هایی که فیلم دیده اند، مطالعه کرده اند و باسوادند.

تازه کارها که وارد شوند، ایده جدید به سینما تزریق شده و انگار نفس تازه به سینما دمیده می شود. همه باید دست به دست هم بدهیم برای حمایت از سینمایی که در خیلی موارد فیلم ساختن در آن سخت است.

خیلی ها را دیده ام که با چه دلگرمی و سختی فیلم شان را می سازند اما فیلم های شان به علت پخش نامناسب نابود می شود.

جسته و گریخته از بازیگرها می شنویم که حساسیت زیادی نسبت به احترام دیدن از سوی تهیه کننده ها و کارگردان ها دارند...

گاهی افراد فراموش می کنند که باید خوب باشند. گاهی یادمان می رود احترام بگذاریم و کار درستی انجام دهیم. بعضی ها فکر می کنند اگر کاری انجام می دهند، لطف می کنند در حالی که وظیفه شان را انجام می دهند. شرایط کار سخت است.

 

برای مثال کار در خارج از محل زندگی بازیگر باعث می شود بازیگران مدت ها از خانواده دور باشند اما باز با همه اینها خیلی ها پذیرفته اند و تحمل می کنند. بنابراین آنچه را وظیفه مان بوده به درستی انجام داده ایم. اما دیده ام بعضی احترام نگذاشته و به وعده شان برای مثلا دادن دستمزد به موقع عمل نکرده اند.

این مسائل بی احترامی بوده و بازیگر را به لحاظ جسمی و روانی، خسته و رنجور می کند. به این مساله توجه ندارند که این تعهد دو طرفه است.

آزاده صمدی چرا اینقدر کم کار است؟

همیشه سعی کرده ام کارهایی را انتخاب کنم که دوست دارم و حالم با آنها خوب شود .عجله و حساسیتی برای حضور دائمی ندارم. اگر حس کنم کاری برایم جذاب است، انجام می دهم.

بازی در تلویزیون باعث شهرت زیاد بازیگر بین مردم می شود، شما در سریال های «حیرانی» و «گاو صندوق»هم بازی کرده اید ولی فکر کنم بیشتر با سریال «راه بی پایان» در نقش «غزل»، دختر آتیلا پسیانی بود که بازیتان خیلی دیده شد. بعد از آن سریال، مردم شما را در خیابان به اسم غزل صدا می کردندتا امضا بگیرند؟

بله؛ این خاصیت تلویزیون در همه جای دنیاست. این اتفاق خواهی نخواهی برای من هم افتاد و همیشه این ابراز لطف از طرف مردم وجود دارد. البته اوایل، کنار آمدن با این موضوع خیلی برایم سخت بود؛ می خواستم مثل بقیه آدم ها حریم خصوصی ام حفظ شود اما کم کم و در طول سال ها بازیگر می پذیرد که این هم جزئی از این حرفه است.

تا الان معیارتان برای انتخاب این نقش ها چه بوده؟

جذابیت و چالش های نقش. صرفا اینکه در فیلم حضور داشته باشم راضی ام نمی کند.

چطور خودتان را برای نقش آماده می کنید؟

یکی از کارهایی که همیشه می کنم فکر کردن خیلی زیاد به آدمی است که قرار است نقش اش را بازی کنم.

رسیدن به درک درستی از نقش، تمرین خاصی هم لازم دارد؟

بخشی از آن برمی گردد به درک نقش. به نظرم چیزی به نام شعور در بازیگر باید وجود داشته باشد. متن فیلمنامه به بازیگر مواد اولیه می دهد و فقط کافی است که او به آنها خوب فکر کند.

این روزها بازهم مثل گذشته به سمت تئاتر به ویژه نمایشنامه خوانی می روید و آیا این هنر نیاز به تکنیک خاصی دارد؟

خواندن نمایشنامه «مکبث» با «مولیر» یا «ریچارد سوم» با «باغ آلبالو» تفاوت دارد. از سوی دیگر خواندن هملت مدرن با هملت کلاسیک هم فرق دارد.

این روزها که این رپرتوار را به صورت خیریه داریم برای هنرمندان بیمار تئاتر می خوانیم، علاوه بر همه تکنیک هایی که به کار کمک می کنند، بیشترین توجه ام به بیماران تئاتری است. ما به عنوان هنرمند فقط می توانیم کارهای کوچکی را که از دستمان بر می آید برایشان انجام دهیم.

منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران

تبلیغات