داستان موفقیت اکبر عبدی، مرد هزار چهره - بیوگرافی بازیگران ، بیوگرافی هنرپیشه ها


برترین ها:  پیرمرد از پله ها بالا می رود. پلک هایش مثل پالتوی خردلی و گشاد تنش، سنگینی می کند؛ در حال افتادن است. از پله ها بالا می رود، سرش پایین است و خط پهن و سیاه سایه کلاه شاپو، چشم ها و سرش را پنهان کرده. 22 سال پیش هم در چنین زمانی از چنین پله هایی بالا رفته بود تا سیمرغ بهترین بازیگر را بگیرد. سی و یکی، 2 سالش بود و در اوج. البته هنوز هم روی اوج است؛ هنوز هم اکبرعبدی است.



نقل است؛ راست و دروغش گردن راوی اما این نظر هست که 1000 دستگاه را آلمانی ها ساختند و چون در همان سال های اول بعد از جنگ جهانی در ایران به همه آلمانی ها می گفتند نازی، اسم این محله را نازی آباد گذاشتند. جنوب تهران، بین راه آهن و قلعه مرغی، بالاتر از خانی آباد و شهرری که انگار آلمان ها پی اش را ریختند، تابستان سال 1337 به دنیا آمد. می گویند قدیم که مثل الان همه، همه جا نبودند، نازی آباد جزو محله های مرفه به حساب می آمده، هرچند همیشه بچه زرنگ های معروفی هم داشته.

*بچه تپل و بازیگوش، می دود، می دود آنقدر که می گویی نفسش بند می آید. پیراهنش از فرط تنگی در حال انفجار است، کیف کوچک چرمی بچه مدرسه ای های دهه 60 در دستش به اینور و آنور پرت می شود اما او نفس کم نمی آورد. بچه زرنگی است که عاشق شده. از آن هایی است که فاز هر آدمی را می گیرد. از هرکسی می تواند یک جوک خنده دار بسازد. هزارتا تیپ توی آستینش دارد. پیرمرد، بچه، زن و... به تمام لهجه های موجود لطیفه می گوید. انگار اهل همانجاست. بازیگری توی خون و رگش جریان دارد. او بازیگر است.



چشم هایش را می بندد و می رود به عمق جایی که فقط خودش خبر دارد. آرام و جویده، انگار نصف حرفش را توی دلش می زند، از زندگی اش می گوید: «کار می کردم. سر فیلم هنرپیشه...تمام وقتم توی خونه تمرین می کردم. بازیگرای مقابلم را می آوردم و باهاشون تمرین می کردم. خیلی سخت بود، باید بازی نمی کردم. باید خودم بازی می کردم.» چشم هایش را باز نمی کند. توی رویای خودش می ماند. خسته است، در آن واحد توی 2 تا فیلم بازی می کند. بدنش هم دیگر سلامت قبل را ندارد. یکی، 2 سال قبل مدتی مجبور شد توی بیمارستان بخوابد. روی زمین، جلویش پر از خوردنی های گوناگون و دورتادورش تراول ریخته شده است.



مادرش 3 تا از النگوهایش را فروخت تا او به کلاس های بازیگری تئاتر برود و این آغاز راهی بود که به موفقیت می رسید. او هم وقتی پولش از پارو بالا رفت 3 دونگ از خانه شهرک غربش را به نام مادرش زد. او همیشه و در طول تمام این سال ها بیشترین دستمزدها را از تهیه کننده ها گرفته. هرچند خیلی جاها پولش را ندادند. به همین دلیل از خیلی از تهیه کننده ها خوشش نمی آید. وقتی هم که سیمرغ گرفت از تهیه کننده آخرین فیلمش(خوابم میاد)گله کرد. او اما روی صحنه به پسر جوانی که تازه آمده، انرژی می دهد، ایرادش را بهش می گوید و ایده می دهد. سرصحنه یکی از فیلم های اخیرش با این که تازه از بیماری رها شده بود و به شدت ترافیک کاری داشت، در یک صحنه که با چند تا از بازیگران معروف و جوان بازی داشت، آن ها چندبار باعث کات شدند با این که عبدی کارش را درست انجام داده بود اما حتی یک بار هم اعتراض نکرد. همان حس را بهتر و قوی تر باردیگر بازی کرد.



,داستان موفقیت اکبر عبدی, مرد هزار چهره اکبر عبدی,هنرپیشه مرد,بیوگرافی بازیگران و هنرپیشه ها


وقتی پیرزن فیلم خوابم میاد روی پرده ظاهر می شود، تصورش دشوار است اما صورتش مثل روحش ظرفیت و انعطاف ویژه ای دارد. تبدیل به هر آدمی می شود. به همین دلیل توانست نقش خودش و پسرش را بازی کند. این بار اما او به یکی از آرزوهایش رسید و نقش زن را بار دیگر بازی کرد. آرزوی بعدی بازی در نقش یک 2جنسی است و بزرگ ترین آرزویش که نقش یک کودک است.



رهاست. راحت است. روی صحنه همان قدر آرامش دارد که در زندگی. آرام است اما مغزش همه چیز را پردازش می کند. باتجربه است، دنیا دیده است و این شاید باعث آرامشش شده. فکر نمی کنید خیلی چیزها برایش مهم باشد اما هست.



اواخر 69 اوایل 70. وقتی 5 سال بتوانی مداوم توی اوج شهرت و محبوبیت و مقبولیت باشی یعنی ماندگاری. او ستاره ای تثبیت شده بود. با عبدالله اسکندری گریمور معروف سینما رابطه ای بسیار صمیمانه دارد. اسکندری به عنوان مدیر چهره پردازی و گریمور کمک های زیادی به او کرده بود؛ چه از بابت حضور در یک فیلم خوب و چه از بابت اجرای خوب گریم ها روی چهره اش. با اسکندری مسافرت خانوادگی به شمال می رفتند. عبدی بچه ها را کنار دریا روی ساحل می نشاند و برای شان نقش بازی می کرد. بچه ها از خنده دل شان را می گرفتند و بهشان خیلی خوش می گذشت. اما او داشت با این کار تمرین می کرد ببیند چقدر می تواند روی مخاطبش اثر بگذارد.



او به نسلی تعلق دارد که ذاتا بازیگرند. بازیگری توی خونش است. بازیگر به معنای واقعی است. او عاشق حضور روی صحنه است، عاشق بازی کردن و نمایش دادن. او را در هر دوره و مکانی از زندگی باید در دسته بازیگران تصور و البته چیزی غیر از آن امکان پذیر به نظر نمی رسد.



کارگردان در اواسط فیلم او را کنار می کشد و می گوید سطح بازی اش پایین تر از دو بازیگر دیگر است. ناراحت می شود و تلاشش را بیشتر می کند. اما کارگردان حتی در پایان فیلمبرداری فیلم همان حرف قبلی را تکرار می کند. او کمی سرخورده شده چون فیلمی است که دوستش داشت و خیلی برایش مایه گذاشته بود اما حالا کارگردان این طوری می گفت. تدوین فیلم شروع شد و او داشت مقدمات کار بعدی اش را فراهم می کرد. زنگ در خانه اش را زدند، کارگردان و تهیه کننده آمده بودند. اولش ترسید که احتمالا از کار راضی نبوده اند اما کارگردان بغلش کرد و گفت توی تدوین فهمیدم تو چقدر عالی هستی.



در کشور آلمان یکسری فیلم های خاص به نمایش در آمد که آدم برفی هم در بین شان بود. منتقدان و کارشناسان بعد از دیدن آدم برفی بازی اش را بسیار دوست داشتند.
تبلیغات