بازیگر فاطماگل و لطیفه می خواهد به ایران بیاید!! - بیوگرافی بازیگران ، بیوگرافی هنرپیشه ها


آکایران :انگین آکیورک، سوپراستار تازه ای است که سراغش رفتیم و قصد داریم او را به ایران بیاوریم تا کار ویژه ای را برای هوادارانش کرده باشیم.

مصاحبه با انگین گوریک

بنا به گزارش آکاایران : ارتباط ما با ستاره های بین المللی همیشه جاده یک طرفه بوده. ابراز علاقه ها و موج مثبت ها از این طرف برایشان فرستاده می شده و شاید آنها اصلا نمی دانستند که در سرزمین های دور یا نزدیکشان چنین طرفداران و اتمسفر مثبتی برایشان وجود دارد.

انگین آکیورک، سوپراستار تازه ای است که سراغش رفتیم و قصد داریم او را به ایران بیاوریم تا کار ویژه ای را برای هوادارانش کرده باشیم. برای اینکه حرفمان را باور کنید مصاحبه هایشان همراه با عکس هایی وِیژه را فراهم کردیم. حالا طرفداران او می توانند مطمئن باشند حرف هایشان به او رسیده. هر چند اتفاق بهتری در راه است.

دوست دارم ایران را ببینم

وقتی در موقعیتی که من هستم قرار می گیرید، دنیا برای تان شکل تازه ای پیدا می کند. از دیگر کشورها برای بازی در فیلم ها دعوت می شوید و این حس فوق العاده ای است. روزی که متوجه شدم در کشورهای همسایه به خصوص ایران هواداران زیادی دارم، فهمیدم بازیگری عجب معجزه ای است! نمی دانم؛ شاید روزی هم به ایران رفتم. دیدن ایران حسی دوست داشتنی دارد. تا چه اتفاق بیفتد.

 

بچه دبیرستانی عاشق تئاتر

من از دوره دبیرستان مجذوب تئاتر بودم. در نمایش های آماتوری بازی می کردم و نقش های مختلف را هم اجرا کرده ام. اما حس نمی کردم به سمتی بروم که برای بازیگر شدن درس بخوانم. یعنی فکر نمی کردم یک بچه 16،17 ساله آنقدرها واقع بین باشد. هیچکس در آن سن واقعا فکر محکمی ندارد. نهایت اینکه بعد از دانشگاه تصمیم گیرنده بهتری می شویم.

چتین آلتان، یکی از نویسندگان و سیاستمداران مطرح ترکیه در این باره جمله خوبی دارد و می گوید: «ترکیه یعنی کشور بدون حرفه.» من در دانشگاه می خواستم در رشته ای تحصیل کنم که بیشتر برایم جذاب باشد؛ حتی بیش از ادبیات یا تاریخ اما وقتی امتحان دادم، در رشته تاریخ دانشگاه آنکارا قبول شدم. سال دوم دانشگاه بود که باز سمت تئاتر رفتم و در کارهای آماتوری بازی کردم و در همان خلال احساس کردم چقدر دلم می خواهد بازیگر شوم.

وقتی خودم هستم!

بازیگر شدن برایم یک حس غیرقابل توصیف است. شاید راهی بود که واقعا باید می رفتم یا شاید باید کمی به سنم اضافه می شد تا به این تصمیم برسم. نمی دانم شاید باید شخصی باشد که دقیقا واکاوی کند چرا ما با زندگی خود چنین کارهایی می کنیم. هرچیزی می تواند علت آن باشد. به هر حال معتقدم تصمیم حالای ما روی آینده ما اثر دارد.

در حال حاضر حس می کنم وقتی بازی می کنم بیش از همیشه خودم هستم و بازیگری چیزی است که مرا بیشتر شرح می دهد. شخصا فکر می کنم هرکسی باید کاری را انجام دهد که دوست دارد و او را واقعا شاد می کند.

آرزوی کودکی من

به عنوان یک بازیگر، توانایی و تبدیل شدن به شخصی دیگر من را خیلی شاد می کند و این آدم دیگر شدن یعنی آدمی که متفاوت از خودم است و از نظر حسی با آن درگیر می شوم، حس خوشایندی است. البته این احساس مانا نیست و ما داریم در یک زمانی خاص، حسی را با تماشاگران به اشتراک می گذاریم؛ در مقابل واکنش آنها و اینکه چقدر ما را می پذیرند در این قالب های متفاوت باعث شادی من می شود. وقتی بچه بودم از خودم می پرسیدم اگر چنین کاری بتوانم بکنم خیلی هیجان آور است؛ یعنی توانایی ای بود که حتی فکر کردن به آن هم برایم لذت بخش بود. در واقع این آرزوی کودکی من بود که بتوانم به چنین توانایی دست پیدا کنم.

ترس از بازیگر شدن!

زمانی که در مسابقه «رقابت ستاره های ترکیه» شرکت کردم و پیروز شدم و به یک باره خود را در میان بزرگان یافتم، هم هیجان زده بودم و هم دچار وحشت شدم.

 اتفاق ساده ای نبود؛ اینکه در میان آن بازیگران بزرگ باشم باعث ترسم شده بود. البته فقط بازیگران نبودند، جمع کثیری از نویسندگان، کارگردانان و تهیه کنندگان هم حاضر بودند. حتی بازیگران جوانی که جزء بهترین ها بودند و هستند. درمیان آن همه استعداد واقعا سخت بود بدون ترس و دلشوره مطمئن باشی می خواهی چه کاری انجام دهی. یک مساله این بود که برای کار اول باید در مجموعه ای حاضر می شدم که هم درام و هم کمدی بود و توانایی ظاهر شدن مناسب در هر دو جنبه آن، کار سختی بود و در آنجا برای نخستین بار از بازیگر شدن ترسیدم!

بازیگری برای انگین

بازیگری برای من به دو دوره مختلف تقسیم می شود؛ اول زمانی که در آنکارا کار تئاتر انجام می دادم که درست بعد از زمان دانشگاه بود. دوره بعدی زمانی بود که وارد استانبول شدم تا وارد صنعت حرفه ای شوم و در سریال های تلویزیونی بازی کنم. ورودم به استانبول بسیار جالب بود. از طریق یک آزمون استعدادیابی وارد شدم و بعد از آن پیشرفت کردم و اتفاق ها پشت سر هم رخ داد. آمدنم به استانبول و حضورم در این عرصه همگی متاثر از آن رقابتی بود که به شکل آزمون انجام دادم.

فرصتی برای دیده شدن

سریال «داماد خارجی» برای من فرصتی بود تا توانایی ام را درام و کمدی به مخاطب نشان بدهم. به نوعی برای شروع حرفه من قدم فوق العاده ای بود. اما شخصا برای من ادامه این مسیر به اندازه قدم اول مهم است. اینکه بعد از آن موفقیت قرار است چه کار کنی نباید مساله ای باشد که از آن به راحتی گذر کرد. بازیگری چیزی نیست که با مطالعه وسط یک چهاردیواری بر آن مسلط شوی یا تنها با دیدن چند فیلم در آن مهارت پیدا کنی. فقط با تجربه کسب کردن و کار کردن پیشرفت می کنی. از هر نقش و هر آدمی که با او کار می کنید چیزی یاد می گیرید و من در این مسیر بسیار خوش شانس بودم.
 

هنر ذاتی بازیگری

بازیگری یک حرفه انفرادی است که نیازمند استعداد بالایی است؛ حرفه ای که به تکامل آدم کمک می کند و باید در آن رشد کرد. الزامی هم نیست کسی که از دانشکده هنر فارغ التحصیل می شود حتما در این عرصه موفق باشد. با این حال داشتن تحصیلات آکادمیک خوب است و به نوعی یک امتیاز هم محسوب می شود اما در تمام دنیا بازیگران بزرگی وجود دارند که هرگز در عرصه هنر تحصیل نکرده اند چرا که هنر را به شکل ذاتی در وجود خود داشته اند.

یک اتفاق احساسی عجیب

بازیگری به نظرم یک اتفاق احساسی عجیب است که گاهی افرادی در آن موفق بوده اند که اصلا تحصیلات این رشته را نداشته اند. شما باید از طریق دورنمای ترسیمی که از نقش دارید به آن نزدیک شوید و از خود بپرسید که آیا  این همان چیزی است که باید بازی کنم؟ چرا این کار را می کند یا چرا و با چه انگیزه ای این شخصیت باید این کار را انجام دهد؟

توجه خاص به هسته مرکزی

من همیشه به نقشی که بازی می کنم توجه خاصی نشان می دهم و از خودم می پرسم که او کیست؟ چه انگیزه و هدفی دارد؟ نقطه ضعف هایش چیست؟ چه علایقی دارد؟ در کنار این مسائل، بسیار مهم است که بدانید آن اثر را چه کسی می سازد یا تهیه می کند؟ قدرت فیلمنامه و اینکه قصد دارد چه داستانی را بیان کند هم بسیار مهم است. همه این جنبه ها اساسا مورد توجه هستند اما همیشه یک هسته مرکزی در انتخاب نقش ها وجود دارد؛ هسته ای که می تواند همه چیز را تحت الشعاع قرار بدهد؛ برای مثال کارگردانی خاص یا نقشی ویژه. . . گاهی هم تیم تولید یا محتوی کلی کار مطرح است.

نزدیک شدن به نقش ها

من برای شروع بازی در یک نقش، به آن نقش نزدیک می شوم؛ برای مثال نقشی که در «مشکل کوچک ایلول» داشتم برایم جالب بود. آن شخصیت در منطقه ای به نام بزکادا زندگی می کرد و من قبل از شروع فیلمبرداری به آن منطقه رفتم تا یاد بگیرم آدم های آنجا چه ویژگی هایی دارند. این برایم واقعا جالب بود و همیشه سعی می کنم اول به نقش هایم نزدیک شوم.

آمادگی برای یک ماراتن

گاهی شما اصلا از همان ابتدا به شدت با کار درگیر هستید و اساسا نویسنده، نقش را برای شخص شما می نویسد. گاهی حتی پیش از نگارش کار باید برای نقش خاصی آماده شوید. در هر حالتی من سعی می کنم آن نقش را به خوبی پیدا کنم و آن را به زندگی بیاورم و با احساسات و شخصیت خودم همراه کرده، حتما چیزی به آن اضافه کنم.

مهم است که هر نقش چه جزییات و جنبه هایی دارد؛ مثلا در «پول کثیف عشق» (لطیفه) نقش عمر یک افسر پلیس را بازی کردم که برای بازی در این نقش باید یاد می گرفتم رفتارهای معمول یک پلیس چگونه است ؛ بنابراین تمام جزییات تکنیکی را به نقش آوردم؛ حتی اینکه چه نوع ادبیاتی را در مراودات خود دارند و در برخورد با مسائل مختلف چگونه رفتار می کنند، بنابراین حتی چطور یک اسلحه را حمل و چطور آن را غلاف می کنند. اینها آماده شدن برای انجام یک مسابقه ماراتن است!

در حال پیرشدن هستم!

در ترکیه معمولا هر بازیگری وقتی در ژانری جا می افتد و هوادار پیدا می کند همیشه همان قالب را ادامه می دهد و برای آنکه هوادارانش را از دست ندهد دست به تغییر مسیر نمی دهد. اما من به چنین قاعده ای عمل نکردم و هر نقشی که کار کردم کاملا متفاوت بود. حتی برادرم می گوید بعضی از آنها آنقدر متفاوت از هم هستند، که آدم نقش قبلی را کاملا فراموش می کند! ترجیح من این است که کارهایی را انتخاب کنم که باعث رشد من شوند و چیزی تازه به من یاد بدهند. سن افراد، فاکتور مهمی است.

قطعا نقشی که در 32 سالگی به من پیشنهاد شده بود متفاوت از نقشی است که در 22 سالگی پیشنهاد می شد. گذشته از اینکه من در زندگی ام چگونه به نظر می رسم، در این حرفه و آنچه که می خواهم این واقعیت است که من در حال پیر شدن هستم. اینها روی چگونه بازی کردن یک نقش هم تاثیر دارند. نگاه من به چگونه بازی کردن نقش ها هم مهم است؛ اینکه چطور با مخاطبان همراه و همفکر شوم.

دوگانگی شخصیت بازیگرها

بعضی افراد پیش از پروژه جدیدشان به غار تنهایی می روند و بعضی ها هم به اجتماع می روند و این کاملا طبیعی است. رفتار من بسته به نوع نقش، متفاوت است. گاهی لازم است که خودم را از همه جدا کنم و به خاطر آن نقش تنها باشم. اما اگر مثلا قرار است یک نقش اجتماعی را بازی کنم حتما اغلب اوقات را با اطرافیان و حتی مردم خواهم گذراند.

جذابیت پنهان سریال ها

قطعا نقش های تلویزیونی طولانی تر هستند؛ برای مثال شما 100 یا 200 اپیزود را بازی می کنید و این ممکن است سه سال طول بکشد. باید مدت طولانی روی آنها فکر کنید، آماده شوید و زمانی طولانی متمرکز بمانید و این ماجرا ماه ها ادامه دارد. اما در یک فیلم سینمایی 20 یا 30 روز سر کار هستید و بعد در کار دیگری متمرکز می شوید. سریال های تلویزیونی ضرباهنگ جالبی دارند و شما در طی این ریتم، کاراکتر را به شکلی گسترده به نمایش می گذارید که البته بستگی به محبوبیت مجموعه و واکنش عمومی دارد.

 

همیشه ممکن است یک واکنش بیرونی بر روند و چگونگی بازی و نقش شما تاثیر بگذارد و به همین علت همیشه باید برای تغییرات آماده باشید. همین مساله تفاوت آن را با تئاتر یا سینما نشان می دهد. در سینما و تئاتر سناریویی هست که باید مطابق آن عمل کنید اما در سریال شما نمی دانید مثلا در قسمت 50 سریال قرار است چه اتفاقی بیفتد؛ اما حتی زمانی که قسمت اول را بازی می کنید باید به این فکر کنید که در قسمت 50 قرار است چه شود.

موفقیت برای یک اثر

من به فیلم های کوتاه علاقه بسیاری دارم. هرچند در دنیای حرفه ای خودم در کارهای کوتاه زیادی بازی نکردم اما به دوستانی که فیلم کوتاه می سازند اعلام می کنم که کارشان را دوست دارم.  یکی از اساس های این حرفه هدایت بازیگران است. براساس تجربه های شخصی ام اینکه شما بخواهید کارگردانی مناسب و قصه گویی خوبی داشته باشید حتما باید ارتباط فوق العاده ای با بازیگران کارتان برقرار کنید و اینکه چطور بازیگران خود را هدایت کنید.

پیدا کردن بازیگر مناسب که نقش آفرین خوبی باشد یک عامل تضمین کننده برای موفقیت کار است.  این یک اصل است که هرچقدر فیلمنامه خوب باشد اما بازیگرانت اجرای مناسبی نداشته باشند، موفقیت فیلم از حدی فراتر نخواهد رفت.

هنر یادگیری یک بازیگر

بازیگری دانشی است که نیاز به یادگیری تجردی و افزایش توان و حس دارد که حتی باید در فیلم های کوتاه هم مورد توجه قرار بگیرد. بازیگری حرفه ای است که مدام در حال تغییر و تحول است و به همین علت کار کردن با بازیگران مختلف نیاز به سطح درکی متفاوت از کارگردانی و بازیگری دارد. شما می توانید 50سال در حرفه بازیگری فعالیت داشته باشید ولی باز هم چیزهایی برای یادگیری پیدا کنید. این هنر یک بازیگر و جذابیت شغل بازیگری است.

تصمیماتی از روی دل!

در حال حاضر هنگام تصمیم گیری ها، هم عقلانی رفتار می کنم و هم دلی! به نظرم می آید که پیرو عقلم هستم اما بعد از انتخاب برخی کارها می فهمم درواقع از دلم پیروی کرده ام. این، هم خوب است و هم بد چرا که گاهی دل شما نمی تواند آینده و رفتار دیگران را پیش بینی کند ولی در کل هرگاه از روی دل تصمیم گرفته ام، خوشحال تر و راضی تر بوده ام.

کسالت از نقش ها. . . !

مهم ترین مساله در بازیگری این است که باعث رضایت من شود و اینکه من چه چیزی می توانم به نقش اضافه کنم. شما مدت ها با یک نقش زندگی می کنید و قطعا این روی همه جنبه های زندگی آدم تاثیر می گذارد. اگر در تلویزیون نقش منفی بازی کنید حتی روی زندگی و روابط اجتماعی شما تاثیر می گذارد. در واقع شما با یک کاراکتر نامناسب ممکن است مورد آزار هم واقع شوید یا دست کم برای تان کسالت بار شود. ولی من هرگز از ایفای نقشی دچار کسالت نشده ام. شاید به خاطر اینکه من خیلی گزیده کار جلو رفته ام و هر نقشی را بازی نکرده ام و کاراکترهایی را انتخاب می کنم که درخلال کار با آنها اخت و دوست شوم و برای همین از همان ابتدا به خوبی خودم را آماده می کنم.

منبع :

اخبار اکاایران

اخرین مطالب آکاایران